ouers se integriteit wat vernietig word: die goed, die sleg, en die aaklige werklikheid

Parental alienation: As a victim of parental alienation, I can say that it is one of the most painful and devastating experiences to go through. You are kept from your children while vial accusations are made about your love for your kids and then falsely presented to your child to brainwash them. It is one of the worst forms of child abuse. If you are experiencing this unconscionable act enforced by corrupt legal activity know that you are not alone. Alec Baldwin went through similar circumstances and wrote a book about it for anyone who is interested in learning more. ~dapmd

Hierdie is een van die aanhalings wat my laat wonder het, hoekom moet ek wegkruip en in isolasie leef omdat ek ‘n vervreemde ouer is? Ek is nie die enigste een nie. Net soos die bekende akteur, Alec Baldwin, en talle ander ouers, het ek aanvanklik ook elke aand gebid en vir die Here gevra om my net weg te vat. Nee, nie gevra nie, gesmeek. Ek wou nie meer in die oggende wakker word nie, ek het die dood begeer.

Nie net ervaar ek eerstehands wat ouervervreemding is nie, ek het al taamlik baie daaroor geleer ook, daarom dat ek besluit het om daaroor te skryf. Hoekom moet mense soos ek stom op ‘n hopie gaan sit en pruil? Hierdie is MY perspektief. Ek is nie ‘n sielkundige nie. Ook nie ‘n wetsgeleerde nie. Ek is net ‘n ma. Wat weet hoe om die roller coaster van woede, depressie, magteloosheid, en ontnugtering te ry. Wat weet van sukkel om daagliks te cope. Wat wonder hoe my dogters elke dag cope.

Nie net het die regstelsel my gefaal nie, mense het my gefaal. Mense wat ouervervreemding afmaak as swak ouerskap. Ek het op ‘n stadium gevoel dat selfs God my gefaal het (dis nou in my gebroke en onkundige denkwyse). Hoe benader of addresseer ‘n mens die situasie as dit totaal buite jou ervaringsveld is; buite jou gemaksone, buite jou geloofsraamwerk…. Ek het begin deur feite bymekaar te kry. Die eerste ontnugterende feit is dit: min mense weet werklik wat ouervervreemding behels. Maar nog meer ontnugterend: min prokureurs en sielkundiges in ons regstelsel weet regtig iets van vervreemding af, of gee regtig om. Hulle weet nie hoe om die konsep wetlik of terapeuties te benader nie. Ja, hulle weet van kinderregte en egskeiding en onderhoudsplig…. Hulle kan hulle idees rondom ouervervreemding vir jou klinies en volgens die boek probeer verduidelik, maar in menslike terme faal hulle grootliks. Daar is ‘n groot verskil tussen die kliniese ontleding van die anatomie van ‘n vervreemde ouer, en om fisies aan die ontvangkant van die vervreemder te sit. Dis so goed jy bestudeer ‘n bestuurhandleiding en klim vir die eerste keer agter die kar se stuurwiel in. Om die handleiding te ken is nie dieselfde as om fisies die sleutel te draai en die kar te bestuur nie.

Die konsep van ouervervreemding is dit: een ouer of voog beskadig en vernietig doelbewus ‘n gesonde verhouding tussen ‘n kind en sy of haar ander ouer, tot so ‘n mate dat die vervreemder en die kind saamwerk om die ouer suksesvol uit die kind se lewe te elimineer. Een oomblik het ek en my dogters ‘n wonderlike verhouding gehad. Die volgende oomblik was daar nie meer iets soos ‘n verhouding nie.

Mense het al vir my gesê dat ‘n normale, gesonde ma/dogter verhouding nie in ‘n kwessie van ‘n paar dae vernietig kan word nie. Wel, hulle is verkeerd. Dit kan. Ouervervreemding is soos ‘n trein sonder ligte wat deur ‘n donker tonnel dreun. Jy staan op die treinspore in die middel van die donker tonnel wanneer daardie trein jou tref. Jy verwag dit nie. Jy hoor nie eers die trein aankom nie. Geen gevaartekens, geen waarskuwing.

Die werklikheid is dat daar mense is (ouers en voogde ingesluit) wat kinders emosioneel mishandel. Hulle is wraaksugtig. Selfgesentreerd. Stel slegs belang in die vervulling van sy/haar behoeftes – ten koste van die kind, en van familielede. Hulle het nie die vermoë om te besef dat hulle eintlik die kind geweldig seermaak deur die kind kant te laat kies in konfliksituasies nie. Hulle kant. Dis ‘n geweldige misdryf wat teen ‘n kind gepleeg word, want:

  1. die vervreemder weier om te erken dat die kind een helfte van elke ouer is, so elke keer wanneer die vervreemder vir die kind vertel hoe aaklig en waardeloos die ander ouer is, vertel hy/sy eintlik vir die kind hoe aaklig en waardeloos daardie helfte van die kind self is.
  2. die vervreemder leer die kind verkeerdelik dat, om alle kontak te verbreek met die ander ouer, familielede, vriende, ens. die regte manier is om teleurstelling en seer te hanteer. Wat hy/sy egter nie besef nie, is dat die kind gaan grootword sonder die nodige vermoëns om gesonde en normale verhoudings met ander volwassenes te hê.
  3. die kind gaan eendag uit ‘n volwasse perspektief terugkyk op die vervreemder se gedrag en besef dat die vervreemder hom/haar van iets baie kosbaar beroof het: die liefde en ‘n gesonde verhouding van die ander ouer. Die kind sal besef dat sy vertroue in die vervreemder eintlik misplaas was, en verraai voel. En op daardie stadium sal die kind nie net een beskadigde verhouding met ‘n ouer hê nie, maar met albei ouers en diegene wat hy/sy uit sy lewe gesny het.

Wat vervreemders aan ‘n kind doen, is wreed en onaanvaarbaar. Hulle rig meer skade aan die kinders, as aan die eks wat hulle eintlik teiken. Hulle is narssistiese boelies en verdien hoegenaamd nie om eers ‘n ouer of voog genoem te word nie, want hulle is ‘n skreiende skande vir die samelewing, en plaas ‘n klad op ouerskap.

Van een vervreemde ouer na ‘n ander: Onthou, die een ding wat niemand van jou af kan wegvat nie, is die feit dat JY die natuurlike en wettige ouer is van jou kinders. Die voorreg en gawe van moederskap wat GOD vir jou gegee het, kan niemand uitwis nie al wil hulle ook hoe graag.

Sterk staan, jy is nie alleen in die stryd nie!

xoxo

 

die klein dingetjies in die lewe

Ons word dikwels gebombardeer met boodskappe soos: “Dink groot”…. “gaan vir goud”…. “klim die leer van sukses”…. “reik na die sterre”…. En doen dit NOU! Klink bemoedigend, tog het ek al gevind dat wanneer ek hierdie raad volg, is ek geneig om vinnig uitgebrand, uitgeput, en onvoldoende te voel.

Hoekom? Wat is verkeerd daarmee om “groot te dink”?

(Ek verpes selfhelp boeke!)

Wel, inherent is dit nie verkeerd om groot te dink nie. Maar as jy glo dat “groot” beter as “klein” is…. om buite jou vermoë te gaan eerder as om dit rustig te vat…. om die beste te wees wat jy kan wees…. troef jy die beginsel om te waardeer wie jy is en dit is nie regverdig teenoor jou ware self nie.

Kom ons wees eerlik. Nie almal is bedoel om “groot” te wees nie. Nie almal hou daarvan om die heeltyd te multitask en mal besig te wees nie. Nie almal wil al hul energie mors om vir goud te gaan nie. Baie van ons waardeer meer die rooi, oranje, geel, groen, blou, en pers in die lewe. Kleure. Kontraste. ‘n Klomp dinge wat niks te doen het met groot gaan of bo uit kom nie. En dis nie noodwendig verkeerd nie. Natuurlik kan ons nie almal daar bo in die hoogtes wees nie. Nie almal wil daar wees nie. Want daarbo kan dit eensaam raak. Die lug raak dun. So daar is nêrens om heen te gaan behalwe ondertoe nie.

So, wat is so wonderlik oor die klein dingetjies in die lewe?

Dit is iets wat ek myself moes aanleer nadat my kinders uit die huis is. Na twee mislukte huwelike. Tydens werkloosheid…. Dis die klein dingetjies wat ons altyd sal onthou en waardeer wanneer ons op die verlede reflekteer. Soos ‘n braai saam met vriende. Inkopies saam met jou ma. Jou kinders se verspotte laggies en armpies om jou nek. Daai warm gevoel wat jy kry as jy iemand in nood help; as jy die lentebloeisels bewonder.

As mens nie die klein dingetjies geniet nie, wat bly dan vir ons oor behalwe die uitdagings en teleurstellings van die lewe wat op ons voorstoepe plop wanneer ons dit die minste verwag.

Die lewe bestaan uit oomblikke. Ons dink daaraan in terme van dae, weke, maande, jare. Maar die kern van die lewe is oomblikke. Ek wil nie dat my oomblikke bestaan uit die stres van alles op een slag probeer doen, of die goed wat ek nie gedoen kry nie…. of die teleurstelling in myself vir die dinge wat ek vergeet om te doen…. of mislukkings…. of mismoedigheid omdat dit voel of ek in ‘n groef vasgeval is.

Partykeer is dit nodig om ‘n kopskuif te maak en meer te begin fokus op die oomblik van nou. ‘n Mens trek te gou skouers op en sê: “Dit was ‘n slegte dag, niks wou uitwerk nie.” Selfs ‘n slegte ervaring het ‘n waardevolle oomblik daarin toegedraai…. as mens net ‘n bietjie dieper delf om dit raak te sien.

Ek los hierdie woorde vir my dogters: Let op die dinge wat julle doen. Moenie dat die konstante spervuur om “meer te doen” en “meer te wil hê” en “meer te wees” en die stryd om “goed genoeg te wees” julle beroof van die mooi en goeie oomblikke nie. xxx

johnwooden384652

Enter a caption

 

Radikaal

Die wyse Salomo het geskryf:

“Daar is ‘n vaste tyd vir alles, elke ding onder die son het sy tyd…. ‘n tyd om af te breek en ‘n tyd om op te bou. ‘n Tyd om te huil en ‘n tyd om te lag. ‘n Tyd om hartseer te wees en ‘n tyd om van vreugde te dans…. ‘n Tyd om te skeur en ‘n tyd om vas te werk. ‘n Tyd om stil te bly en ‘n tyd om te praat. ‘n Tyd om lief te hê en ‘n tyd om te haat….” (Pred. 3)

Ons lewe in ‘n wêreld van veranderinge. Tye verander. Toestande verander. Mense verander. Dis die gang van die lewe, soos die konstante vloei van ‘n rivier. Van die een ekstreem na die volgende.

As ek dink aan al die radikale veranderinge in my eie lewe, dan sien ek hierdie patrone van veranderinge oor en oor en oor. En die wonder hiervan is dat elke verandering wat betrekking het op my lewe; en elke verandering wat betrekking het op jou lewe, onveranderlik vasgemaak is en beslis word deur ‘n Hoër Hand. Ons moet dinge vat soos wat dit kom want dit is nie in ons mag om dit wat aan ons toegeskryf word, te verander nie.

Die vervreemding van my dogters was sekerlik dié radikaalste verandering ooit. Ek sou dit nie gemaak het as ek nie een dag op ‘n slag gevat het nie. Dit is maar een voorbeeld van ‘n verandering waaroor ek geen beheer gehad het nie; wat my lewe – en my menswees – radikaal verander het. Nogtans kan ek vashou aan die hoop dat ook die laagste valleie aan die hoogste berge verbind is.

Maar ek het ook geleer om nie verhewe te wees deur hoop nie, ook nie platgeslaan deur vrese nie. Maar om met ‘n egaligheid van verstand elke verandering tegemoet te kom.

Vir elke ding onder die son is daar ‘n seisoen. Die dinge wat totaal in kontras met mekaar staan, kry elkeen sy beurt om af te speel. Die dag gee plek vir die nag, en die nag vir die dag. Somer vir winter, en winter vir somer. Post gaudia luctus: Blydskap oorwin uiteindelik verdriet. Post nubile phoebus: die son skyn helder agter die donkerste wolke. Daardie dinge wat vir ons alledaags en nietig lyk, selfs dit is in die raadsplan van God opgeteken. Vooraf bepaal. Die tye wanneer dit aanbreek is reeds vooraf bepaal, en kan nie met ‘n sekond vervroeg of vertraag word nie.

Maar dan het die Here ons ook vrye wil gegee. Gesonde verstand om besluite te kan neem en Hom te raadpleeg in die proses. Hy ken immers die begeertes van ons hart.

Ek het onlangs besef dat ek nie vir ewig in die rouproses van die vervreemding kan vasklem nie. Iewers langs die pad sal ek moet laat los en laat gaan, en met my lewe aangaan. Oor begin. Dit beteken nie dat ek van my dogters gaan vergeet nie. Inteendeel, hulle afwesigheid sal altyd ‘n leemte in my lewe agterlaat. Die holte in my binneste sal nooit weggaan nie. Die pyn is altyd daar. Maar ek kan nie vir die res van my lewe in hierdie groef vasgeval bly nie.

Vir vier jaar moes ek by mense loseer het omdat ek alles verloor het en nie ‘n heenkome gehad het nie. Toe kry ek werk. Op kontrak, maar dis steeds ‘n werk. Oor drie weke trek ek en Riaan in ons eie plekkie in. Ons eie spasie. Ons ruimte. Ons privaatheid. ‘n Nessie waarna ek so lank al smag. Want Hy het geweet. En Hy voorsien ver bo wat ons bid of dink.

Gaan ek nog oor 4 maande werk hê? Ek weet nie. Gaan ek en Riaan oor ‘n jaar of vyf nog saam wees? Dit weet ek ook nie. Al wat ek weet is, ek is gedaan van voortploeter op dieselfde trant. Nee, Postmasburg bied nie gulde geleenthede nie. Ons is uitgelewer aan geen werksopsies, duur en minimum behuising, duur lewensonkostes…. Hier sit ons in die middel van niks en nêrens. Maar ons moet iets van niks maak. Die beste van ‘n slegte saak. Dis hier waar God die deure oopgemaak het, en Hy kan dit enige tyd weer toemaak. Dis hier waar ek seker moet groei terwyl ek hier geplant is.

Daar is baie verskonings wat ‘n mens aan kan dink van hoekom jy nie radikale besluite moet neem nie. Hoekom is radikale verandering nie goed vir jou nie. Hoekom dit nie realisties klink nie. Want iewers langs die pad is jy reeds deur twee mislukte huwelike. En jy sit sonder jou kinders. En jou werk is ‘n onseker saak…. En dan sien ek ‘n foto van ‘n olimpiese basketbalspeler in ‘n rolstoel sonder bene, en ek besef dat daar ‘n groot verskil is tussen uitdagings en verskonings. It’s all in the mind.

Dan is daar die mense ook nog wat wil kommentaar lewer. Wat dink jy maak ‘n groot fout. Want die oomblik wanneer jy ‘n radikale besluit neem, raak dit angswekkend. Nie vir jou nie, maar vir die mense om jou. Want hulle bevraagteken hulle eie lewens. Hulle wonder hoekom hulle nie kan doen wat jy doen nie. Min mense voel geinspireerd deur iemand anders se radikale besluite. Hulle kan nie die veranderinge waardeur jy gaan, en die besluite wat jy neem, verstaan of hanteer nie. Daarom kritiseer hulle eerder. Maar dis okei. Want hier is wat ek nie wil doen in die lewe nie: gelykvormig wees. Conform. Saam met die stroom swem. Net dooie visse dryf saam met die stroom. Wat ek wil doen in die lewe is om te inspireer, en geïnspireer te word. Ten minste weet ek, ek is nie waar en wie ek was nie. Ek is besig om in ‘n iemand te verander.

Mense wat nie bereid is om te verander nie, word nooit vernuwe nie. Hulle bly altyd soos hulle is. Hulle omstandighede bly onveranderlik. Hulle harte verander selde of nooit.

Ek is bereid om ‘n bietjie buite my gemaksone te strek en ‘n stap in geloof te neem. Gaan my besluite slaag? Ek weet nie. Ek hoop so, maar ek kan nie met sekerheid sê nie. Al wat ek doen is om dit wat ek nou goedgevind het om te doen, met oorgawe en toewyding te doen. Ek werp my brood op die water in die hoop dat ek dit weer sal terugkry.

So, al lyk dinge op die oog af asof dit nie gaan regkom of gaan realiseer nie, en eerder vererger….

“Nogtans sal ek in die Here jubel, ek sal juig in die God van my heil.” (Habakuk 3:18)

nie vir sensitiewe lesers

Kyk, elke mens het goeie en innemende kwaliteite. Takt is egter nie een van myne nie.

Ek was altyd ‘n naiewe mens en het alles geglo wat mense gese het. Maar oor die jare het die lewe my in ‘n skeptikus verander. In plaas van om op gevoelens staat te maak, maak ek nou eerder staat op feite. Want feite is meer betroubaar as mense. So, aangesien ek nou op my eie aangewese is en emosioneel ‘onbevoegd’ om ‘n dagboek getrou te hou, is ek nou besig om vir myself ‘n reelboek op te stel. ‘n Reelboek gebasseer op feite uit lewenslesse wat ek so met die tyd leer.

Feit nommer 1 in my boek is dat, nie almal wat ‘n mens ontmoet of ken of mee saamwerk, van jou gaan hou nie. Jy hoef nie noodwendig iets te doen dat mense nie van jou hou nie. Net jou teenwoordigheid, jou bestaan is genoeg om iemand se battery nat te piepie.

Reel nommer 1: Dalk is aanstoot nie so sleg after all nie. Daar is baie belangriker dinge in die lewe as mense se gevoelens. ‘n Ongemaklike realiteit, want ons is anders grootgemaak. Ons is grootgemaak om “nice” te wees met ander mense. Beskaafd. En dis goed. Vriendelikheid is goed. Veilig. ‘n Mooi eienskap. Fantasties as jy status quo wil handhaaf.

Dodelik as jy iets in die lewe wil bereik.

Ongeag of jou werk of jou huis of die kerk die plek is waar jy graag ‘n verskil wil maak, as jy aan ander mense se emosies uitgelewer is (selfs jou eie), sal dit jou eventueel emosioneel lamle. As jy nie besluite wil maak sonder om elke keer aan iemand anders se gevoelens te dink nie, gaan jy niks in die lewe bereik nie.

Ek wens ek het dit vroeer in my lewe besef, dan sou die situasie met my kinders dalk baie beter gewees het.

People that can never offend anyone, can never delight anyone either.

Dit beteken nie dat as jy altyd die vark in die verhaal is, dit jou suksesvol sal maak nie. Maar as jy nie bereid is om by geleentheid die vark te wees nie, gaan jy beslis in sak en as opeindig.

Reel nommer 2: Haat is ‘n bysaak. Hoe meer impak jy maak, hoe minder gaan sommige mense jou verstaan en van jou hou. Alles wat jy doen of se word gemisinterpreteer. Natuurlik kan jy dit vermy deur niks te doen nie…. As dit jou grootste ideaal in die lewe is om net so af en toe jou laptop se wallpaper te verander…. Maar as jy vooruitgang wil maak in die lewe en hard werk om kop bo water te hou, moet jy maar leer om te cope met mense wat jou min of glad nie kan verdra nie.

Reel nommer 3: Net omdat iemand afgepiepie is, beteken dit nie dat hulle noodwendig reg is nie. Mense wat kwaad is het gewoonlik nie iets intelligent om te se nie. Dink bietjie aan die tyd toe jy kwaad was oor iemand wat voor jou ingedruk het by die winkel, of jou afgesny het in die verkeer. Het jy toe iets intelligent gese? Woede is ‘n emosionele reaksie. Niks verkeerd daarmee om kwaad te raak nie, maar ‘n mens is nogal geneig om ‘n opvallende spektakel van jouself te maak as jy kwaad is. Heeltemal buite proporsie, soos ‘n verbyvlietende impuls. En soos enige impuls is die uitlokkingspunt niks anders as assosiasie nie. Party haat Apple, ander haat Google. Party is regs, ander is links. Se iets positief oor die een groep en jy steek ‘n fundamentele woede-vuur by die ander groep aan.

Wat my tot ‘n deurslaggewende slotsom gelei het: Om aan ander mense se kwaadheid gelykvormig te raak, is om aan die domste deel van hulle natuur toe te gee.

So, wees maar die vark in die verhaal en ignoreer die ander, uhm, varke.

Hoekom is mense inherent bang dat hulle ander mense se gevoelens gaan seermaak? Dat hulle ander gaan omkrap? Of ontstel? Want as ons mense ontstel of omkrap, is ons genoodsaak om onsself te regverdig. Ons smag so daarna om ons kwaadsprekers en gifsaaiers se guns te wen. Ons wil almal se goedkeuring wegdra, en net een kritiek uit ‘n honderd komplimente brand in ons breine soos ‘n sigaret wat doodgedruk word.

Laaste wat ek ‘n realiteitsanalise gedoen het, is dit ‘n futiele wensdenkery om die persoon wat jou nie kan verdra nie, se guns te probeer wen. Haters haat jou. Punt. Einde. Klaar. Of jy nou daartoe bygedra het of nie. Maak vrede daarmee. Iemand het gese:”Don’t try to win over the haters; you are not a jackass whisperer.” Party mense put eenvoudig genot daaruit om jou liggie te verdof. Hulle sal alles in hul vermoe doen om helderder as jy te skyn – ten koste van die waarheid.

Wanneer ek nou in die spieel kyk, besef ek…. sjoe, na al die seerkry, wonde, kneusplekke, teenspoed…. het ek dit gemaak. Ek is daardeur. Ek het dit oorleef wat veronderstel was om my plat te slaan en tot niet te maak. So ek kan my kroon reg skuif en soos ‘n oorwinnaar wegstap. Want die kettings wat ons soms bind is meer in ons koppe as enige iets anders….

xxx

 

moenie die PAD onderskat nie

Die grondpad na my ma-hulle se plaas toe is tans ‘n riller. Dis erg sinkplaat. Die stomme huurmotortjie waarmee ek ry het klaar ‘n paar ratel geluide by gekry. Die teerpaaie in Postmasburg is vol slaggate. Mens weet nie meer watter kant toe om te ry sonder om deur ‘n slaggat te ploeter nie.

Dit herinner my nou aan die tyd toe ons in Brandfort in die Vrystaat gebly het – ek en my eksman en my twee meisiekinders. My oudste, Manee, kon al goed bestuur het (as my geheue my nou nie in die steek laat nie was sy so dertien/veertien jaar oud op daardie stadium). Ouma het haar op nege jaar al met die plaasbakkie op die plaas leer bestuur.

Ons het daai tyd so ‘n silwer Ford Focusie gery. Nou Brandfort is ‘n klein, stil dorpie vir die wat nie weet nie. Baie geskiedkundige ou plekkie vol van die Anglo-Boereoorlog se geskiedenis. Taamlik stewige en stoere boeregemeenskap. Paar winkels in die hoofstraat (amper al die besighede sit in die hoofstraat!). Die pad is breed, maar net so vol slaggate. Soos die ander paaie in Brandfort se woongebied.

Dit was vir ons ‘n treat party middae wanneer Manee vir my en kleinsus deur die dorpie vat in ons Ford Focusie. Dis nou as ons klaar is met die dag se tuisonderrig en huistakies. Ek was so trots op Manee oor hoe vinnig sy geleer het om verby of oor die slaggate te ry, vir ‘n kind van haar ouderdom wat net plaaspaaie geken het. Ek gee nie om wat mense se, dat ek onverantwoordelik was om haar sonder ‘n leerlinglisensie te laat ry nie. Dit was ek en my dogters, alleen meeste van die tyd. So goed soos ‘n enkelouer. Ek wou gehad het my kinders moes leer om onafhanklik en selfstandig te wees. So hierdie ritte was beslis vir haar ‘n goeie leerskool en het haar bestuursvernuf goed verskerp. Ek was gerus dat, sou ek iets moes oorkom en daar nie ander hulp naby was nie, sou Manee agter die stuurwiel kon inklim en haarself en haar sussie na veiligheid kon neem. Geen pad sou vir haar te ‘n groot uitdaging gewees het nie, want sy was bekend met die meeste pad toestande.

Hoe lyk my PAD? Hoe lyk jou PAD?

Die woordjie PAD vorm eintlik ‘n mooi akostiek:

Persone in jou sfeer van invloed…. familie, vriende, kollegas…. elke persoon in jou lewe. Goed of sleg.

Aksies wat jy geneem het. Geleenthede wat jy aangegryp het. Of deur jou vingers laat glip het.

Dink met ‘n goeie oortuiging. Wandel in geloof, of in ongeloof.

Hoe meer ek daaroor dink, hoe meer besef ek dat die mens se verlede (goed of minder goed) hom tog in ‘n mate voorberei vir die toekoms. Vir die PAD wat hy nog moet stap. En tussen die verlede en die toekoms staan God as bemiddelaar, om die ervaringe van die verlede met die toekoms te versoen. Hy is, per slot van rekening, ‘n God van versoening.

Die pyn en seer van die verlede help ‘n mens beslis op die PAD vorentoe. Elke tree wat ons gegee het, het ons tot op hierdie punt gebring. En elke tree wat ons nog vorentoe gaan gee, gaan ons iewers heen vat. Al gaan dit vallende en struikelende.

U sal my die pad van die lewe bekend maak…. U leer my hoe om te lewe. Psalm 16:11

xxx

als is wel

Wel, vandag was ek by die huis. Ek was verbied om te gaan werk…. En ek het nie juis ‘n keuse gehad nie. Die werk het so besluit. Nie dat ek kla nie, dit was ook nodig. Hoekom? Want blykbaar as ‘n kontrak verleng word, moet daar ‘n “af” dag tussen die twee kontrakte wees. Glo iets met die arbeidswet te doen.

Jip, my kontrak is met nog ses maande verleng. Harde werk, lojaliteit, deursettingsvermoe en inisiatief is toe nie net sentimentele cliche’s nie. Dit dra eventueel vrug.

Hard work pays off.

Dis genade.

Daar is vir die mens niks goeds behalwe dat hy kan eet en drink en ten spyte van sy arbeid nog die goeie kan geniet nie. Ek het besef dit is ‘n gawe wat uit God se hand kom. Prediker 2:24

elke seer het sy eie storie

En ‘n seer storie is wanneer mense jou in die rug steek…. vriende, familie, kollegas, wederhelftes, kinders…. Mense met wie jy nou ‘n pad begin stap het, of al lewenslank ‘n pad mee stap. Mense wat jy nou leer ken het, of jou lewe lank al ken. Mense wat jy vertrou. Met wie jy jou hart en jou lewe gedeel het. Mense van wie jy dit die minste verwag.

Dis nie lekker as mense jou in die rug steek nie. Dit gooi jou hele lewensopvatting en sieninge omver, en sny jou hart in skerwe. Maar nie net breek dit jou hart nie, dit verdonker jou siel. Jy vergeet nooit die pyn nie, soos ‘n miswolk wat altyd oor die dieptes van jou siel hang. Jy verloor vertroue in mense. Begin twyfel in jouself, jou oordeel, jou emosies. Dis soos om deur ‘n slang gepik te word en jy wonder hoe jy dit nooit sien kom het nie, hoekom jy nie die tekens gesien het nie. Jy begin om jouself te blameer; om op te hou glo in liefde en lojaliteit, want dit verblind jou net. Jy verwyt jouself omdat jou gevoelens jou verraai het. Jy skakel stadig maar seker af totdat die mooiste en beste dele van jouself bitter word. Jy vra en jy vra, maar die antwoorde kom nie. Niks maak sin nie….

Ek worstel met die gedagte dat ek van my kinders vervreem is – dat hulle my summier afgesny het – en ek worstel ook met die gedagte dat ek van my pa vervreem is – dat hy my afsny. Wend geen poging aan om te versoen en te rekonsilieer nie. Grootliks as gevolg van ander mense se invloed, en ek verstaan nie hoekom mense so is nie. Hoekom moet daar altyd mense wees wat ander wil trap en onwaardig laat voel. Wat bereik hulle daardeur? Probeer hulle goed voel oor hulleself of wat? Is dit wat Jesus bedoel met, ons moet soms van ons families afstand doen? Van mense afstand doen? Voorsien Hy soms dat daar dinge is wat verwydering tussen ons en mense kan bring…. sodat ons ons regte familie en vriende in geloofsgemeenskappe kan vind? Is dit hoekom die kerk Sy liggaam genoem word?

Ek is tot in my siel in moeg vir ‘n rugstekery (dis iets wat ‘n mens eventueel aftakel). Ek is net moeg vir “fake” mense met lafhartige en duistere motiewe. Asof dit nie genoeg in my persoonlike lewe gebeur nie, kry ek dit by die werk ook van alle kante. Mens se hand van vrede word net vir jou teruggegooi en jy word heeltyd vertrap…. En ek het nie geloofsvriende hier wat my kan deurdra behalwe die een of twee wat ver van my af is nie. Dit is hartseer dat die kerke hier so lou en flou is; dat dit nie ‘n veilige hawe bied nie.

Dan moet ek myself ook daaraan herinner dat ek hierdie seer na God toe moet vat. Daar is niemand anders nie, en uiteindelik moet ek my krag en alles uit Hom put.
Net omdat ons mense goed behandel, beteken dit nie hulle gaan ons terug goed behandel nie. Net omdat ons opreg is, beteken nie mense gaan nie vir ons jok en om die bos probeer lei nie. Mense gaan soms buitensporig optree om ons tena te kom…. ek reken dis wanneer ‘n mens leer om jou nie te ontstel oor ander se rugstekery nie; dat jy die verskil leer ken tussen die waarheid en die leuen; tussen selfsug en opregtheid.

Ek reken dat ek eintlik kan dankbaar wees ten spyte van my bitterheid, te midde van my donker sielstoestand, oor die groei wat in my lewe plaasvind. Die soort groei wat my help om dinge te sien soos wat dit is en dit te aanvaar; wat gee dat ek nie na dieselfde vlak toe daal as die rugstekers en klippe teruggooi nie (want as jy die klippe waarmee jy gegooi word, optel en daarmee teruggooi, staan jy ‘grond’ af aan jou teenstanders!). Die beste reaksie is soms om geen reaksie te he nie. Dit is soos om warm kole op jou vyand se kop te hoop.

Op die ou end van die dag kan mens seker opsom dat jy nie enige iemand se spitefulgeit, haat, drama, en negatiwiteit moet toelaat om in jou pad te staan en te keer dat jy die beste persoon is wat jy kan wees nie. Ek en jy is immers die CEO van ons eie lewens, so ons het die mag om mense wat oor ons pad kom, te evalueer, te”bevorder” – of te”termineer”.

Die lewe raak nie makliker nie. Mense is onvergewensgesind teenoor mekaar. Maar iewers langs die pad vind ek tog dat my selfwaarde nie bepaal word deur ander mense se rugstekery nie. Dit word nie bepaal deur werkskollegas wat bedreig voel deur my teenwoordigheid nie. Of deur die hoeveelheid “likes” en volgelinge wat ek het nie. Watookal ‘n mens doen, goed of sleg, ander sal altyd iets negatief te se wees.

Die geheim is net om bo dit alles uit te styg. Soos olie bo water.

laat de complimenten niet naar je hoofd stijgen….

Ek het tans ‘n gesegde op my whatsapp profiel wat sê:

“Laat de complimenten niet naar je hoofd stijgen, en laat kritiek niet tot in je hart komen…”

Dis vir my so mooi. Ek wou ‘n bietjie gaan stilsit en nadink oor hierdie gesegde. Dis ‘n groot waarheid dié. Want in alles wat ons elke dag doen en waar ons beweeg – werk, kerk, onderhoude, gesprekke, familie, vriende, vyande – is en word ons blootgestel. Ons wil net ons beste voetjie voorsit en ons beste lewer. Niemand wil agter in die ry staan nie, en dis lekker om so af en toe te hoor: “Mooi so” of “Jy doen goed” of selfs net “Dankie”. Die groot geheim is egter om nie ons lewens te sentreer rondom die pluimpies of kritiek van ander nie.

Moenie dat komplimente na jou kop toe gaan nie, en moet ook nie dat kritiek ‘n broeiplek in jou hart maak nie.

Ek het op die harde manier geleer hoe gevaarlik dit is om die stabiliteit van ‘n mens se identiteit op die wisselvallige opinies van ander te bou. Dis ‘n wilsbesluit wat ‘n mens elke dag moet neem om in jou hart en verstand te besluit wie jy is…. en wie s’n jy is. Net God kan hierdie waarheid in ons vasmaak, terwyl ons die opinies van ander sif en filtreer in die realiteit dat, watookal hulle vir of oor ons sê, dis nie noodwendig waar nie. En as dit waar is, moet mens dit sien as ‘n moontlike geleentheid op verandering in jouself…. Maar wat ander mense vir of oor jou sê, is nooit ‘n definisie van wie jy werklik is nie.

Aan die ander kant, terwyl ons ook die positiewe terugvoering geniet, moet ons weier om daardeur opgeblaas te word. Volgens die een of ander internet-pedia, beteken “na jou kop toe gaan”, om ‘n gesindheid van hoogmoed, arrogansie en selfgesentreerdheid aan te neem. Dit is wanneer ‘n mens toelaat dat ‘n verandering in spesifieke omstandighede jou persoonlikheid, oortuigings en beginsels verander. Waar iemand voorheen byvoorbeeld nederig en saggeaard en vriendelik was, word hy of sy dalk arrogant en self-gesentreerd; en dring daarop aan om beter en anders as ander behandel te word. So iemand soek erkenning en leef met die oortuiging dat hy of sy nie reëls hoef na te kom nie; en ignoreer ander mense se regte, behoeftes, en gevoelens blatant. ‘n Persoon wat iets na sy kop toe laat gaan – deur dinge soos geld, roem, status, ens. – verwag ook skielik ‘n ander standaard van leefwyse, en beskou sy/haar ou vriendekring of familie nie langer as van toepassing (of welkom) in sy/haar nuwe leefwyse nie.

Interessant dat “komplimente” en “kop” saam gaan…. teenoor “kritiek” en “hart”. Ek dink nou aan daardie teksvers van Spreuke 4:23 wat sê: “Bewaak jou hart meer as alles wat bewaar moet word, want daaruit is die oorspronge van die lewe.” Die hart breek tog so maklik en kry so maklik seer. Daar sal altyd mense wees wat ons wil afkraak of afbreek. Dit hang van ons af om te besluit of ons gaan toelaat dat ander mense ons gevoelens dikteer of nie. Bewaak jou hart. Meer as alles. Ek reken die verstand sal daarby inval.

So, om alles op te som dink ek dis veilig om te sê: Goed of sleg, moet dit nie persoonlik vat nie. Dis per slot van rekening jou realiteit, nie ander s’n nie.

Ek hoop dit maak sin.

xxx

 

wat as dinge nie uitwerk nie

My kollega het vandag met my gedeel dat sy deur ‘n slegte tyd in haar lewe gaan. Dinge het nie uitgewerk soos dit moet nie…. of eerder, nie soos sy gedink het dit sou nie. Dinge het skeefgeloop oor Desembermaand, al haar planne daarmee heen. Sy moes vinnig haar opsies herevalueer vir die nuwejaar wat op die drumpel gestaan en wag het.

Ek kan met haar situasie identifiseer. Hoeveel maal was ek self nie daar nie…. in onsekerheid gedompel – hoe gaan dinge uitwerk? Wat wag volgende? Wat as….. Hoe gaan ek maak? Wat moet ek doen? Wat is die volgende stap?

My kontrak by die myn maak klaar einde Januarie. Ek weet nie of hulle dit gaan verleng of nie, maar ek moet my opsies oop hou. As dit verleng word, het ek vir die volgende 6 maande werk. Of dalk permanent. En as dit nie verleng word nie, is ek werkloos…. en werkloosheid tap my moraal totaal en al. So, ek weet nie hoe dinge gaan uitwerk nie. Die werk is vir my bitter belangrik op hierdie stadium, maar ek kan nie seker wees oor wat gaan gebeur nie. Ek het al geleer om nie my hart op iets te plaas nie, of nie te opgewonde te raak nie. Die teleurstelling as dinge nie uitwerk nie, is te groot. Ek het as gevolg van te veel teleurstellings ‘n baie siniese en skeptiese mens van aard geword, maar dit beteken nie ek is nou noodwendig reg vir nog ‘n grootskaalse teleurstelling nie.

Tye van onsekerheid kan soms nogal ongemaklik raak. ‘n Mens probeer jou uiterste bes om vol vertroue te bly, om sterk te bly staan…. maar hier in ons onderbewussyn skuil die twyfel en wag vir die geleentheid om in te sluip en ‘n sluier oor ons gesig te trek.

Baiekeer dan dink ons, ons moet meer beheer oor ‘n situasie uitoefen en aan ‘n plan dink om die situasie ten gunste van onsself te beheer. Ons doen alles moontlik om dit te maak werk. Ons werk dag na dag, druk onsself harder en verder…. maar om een of ander duistere rede raak ons net nie ontslae van hierdie twyfel en onsekerheid wat in ons agterkoppe vassteek nie.

Toe ek vandag vir iemand genoem het dat ek nie sommer stres oor ‘n ding nie, toe lag die persoon vir my. Want almal stres een of ander tyd. Dis waar, ek stry nie. Maar ek kies om nie my energie te fokus op iets waaroor ek in elk geval geen beheer het nie.  Om dinge en mense in die lewe te kompartementaliseer, en my afstand te hou. ‘n Mens stres oor dinge wat nie uitwerk soos jy dit wou gehad het nie. Dinge het nie vir my kollega uitgewerk nie. Baie dinge in my eie lewe het nie uitgewerk nie. Daar is tog ‘n mate van onsekerheid, so wat nou?

Ek het die volgende les geleer:

Ons is nie veronderstel om ons pad uit ‘n situasie oop te kap nie. Ons is veronderstel om die pad daardeur te vertrou.

Woon en werk rustig voort, skryf die psalmskrywer. Stap die pad wat vir jou reg voel, en as jy nie seker is of dit die regte pad is nie, hou net aan met stap. Moet net nie gaan stilstaan en moed opgee nie. As jy moet stilstaan, doen dit om asem te skep en nuwe perspektief te kry – en stap verder. Vertrou dat elke liewe ding wat gebeur, jou op die een of ander manier vat na die plek waar jy moet wees. Dat alles met ‘n doel gebeur. Niks gebeur toevallig nie.

Dis moeilik om te glo dat dinge sal uitwerk soos dit moet. Dis moeilik om rustig te wees (of soos die jonger geslag sal se, te chill) oor die dinge wat in jou lewe gebeur – goed en sleg. Veral die slegte. Maar ek dink dit is nutteloos om jouself op te werk oor die dag van more. Bekommernis is soos om op ‘n wiegstoel te sit: dit gee jou iets om te doen, maar dit vat jou nerens. Ons doen onsself geen goed as ons gedagtes bly vassteek op “Wat as….” nie. Wat as dinge nie uitwerk nie. Wat as alles  uitmekaar val. Wat as my kontrak nie verleng word nie, waarnatoe gaan ek dan. Wat doen ek. Dan gaan ek nie my eie blyplek kan kry nie. Ek sal nie verder kan studeer nie. En wat as ek nie weer gou werk kry nie…. Of enige iets of iemand wat ons geneig is om oor te stres. Wat as my kinders dit nie maak nie. Wat as ek hulle nooit weer sien nie. Wat as ek siek word. Of kanker kry. Wat as ek vir die res van my lewe ‘n sukkel-bestaan moet voer.

Die lys is eindeloos. En dis ‘n uitputtende, bose maalkolk wat jou al dieper en dieper in die donker afgrond intrek. Ek sien hoe mense ten gronde gaan en verlore raak – sielsiek raak. Ek weet, ek was self daar. En die hartseer is: jy kan niks vir hulle doen nie. Dis ‘n mind-shift wat hulle self moet maak.

Ek is nie regtig ‘n gevoelsmens nie, ek glo ook nie aan ‘n gevoelsgeloof nie. Maar ek moet toegee, hoe jy voel soos wat jy deur jou daaglikse bestaan gaan, maak wel saak. En dit word altyd beinvloed deur dit waarop ons fokus, en dit wat in ons koppe aangaan. Een van die beste maniere wat my uit daardie donker maalkolk gehelp het, is om te fokus op die NOU. Dit wat voor jou is. En as jou gedagtes begin terugdwaal, dan bring jy dit terug. Neem dit gevange, en fokus op die plek en die oomblik wat voor jou is. Vat dit een dag op slag.

Just where you stand in the conflict, there is your place!

Just where you think you are useless, hide not your face!

God placed you there for a purpose, whatever it be.

Think you He has chosen you for it:

Work loyally.

-Anonymous

 

wegkruipertjie

Onthou julle “wegkruipertjie”? Daai speletjie wat ons as kinders gespeel het as die buurt se kinders bymekaar gekom het op ‘n Vrydag of Saterdag, en tot donker gespeel het? As kind was wegkruipertjie een van my gunsteling speletjies. Ek kon nogal goed weggekruip het, en ek het altyd die beste wegkruipplekke gehad. Ek kon stilletjies wegkruip totdat al die ander gekry was…. En as almal my kom soek het, kon ek stilletjies uitglip en myself gaan blok (onthou julle nog? “1-2-3 blok myself!”).

Die mees gevreesde woorde was: “Gereed? Hier kom ek!” As jy die woorde gehoor het, dan weet die wat wegkruip die soektog het begin, en jy wend elke poging aan om seker te maak jy word nie gekry nie. Party het sommer begin huil as hulle te gou gekry was, ander het gestry dat die een wat aan gehad het, te vinnig getel het en dat hulle nie kans gekry het om weg te kruip nie. Dit was partykeer nogal ‘n taamlike gestryery omdat die wat weggekruip het, gedink het die een wat aan was, onregverdig was. En dan, omdat hulle verontreg gevoel het, het hulle sommer die reëls van die speletjie tot hulle voordeel probeer verander. Net diegene wat dit kon regkry om goed weg te kruip en den toe te hardloop sonder om gevang te word, kon weer gaan wegkruip. Niemand wou aan hê om te gaan soek nie.

Is dit nie hoe ons die spel van die lewe ook speel nie?

Vir die meeste van ons, verander die speletjie nie veel soos ons grootword nie. Ons is nog steeds baie goed met wegkruip, maar nie meer so goed daarin om die beste wegkruipplekke te vind nie. Kom ons wees eerlik: almal van ons – of die meeste van ons – weet goed hoe om weg te kruip. Die probleem is egter: Ons kruip soms op die verkeerde plekke weg. En waar ons kies om weg te kruip, sal uiteindelik bepaal of ons oorwinning sal smaak, of neerlaag en mislukking.

Ek het baie foute in my lewe gemaak. ‘n Paar grotes. Lelik opgemors, meer as eenkeer…. En ek het altyd agter hierdie gemors weggekruip, want ek het nie geweet waar om anders heen te gaan nie. Of eerder, ek het geweet, maar ek het nie die vrymoedigheid gehad nie. Ek was te skaam.

Die lewe het ‘n manier om ons te stroop van ons wegkruipplekke, tot daar niks meer oor is nie behalwe ‘n donker, koue, uitsiglose, hooplose gat. Rock bottom. Ek het gedink ek weet wat rock bottom is, maar daar is altyd net nog ‘n rock bottom, een dieper as die vorige een. Dit het ek besef met die vervreemding van my kinders.

Wanneer ‘n mens alles verloor en jy fisies en emosioneel niks meer oor het nie, is daar een wegkruipplek wat nooit van jou gestroop kan word nie. Lees maar die psalmskrywer, Dawid, se psalms. Hy het goed geweet waarheen om sy toevlug te neem behalwe om agter sy foute en mislukkings weg te kruip. Hy het sy toevlug tot die Here geneem.

Al wat ander skuilplekke ons bied is skuldgevoelens, verwyte, skaamte, vrees, mismoedigheid…. Al dink ons ons is weggesteek, is ons eintlik blootgestel en onbeskerm. Gedurig ongelukkig oor en ontspoor deur die giftige vuurtonge van ander, wat tot op die been sny met kritiek en leuens en verwyte….

Ons kan nie die gemors van die lewe eenkant toe skuif en maak asof dit nooit gebeur het nie. Ons kan nie chaos met ‘n hammer oor die kop slaan en ignoreer nie. Maar ons kan ons toevlug neem tot die Een wat gekies het om alle chaos aan ‘n houtkruis te dra. As ek van niks anders in my lewe seker is nie, dan lê my grootste sekerheid hierin: Ek is nie die held van my eie storie nie. Ek kan myself nie red nie. Ook nie my kinders nie. In ‘n wêreld wat daagliks probeer om die reëls van die lewenspel te verander…. ek kan dit nie doen nie, al wil ek ook hoe graag.

By God is daar ‘n permanentheid; ‘n gevestigdheid; ‘n onveranderlikheid, wat geen mens of situasie kan verander nie. Ongeag van wat ons verkeerd gedoen het, waarvandaan ons kom, waar ons ons bevind het, in die skuilplek van die Allerhoogste vind ons vergifnis, genade, vertroue, hoop, sekuriteit.

In wegkruipertjie is dit slegs die een wat vir die “vyand”; die “jagter”; die “soeker” kon wegkruip sonder om gevang te word, wat die speletjie wen. Die een wat dit reggekry het om so goed weg te kruip dat die soeker naderhand moed opgegee het om verder te soek.

Het die warrelwind van chaos jou ook beet in ‘n geveg vir jou lewe? Ek weet hoe jy voel. Maar partykeer moet ons ons bokshandskoene afhaal, ons gebalde vuiste ontspan en oopmaak…. En geopende hande uitsteek. Dis okei om te sê, ek kan nie meer nie, ek weet nie meer nie, ek wil nie meer nie…. en te gaan wegkruip “in die skuilplek van die Allerhoogste”, waar jy sal “rus in die skadu van die Almagtige.”

Verseker sal Hy jou red uit die strik van die voëlvanger, en van die plaag wat vernietig. Hy sal jou oordek met sy vlerke, en onder sy vleuels sal jy skuil; sy trou sal jou beskerm soos ‘n skild. Jy sal nie bang wees vir die skrik van die nag, of die pyle van die dag; vir die plaag wat in die donker kom of die ramp wat teen die middag verwoes nie. Al sou duisend langs jou val, of tienduisend om jou sterf, naby jou sal dit nie kom nie. Net met jou oë sal jy dit aanskou, en die straf van die goddelose sien…. Geen kwaad [sal] jou tref, en geen ramp naby jou tent kom nie. Want Hy sal sy engele beveel om jou te beskerm oral waar jy gaan. Hulle sal jou op die hande dra sodat jy nie jou voet teen ‘n klip stamp nie. Op die leeu en die adder sal jy trap, die jong leeu en die slang vertrap. “Omdat hy My liefhet, sal Ek hom verlos; omdat hy my Naam ken, sal Ek hom beskerm. Hy sal roep, en Ek sal antwoord; in nood sal Ek by hom wees. Ek sal hom red en in eer herstel. Ek sal hom ‘n lang lewe gee, en hy sal my verlossing sien.”

(teksgedeelte: Psalm 91, NLV)