Vir die moedelose moet daar liefde wees

___hopeless_dreamer____by_pure_poison89-d6e87s5Soms, as ‘n mens jou verdriet en ongeluk en onbarmhartige smart weeg, voel dit swaarder as al die sand van die see. Jy kan nie bid nie, jy het geen verwagtinge nie, jy voel net eenvoudig verpletter, hulpeloos in jouself. Jy kyk toe hoe geliefdes en vriende troueloos teenoor jou handel, hoe hul paaie kronkelend van jou af wegloop en heengaan. Jy bly alleen agter staan – beskaamd en teleurgesteld – want skielik is jy niks; uitgeloot soos ‘n weeskind en verhandel soos ‘n slaaf.

Dit is dán – wanneer jou siel soos ‘n opgedroogde spruit is, troebel en moedeloos – wanneer jy die liefde van God en van ware vriende ervaar; want “vir die moedelose moet daar liefde wees van die kant van sy vriend, ook al laat hy die vrees vir Almagtige vaar.”1

Dit is dán wanneer jy leer om te swyg en stil te raak sodat God jou kan onderrig; jou kan verlos van jou smarte, en jou red uit die hand van jou teëstanders; want “in die tyd van gloeihitte verdwyn hulle; as dit warm word, droog hulle op uit hul plek.”2

Op ons lewenspad, teen die opdraandes en steiltes, hoogtes en laagtes, doof ons lampe soms uit. Ons soek die foute in ander uit en kyk die waardes mis; ons raak so behep met ander se lewens dat ons nalaat om ons eie te meet.

But the right Christian mind will seek for what it loves, and draw out of all dens and curves, and it will believe in its being, often when it cannot see it; and so it will lie lovingly over the faults and rough places of the human heart, as the snow from heaven does over the hard broken mountain rocks. ~John Ruskin

xxx

(volgens Job 6; 1Job 6:14; 2Job 6:17)

Advertisements

Dit is wel

Ongelukkig het ek nie groen vingers soos my ma nie. In die verlede het plante by my gevrek en niks wou groei nie. Selfs die kaktusse het dit nie gemaak nie. So ‘n paar maande gelede het ek vir my ‘n paar klein huisplantjies aangeskaf en wonder bo wonder leef hulle nog! Ek het mos nou geen kind of kraai wat ek kan vertroetel of versorg nie, so die plantjies het op ‘n goeie tyd gekom. Nou is my ma besig om vir my groter potplante aan te ry van die plaas af, sy sê sy gaan nie met al haar plante see toe trek nie. Soos met mense se name is ek baie swak met plantname, so ek weet nie watter plant moet in die son en watter plant in die skaduwee moet staan nie. Ma het my gesê maar dit het by my uitgewaai. As ek sukkel sal ek maar ‘n foto neem en vir haar whatsapp dat sy instruksies kan gee. Ek is so opgewonde soos ‘n kind met nuwe speelgoed! Met my nuwe gieter en handskoene en tuingereedskap gaan ek net môre begin om aan my tuintjie te werk, en iets uit niks probeer maak. Ek voel dit net aan my dat die keer sal hulle oorleef. Alles sal okei wees….

….wat my laat dink aan wat Romeine 8:28 sê, dat vir hulle wat God liefhet, alles ten goede meewerk, vir hulle wat na sy voorneme geroep is. Nie ‘n Polyanna-uitkyk op die lewe dat alles in die lewe “happy-go-lucky” gaan uitdraai vir ons onthalwe nie, maar dat Hy wat by magte is om alles te doen en vir wie niks onuitvoerbaar is nie, ook by my is – en by my dogters. Alles sal okei wees. Ten spyte van ons huidige situasie; watookal oor my pad en oor hulle lewenspad vorentoe mag kom – prys die Heer, dit is wel met my siel!

As vrede my pad deur die wêreld verlig
As smarte my dreig te verniel
Dan antwoord ek vry, watter lot my ook tref
Dit is wel, dit is wel met my siel!

Dit is wel, met my siel
Dit is wel, dit is wel
Met my siel

Hoe fel die besoeking, hoe Satan ook trag
Om my te vertrap met sy hiel
Steeds gryp ek weer moed, want my Heiland is daar
En Hy stort nuwe krag in my siel

Dit is wel, met my siel
Dit is wel, dit is wel
Met my siel

 

Tweede kans

Die meeste van ons glo dat elke mens ‘n tweede kans verdien. Ek persoonlik is baie hard op myself en op ander mense. Ek gee nie sommer tweede kanse nie. As jy my eenmaal teleurgestel of seergemaak het, is dit verby. Ek sny jou af soos ‘n dooie tak. Seker omdat ek al te veel in my lewe seergemaak is en omdat my kinders hulle van my vervreem het en redeneer dat ek nie ‘n tweede kans verdien nie. Dit maak ‘n mens seer en jy verhard jou hart – nie om ander terug seer te maak nie, maar om jouself te beskerm teen nog verdere seer in die lewe.

Ek erken dat ek deur ‘n slegte tyd in my lewe gegaan en die pad byster geraak het. Ek was ontrou teenoor myself, my dogters, en teenoor God. En soms moet die Here ‘n mens op ‘n plek in jou lewe bring waar jy besef jy is nou heeltemal van die pad af.

Het jy al deur so iets gegaan?

Ek dink byvoorbeeld aan Jona, ‘n profeet van God wat besluit het hy wil nie vir God luister en gaan profeteer nie. Jona moes in opdrag van God ‘n boodskap aan Nineve gaan oordra om hulle te waarsku dat God hulle sou vernietig as hulle hul nie bekeer van hul verkeerde weë nie. Jona se hart was hard teenoor die mense van Nineve. Hy het nie omgegee of hulle hul bekeer of nie. So, in plaas van om na Nineve te gaan, spring hy eerder op ‘n boot en foeter in die teenoorgestelde rigting in. Jy ken die res van sy storie. Hy word deur ‘n groot vis ingesluk en spandeer dae in die vis se maag waar hy oor sy doen en late nadink.

Daar kom altyd ‘n tyd en ‘n plek in ‘n mens se lewe waar jy nie anders kan as om te luister nie. Watter omstandighede moet plaasvind vir ons om te luister en te doen wat reg is? Vir my was die vervreemding van my kinders ‘n groot wake-up call. Dit het my tot stilstand geruk. Vir Jona was sy wake-up call in ‘n vis se maag want hy was God se profeet wat 120,000 mense moes gaan red het en hy wou nie. Hy was deur God gekies om deur God gebruik te word…. en God het nie moed opgegee met Jona nie.

Is dit nie vertroostend nie? God gee nooit moed op met ons nie.

Vandag, 6 jaar later sedert die vervreemding, meer as ooit, verstaan en glo ek dat God ons ongehoorsame harte verstaan. Hy sien ons vir wie ons regtig is…. en tog gee Hy ons ‘n tweede kans. Hy het immers vir Jona ‘n tweede kans gegee. Hy het die mense van Nineve ‘n tweede kans gegee. Wat sê dit vir ons? Dat God spesialiseer in tweede kanse.

Het jy jou kanse geblaas? Het jy iemand na aan jou diep teleurgestel? Haal diep asem en onthou: God is ‘n God van tweede kanse. Al wat ons moet doen is om ons afvalligheid te erken en dit te laat staan. Hy sal herstel. Hy sal genade gee…. Al gee ander dit nie. Hy vergeef wanneer ander nie wil vergewe nie.

Vra Hom.

Xxx

Aan Anike op haar 17e verjaardag

My liefste dogter,

DSCN3891

Daar is so baie dinge wat ek graag vir jou wil hê,
So baie wense vir jou wat ek vir jou in my hart koester.
Ek bid vir jou vir trots in die wete waar jy vandaan kom,
En vrede in die wete wie jy nou is.
Ek bid vir jou vir krag vir elke uitdaging,
En wysheid om die regte besluite te neem.
Ek bid vir jou vir tevredenheid as jy jou doelwitte bereik,
En vir vergenoegdheid in die eenvoudiger dinge van die lewe.

Baie geluk met jou verjaarsdag! Mag jy altyd onthou hoe oneindig lief ek jou het, en dat jy ‘n pragtige en unieke persoon is. Ek is trots om jou my dogter te kan noem.
Ek onthou dat Psalm 1 altyd jou gunsteling psalm was om te lees, en dit is my gebed vir jou op hierdie dag. Mag dit altyd in jou hart en gedagtes vasgebind wees.

“Welgeluksalig is die man wat nie wandel in die raad van die goddelose en nie staan op die weg van die sondaars en nie sit in die kring van die spotters nie;
Maar sy behae is in die wet van die Here, en hy oordink sy wet dag en nag.
En hy sal wees soos ‘n boom wat geplant is by waterstrome, wat sy vrugte gee op sy tyd en waarvan die blare nie verwelk nie; en alles wat hy doen, voer hy voorspoedig uit.
So is die goddelose mense nie, maar soos kaf wat die wind verstrooi.
Daarom sal die goddelose nie bestaan in die oordeel en die sondaars in die vergadering van die regverdiges nie.
Want die Here ken die weg van die regverdiges, maar die weg van die goddelose sal vergaan.”

Love you to the moon and back,
Mamma xxx

Vir al die vervreemde mammas op moedersdag

Hoe moet moedersdag vir jou voel as jy ‘n ma is, maar jou kinders wil niks met jou te doen hê nie? Vir hulle is jy so goed soos dood; jou naam en bestaan uitgewis uit hul gedagtes. As lid van hierdie stam leef ek die revolusionêre realiteit.

Anna Jarvis was die stigter van moedersdag in 1914, ter ere aan alle moeders. Sy was self ‘n kinderlose tannie van baie niggies en nefies; en sy het moedersdag tot stand gebring om alle moeders te eer. Dit sluit in al die tannies en groottannies en oumas en peetma’s en vroue in die algemeen wat hul liefde en aandag vir kinders uitgiet wat nie hul eie is nie.

Om ‘n ma te wees en om moederlik te wees, is nie altyd dieselfde nie. Baba’s word gebore uit die baarmoeder. Moederlikheid word gebore uit die siel. Daar is baie maniere om ‘n ma te wees. Ek weet van ma’s wat kinders het, maar wat nie verdien om kinders te hê nie; wat ‘n klad op naam van moederskap is. Dan kry jy vroue wat met ‘n instinktiewe moederlikheid gebore is en ‘n hunkering en strewe na ‘n kindjie van haar eie het, maar nie kinders kan hê nie.

Almal kan ma’s wees, maar nie almal is moederlik nie.

Moedersdag sonder ons kinders bly maar ‘n swaar dag. Met al die moedersdag promosies en advertensies voel ‘n mens “uit” en “minder as”. Want moedersdag is ‘n harde realiteit dat ons wel eens op ‘n tyd die voorreg gehad het om moeders te kon wees. Vir my het moedersdag ‘n dag geword wat my leeg laat voel, onvolledig, hartseer, alleen, agtergelaat, onbelangrik, verwerp….

….Maar dis uit hierdie ervaring en uitkykpunt dat ek vir myself reminders begin neerskryf het, om my te herinner wie ek is en wie ek kan wees op hierdie dag en die dae wat voorlê soos die Here bepaal.

1) Die Merriam-Webster Dictionary definieer moederskap as: “om geboorte te gee”, “om te versorg en te beskerm”. Sinonieme hiervan is om te baar, genereer, aflewer, produseer…. Die idee hieragter is dat moederskap nie beperk is tot tyd en plek nie. Die Here het my goed genoeg geag om geboorte te skenk aan twee pragtige dogters. Hy het my ‘n moeder gemaak. Hy het my hulle moeder gemaak. Dis ‘n realiteit wat niemand ooit van my – of van hulle – sal kan wegvat nie. Al is ons wêrelde van mekaar geskei, ek is en bly hulle ma. Dis nie net ‘n geestelike feit nie, dis ook ‘n biologiese, wetenskaplike, en mediese feit.

2) Nie net is moederskap nie beperk tot tyd en plek nie, moederskap is nie beperk net tot kinders nie. Na die vervreemding het ek so apaties geword teenoor die samelewing, ek wou vir geen dier of mens of ding naby my omgee of sorg nie. Die skeiding / verwydering was te seer, tog het die hunkering om vir iets of iemand te sorg en om te gee, diep gesetel gebly.

Ek het by myself begin. Na myself begin kyk. Dr Phil het ‘n standpunt wat sê: “Take care of yourself before you take care of others.” Dis so waar. In die som van wat gebeur het, is ek immers die een wat agtergebly het. So ek het net myself oor. Sorg vir myself. Gee om vir myself. Geestelik, emosioneel, fisies.

Die wêreld het iemand soos ek nodig. Die werk het my nodig. My familie en vriende het my nodig. Ek verdien om goed te voel en goed te leef. Die Here het my ‘n moederlike kanaal gemaak waardeur Sy liefde en lig kan vloei. Ek kan nog steeds ‘n kanaal wees. Wanneer ‘n mens verlore en bemoeid voel, is die beste manier om na jou siel om te sien, om in “tune” te kom met die moederlikheid binne-in jouself – en moederlik te wees met jouself. Dis die moederlike wysheid en instink in ons wat ons kan vertrou, want dis die moeder in ons wat ons nooit sal verlaat of verwerp nie en wat altyd by ons bly.

3) Ons kry elke dag met mense te doen. Ek, wat ‘n privaat en teruggetrokke en afgesonderde mens is, het net een dag besef dat (of ek dit nou wil weet of nie), ek gee elke dag ‘n bietjie van myself vir die mense met wie ek te doen kry. Na die vervreemding het ek so baie teruggehou – liefde, deelname, betrokkenheid, toewyding…. omdat ek vasgeklou het aan verwyte en vrese. Ek was altyd ‘n gee-mens, maar die afgelope paar jaar sukkel ek daarmee omdat ek begin uitgeput en ontneem / beroof gevoel het. Emosioneel laat ek nie mense naby my toe nie, en ek raak ook nie emosioneel betrokke by ander mense nie.

Onder swaar boeie vasgevang en beperk sodat ek nie volle toegang het tot my vermoëns om te gee of te ontvang nie…. Nogtans kan ek van die bietjie gee wat ek het. Want God dra ons deur met ons min en al. En vir elke bietjie wat ek elke dag kan gee, kom dit veelvoudig terug. Net dit is genoeg om die gebreekte kruik stadig weer vol te begin maak.

4) Ek is bevoorreg en dankbaar dat ek nog my eie ma het om te eer op moedersdag. Sy wat deur dik en dun, deur goed en sleg, deur alles en nog wat by my gestaan het en nooit minder lief vir my was nie.

So, al is moedersdag vir my baie pynlik en nie ‘n baie positiewe dag nie, kan ek kies om hierdie dag op gelukkiger maniere te ervaar. Dit hoef nie net in die een vorm gevier te word waaraan ek altyd gewoond was nie, maar vanuit die donker leemtes kan ek dit transformeer na ‘n hoogtepunt wat die oorvloed van liefde en seën wat wel teenwoordig is in my lewe, te vier.

Laat jou moed, jou hoop, jou uitmuntendheid, jou medelye, jou geesdrif, jou intellek en jou mensliewendheid skyn en jy sal die wêreld verlig!

En vir al die wonderlike mamma’s daarbuite wat selfloos so baie van hulleself gee en opoffer, wil ek graag sê:

b479cda04089e2c3473a8aeb64a49f41

die klein dingetjies in die lewe

Ons word dikwels gebombardeer met boodskappe soos: “Dink groot”…. “gaan vir goud”…. “klim die leer van sukses”…. “reik na die sterre”…. En doen dit NOU! Klink bemoedigend, tog het ek al gevind dat wanneer ek hierdie raad volg, is ek geneig om vinnig uitgebrand, uitgeput, en onvoldoende te voel.

Hoekom? Wat is verkeerd daarmee om “groot te dink”?

(Ek verpes selfhelp boeke!)

Wel, inherent is dit nie verkeerd om groot te dink nie. Maar as jy glo dat “groot” beter as “klein” is…. om buite jou vermoë te gaan eerder as om dit rustig te vat…. om die beste te wees wat jy kan wees…. troef jy die beginsel om te waardeer wie jy is en dit is nie regverdig teenoor jou ware self nie.

Kom ons wees eerlik. Nie almal is bedoel om “groot” te wees nie. Nie almal hou daarvan om die heeltyd te multitask en mal besig te wees nie. Nie almal wil al hul energie mors om vir goud te gaan nie. Baie van ons waardeer meer die rooi, oranje, geel, groen, blou, en pers in die lewe. Kleure. Kontraste. ‘n Klomp dinge wat niks te doen het met groot gaan of bo uit kom nie. En dis nie noodwendig verkeerd nie. Natuurlik kan ons nie almal daar bo in die hoogtes wees nie. Nie almal wil daar wees nie. Want daarbo kan dit eensaam raak. Die lug raak dun. So daar is nêrens om heen te gaan behalwe ondertoe nie.

So, wat is so wonderlik oor die klein dingetjies in die lewe?

Dit is iets wat ek myself moes aanleer nadat my kinders uit die huis is. Na twee mislukte huwelike. Tydens werkloosheid…. Dis die klein dingetjies wat ons altyd sal onthou en waardeer wanneer ons op die verlede reflekteer. Soos ‘n braai saam met vriende. Inkopies saam met jou ma. Jou kinders se verspotte laggies en armpies om jou nek. Daai warm gevoel wat jy kry as jy iemand in nood help; as jy die lentebloeisels bewonder.

As mens nie die klein dingetjies geniet nie, wat bly dan vir ons oor behalwe die uitdagings en teleurstellings van die lewe wat op ons voorstoepe plop wanneer ons dit die minste verwag.

Die lewe bestaan uit oomblikke. Ons dink daaraan in terme van dae, weke, maande, jare. Maar die kern van die lewe is oomblikke. Ek wil nie dat my oomblikke bestaan uit die stres van alles op een slag probeer doen, of die goed wat ek nie gedoen kry nie…. of die teleurstelling in myself vir die dinge wat ek vergeet om te doen…. of mislukkings…. of mismoedigheid omdat dit voel of ek in ‘n groef vasgeval is.

Partykeer is dit nodig om ‘n kopskuif te maak en meer te begin fokus op die oomblik van nou. ‘n Mens trek te gou skouers op en sê: “Dit was ‘n slegte dag, niks wou uitwerk nie.” Selfs ‘n slegte ervaring het ‘n waardevolle oomblik daarin toegedraai…. as mens net ‘n bietjie dieper delf om dit raak te sien.

Ek los hierdie woorde vir my dogters: Let op die dinge wat julle doen. Moenie dat die konstante spervuur om “meer te doen” en “meer te wil hê” en “meer te wees” en die stryd om “goed genoeg te wees” julle beroof van die mooi en goeie oomblikke nie. xxx

johnwooden384652

Enter a caption

 

Radikaal

Die wyse Salomo het geskryf:

“Daar is ‘n vaste tyd vir alles, elke ding onder die son het sy tyd…. ‘n tyd om af te breek en ‘n tyd om op te bou. ‘n Tyd om te huil en ‘n tyd om te lag. ‘n Tyd om hartseer te wees en ‘n tyd om van vreugde te dans…. ‘n Tyd om te skeur en ‘n tyd om vas te werk. ‘n Tyd om stil te bly en ‘n tyd om te praat. ‘n Tyd om lief te hê en ‘n tyd om te haat….” (Pred. 3)

Ons lewe in ‘n wêreld van veranderinge. Tye verander. Toestande verander. Mense verander. Dis die gang van die lewe, soos die konstante vloei van ‘n rivier. Van die een ekstreem na die volgende.

As ek dink aan al die radikale veranderinge in my eie lewe, dan sien ek hierdie patrone van veranderinge oor en oor en oor. En die wonder hiervan is dat elke verandering wat betrekking het op my lewe; en elke verandering wat betrekking het op jou lewe, onveranderlik vasgemaak is en beslis word deur ‘n Hoër Hand. Ons moet dinge vat soos wat dit kom want dit is nie in ons mag om dit wat aan ons toegeskryf word, te verander nie.

Die vervreemding van my dogters was sekerlik dié radikaalste verandering ooit. Ek sou dit nie gemaak het as ek nie een dag op ‘n slag gevat het nie. Dit is maar een voorbeeld van ‘n verandering waaroor ek geen beheer gehad het nie; wat my lewe – en my menswees – radikaal verander het. Nogtans kan ek vashou aan die hoop dat ook die laagste valleie aan die hoogste berge verbind is.

Maar ek het ook geleer om nie verhewe te wees deur hoop nie, ook nie platgeslaan deur vrese nie. Maar om met ‘n egaligheid van verstand elke verandering tegemoet te kom.

Vir elke ding onder die son is daar ‘n seisoen. Die dinge wat totaal in kontras met mekaar staan, kry elkeen sy beurt om af te speel. Die dag gee plek vir die nag, en die nag vir die dag. Somer vir winter, en winter vir somer. Post gaudia luctus: Blydskap oorwin uiteindelik verdriet. Post nubile phoebus: die son skyn helder agter die donkerste wolke. Daardie dinge wat vir ons alledaags en nietig lyk, selfs dit is in die raadsplan van God opgeteken. Vooraf bepaal. Die tye wanneer dit aanbreek is reeds vooraf bepaal, en kan nie met ‘n sekond vervroeg of vertraag word nie.

Maar dan het die Here ons ook vrye wil gegee. Gesonde verstand om besluite te kan neem en Hom te raadpleeg in die proses. Hy ken immers die begeertes van ons hart.

Ek het onlangs besef dat ek nie vir ewig in die rouproses van die vervreemding kan vasklem nie. Iewers langs die pad sal ek moet laat los en laat gaan, en met my lewe aangaan. Oor begin. Dit beteken nie dat ek van my dogters gaan vergeet nie. Inteendeel, hulle afwesigheid sal altyd ‘n leemte in my lewe agterlaat. Die holte in my binneste sal nooit weggaan nie. Die pyn is altyd daar. Maar ek kan nie vir die res van my lewe in hierdie groef vasgeval bly nie.

Vir vier jaar moes ek by mense loseer het omdat ek alles verloor het en nie ‘n heenkome gehad het nie. Toe kry ek werk. Op kontrak, maar dis steeds ‘n werk. Oor drie weke trek ek en Riaan in ons eie plekkie in. Ons eie spasie. Ons ruimte. Ons privaatheid. ‘n Nessie waarna ek so lank al smag. Want Hy het geweet. En Hy voorsien ver bo wat ons bid of dink.

Gaan ek nog oor 4 maande werk hê? Ek weet nie. Gaan ek en Riaan oor ‘n jaar of vyf nog saam wees? Dit weet ek ook nie. Al wat ek weet is, ek is gedaan van voortploeter op dieselfde trant. Nee, Postmasburg bied nie gulde geleenthede nie. Ons is uitgelewer aan geen werksopsies, duur en minimum behuising, duur lewensonkostes…. Hier sit ons in die middel van niks en nêrens. Maar ons moet iets van niks maak. Die beste van ‘n slegte saak. Dis hier waar God die deure oopgemaak het, en Hy kan dit enige tyd weer toemaak. Dis hier waar ek seker moet groei terwyl ek hier geplant is.

Daar is baie verskonings wat ‘n mens aan kan dink van hoekom jy nie radikale besluite moet neem nie. Hoekom is radikale verandering nie goed vir jou nie. Hoekom dit nie realisties klink nie. Want iewers langs die pad is jy reeds deur twee mislukte huwelike. En jy sit sonder jou kinders. En jou werk is ‘n onseker saak…. En dan sien ek ‘n foto van ‘n olimpiese basketbalspeler in ‘n rolstoel sonder bene, en ek besef dat daar ‘n groot verskil is tussen uitdagings en verskonings. It’s all in the mind.

Dan is daar die mense ook nog wat wil kommentaar lewer. Wat dink jy maak ‘n groot fout. Want die oomblik wanneer jy ‘n radikale besluit neem, raak dit angswekkend. Nie vir jou nie, maar vir die mense om jou. Want hulle bevraagteken hulle eie lewens. Hulle wonder hoekom hulle nie kan doen wat jy doen nie. Min mense voel geinspireerd deur iemand anders se radikale besluite. Hulle kan nie die veranderinge waardeur jy gaan, en die besluite wat jy neem, verstaan of hanteer nie. Daarom kritiseer hulle eerder. Maar dis okei. Want hier is wat ek nie wil doen in die lewe nie: gelykvormig wees. Conform. Saam met die stroom swem. Net dooie visse dryf saam met die stroom. Wat ek wil doen in die lewe is om te inspireer, en geïnspireer te word. Ten minste weet ek, ek is nie waar en wie ek was nie. Ek is besig om in ‘n iemand te verander.

Mense wat nie bereid is om te verander nie, word nooit vernuwe nie. Hulle bly altyd soos hulle is. Hulle omstandighede bly onveranderlik. Hulle harte verander selde of nooit.

Ek is bereid om ‘n bietjie buite my gemaksone te strek en ‘n stap in geloof te neem. Gaan my besluite slaag? Ek weet nie. Ek hoop so, maar ek kan nie met sekerheid sê nie. Al wat ek doen is om dit wat ek nou goedgevind het om te doen, met oorgawe en toewyding te doen. Ek werp my brood op die water in die hoop dat ek dit weer sal terugkry.

So, al lyk dinge op die oog af asof dit nie gaan regkom of gaan realiseer nie, en eerder vererger….

“Nogtans sal ek in die Here jubel, ek sal juig in die God van my heil.” (Habakuk 3:18)

elke seer het sy eie storie

En ‘n seer storie is wanneer mense jou in die rug steek…. vriende, familie, kollegas, wederhelftes, kinders…. Mense met wie jy nou ‘n pad begin stap het, of al lewenslank ‘n pad mee stap. Mense wat jy nou leer ken het, of jou lewe lank al ken. Mense wat jy vertrou. Met wie jy jou hart en jou lewe gedeel het. Mense van wie jy dit die minste verwag.

Dis nie lekker as mense jou in die rug steek nie. Dit gooi jou hele lewensopvatting en sieninge omver, en sny jou hart in skerwe. Maar nie net breek dit jou hart nie, dit verdonker jou siel. Jy vergeet nooit die pyn nie, soos ‘n miswolk wat altyd oor die dieptes van jou siel hang. Jy verloor vertroue in mense. Begin twyfel in jouself, jou oordeel, jou emosies. Dis soos om deur ‘n slang gepik te word en jy wonder hoe jy dit nooit sien kom het nie, hoekom jy nie die tekens gesien het nie. Jy begin om jouself te blameer; om op te hou glo in liefde en lojaliteit, want dit verblind jou net. Jy verwyt jouself omdat jou gevoelens jou verraai het. Jy skakel stadig maar seker af totdat die mooiste en beste dele van jouself bitter word. Jy vra en jy vra, maar die antwoorde kom nie. Niks maak sin nie….

Ek worstel met die gedagte dat ek van my kinders vervreem is – dat hulle my summier afgesny het – en ek worstel ook met die gedagte dat ek van my pa vervreem is – dat hy my afsny. Wend geen poging aan om te versoen en te rekonsilieer nie. Grootliks as gevolg van ander mense se invloed, en ek verstaan nie hoekom mense so is nie. Hoekom moet daar altyd mense wees wat ander wil trap en onwaardig laat voel. Wat bereik hulle daardeur? Probeer hulle goed voel oor hulleself of wat? Is dit wat Jesus bedoel met, ons moet soms van ons families afstand doen? Van mense afstand doen? Voorsien Hy soms dat daar dinge is wat verwydering tussen ons en mense kan bring…. sodat ons ons regte familie en vriende in geloofsgemeenskappe kan vind? Is dit hoekom die kerk Sy liggaam genoem word?

Ek is tot in my siel in moeg vir ‘n rugstekery (dis iets wat ‘n mens eventueel aftakel). Ek is net moeg vir “fake” mense met lafhartige en duistere motiewe. Asof dit nie genoeg in my persoonlike lewe gebeur nie, kry ek dit by die werk ook van alle kante. Mens se hand van vrede word net vir jou teruggegooi en jy word heeltyd vertrap…. En ek het nie geloofsvriende hier wat my kan deurdra behalwe die een of twee wat ver van my af is nie. Dit is hartseer dat die kerke hier so lou en flou is; dat dit nie ‘n veilige hawe bied nie.

Dan moet ek myself ook daaraan herinner dat ek hierdie seer na God toe moet vat. Daar is niemand anders nie, en uiteindelik moet ek my krag en alles uit Hom put.
Net omdat ons mense goed behandel, beteken dit nie hulle gaan ons terug goed behandel nie. Net omdat ons opreg is, beteken nie mense gaan nie vir ons jok en om die bos probeer lei nie. Mense gaan soms buitensporig optree om ons tena te kom…. ek reken dis wanneer ‘n mens leer om jou nie te ontstel oor ander se rugstekery nie; dat jy die verskil leer ken tussen die waarheid en die leuen; tussen selfsug en opregtheid.

Ek reken dat ek eintlik kan dankbaar wees ten spyte van my bitterheid, te midde van my donker sielstoestand, oor die groei wat in my lewe plaasvind. Die soort groei wat my help om dinge te sien soos wat dit is en dit te aanvaar; wat gee dat ek nie na dieselfde vlak toe daal as die rugstekers en klippe teruggooi nie (want as jy die klippe waarmee jy gegooi word, optel en daarmee teruggooi, staan jy ‘grond’ af aan jou teenstanders!). Die beste reaksie is soms om geen reaksie te he nie. Dit is soos om warm kole op jou vyand se kop te hoop.

Op die ou end van die dag kan mens seker opsom dat jy nie enige iemand se spitefulgeit, haat, drama, en negatiwiteit moet toelaat om in jou pad te staan en te keer dat jy die beste persoon is wat jy kan wees nie. Ek en jy is immers die CEO van ons eie lewens, so ons het die mag om mense wat oor ons pad kom, te evalueer, te”bevorder” – of te”termineer”.

Die lewe raak nie makliker nie. Mense is onvergewensgesind teenoor mekaar. Maar iewers langs die pad vind ek tog dat my selfwaarde nie bepaal word deur ander mense se rugstekery nie. Dit word nie bepaal deur werkskollegas wat bedreig voel deur my teenwoordigheid nie. Of deur die hoeveelheid “likes” en volgelinge wat ek het nie. Watookal ‘n mens doen, goed of sleg, ander sal altyd iets negatief te se wees.

Die geheim is net om bo dit alles uit te styg. Soos olie bo water.

kinders wat disrespekvol optree

Ek het nooit besef in watter posisie ek myself geplaas het in terme van die vervreemding, en in terme van respek nie, totdat ek in my verwarring begryp het dat enige mens – kinders spesifiek – op een of ander tyd in hulle lewe rebels raak. Ons ken mos daardie rebelse strepe… vloek, skree, stry, vloermoere gooi….

Maar disrespek gaan nie net oor ‘n kind wat op jou skree of die deur in jou gesig toeklap nie. Dit gaan nie net oor ‘n kind wat ongehoorsaam is of sy of haar oë rol as jy iets sê nie. Disrespek – spesifiek in die geval van vervreemde ouers – is ook wanneer ‘n kind jou ignoreer, en lelike goed van jou agter jou rug sê, en leuens oor jou versprei, en weier om kontak met jou te hê….

‘n Rebelse kind het van nature ‘n sterk persoonlikheid. Hy of sy gaan grense tot die uiterste toets. Gesag en outoriteit weerstaan. Baklei om beheer te kry, of die oorhand, oor ‘n situasie. Rebellie is sulke kinders se middelnaam. Hulle weet hoe om situasies emosioneel te manupileer en dit kan vir hulle ouers ongelooflik uitdagend en uitputtend wees. Ek weet waarvan ek praat, ek was ook een.

Gelukkig is dit ook waar dat God ons gemaak het, wie en wat ons is. Ons kinders ook. Hy is lief vir hulle, en Hy het ons nie clueless gelos om die uitdagings van ouerskap in die gesig te staar nie. Sy Woord leer ons:

Leer ‘n jongmens om die regte pad te kies, en wanneer hy eendag oud is, sal hy nie daarvan afwyk nie (Spreuke 22:6)

Ek is dankbaar vir die geleentheid dat ek my kinders van kleins af kon leer uit God se Woord; dat hulle altyd ‘n begeerte na Sy wil gehad het. As ‘n rebel moes ek op die harde manier leer dat dit wat jou in die lewe motiveer, op die ou end jou lewe gaan oorheers. Ek is nie in beheer nie, God is. En ek moes eenvoudig leer om dinge op God se manier te doen. Nie dat ek enigsins super-gelowig of Christelik is nie, maar ek hoop van harte dat my kinders ook sal terugkeer na die fondament wat vir hulle gelê is.

Spreuke 20:20 sê –

As jy jou vader en moeder vervloek, is jou lewe daarmee heen en bly net die pikdonker oor.

‘n Kind wat dislojaal teenoor ‘n ouer raak, raak in verskillende grade “boos”. Dit begin met die veragting van ‘n ouer; ongehoorsaamheid; woede-uitbarstings…. en kan naderhand uitloop op ‘n vermetelheid en goddeloosheid – tot so ‘n mate dat hy of sy ‘n ouer vloek (of vervloek); die vuil en smalende taalgebruik; om diegene wat instrumente in sy of haar opbrengs was, sleg te behandel of slegte dinge toe te wens. Dit sluit haatspraak in, en dit is ‘n uittarting van God en sy Woord – wat oneerbiedigheid teenoor ‘n ouer as ‘n erge misdaad beskou.

Levitikus 20:9 sê:

Anyone who curses their father or mother is to be put to death. Because they have cursed their father or mother, their blood will be on their own head.

O, die haatbriewe wat my tienerdogter kort voordat sy weg is, teen haar kamermuur geplak het vir my om te lees, was hartverskeurend! Of die telefoonoproepe en smse wat gemik is daarop om jou af te kraak en te verneder…. ‘n mens kan nie verwoord wat dit aan jou doen nie. Maar wat vir my nog meer hartseer is, is die besef dat ons kinders wat ons verag en slegsê en weggooi soos vrot kos, se lewens op die ou einde misrabellik gaan wees. Net die pikdonker bly oor. Al hulle trots en eer sal tot stof wees. Hulle sal sonder ware vrede en gemoedsrus leef; hul lampe uitgeblus. Dis nie wat ek of enige ander ouer ons vervreemde kinders toewens nie, dit is wat die Skrif sê hulle lot gaan wees.

Hoe dieper ek in die onderwerp delf, hoe meer van ‘n wake-up call raak dit vir my. Dit sê vir my ek het nodig om meer in beheer te wees van die situasie, en om perke te begin stel. Dit sê vir my dat ek nie nodig het om my kinders se disrespekvolle gesindheid teenoor my maar geliefd te aanvaar net om ‘n valse vrede te bewaar, of in die vae hoop dat hulle my weer sal teruglaat in hulle lewens omdat ek maar die minste is en toelaat dat hulle my nie met respek behandel nie.

‘n Baie wyse persoon het geskryf:

You cannot force a person to show you respect, but you can refuse to be disrespected. Don’t let anyone disrespect you. Don’t settle for anything other than respect. Never give people permission to disrespect you.

Ek glo dis vir kinders wat hulself wil gaan “individualiseer” en afsny van hul ouers in die proses, tog in ‘n mate pynlik. Hulle weet nie reg hoe om die situasie te hanteer nie, hulle is in elk geval nog nie volwasse genoeg om so ‘n situasie te hanteer nie, dus raak hulle onbeskof en disrespekvol. Dit is nie aanvaarbaar nie.

Persoonlik het ek net besluit om die streep te trek, hier en nou.

  • As my kinders vir my wil kwaad wees,  my wil haat, en ignoreer, dan moet hulle. As hulle nie kontak met my wil hê nie, dan hoef hulle nie. Ek is verby die punt waar ek alles wat hulle doen en sê, persoonlik vat. Nie net hulle nie, mense oor die algemeen. Die manier hoe ander mense jou behandel, gaan in werklikheid oor hulle karakter en integriteit. Dit gaan nie oor jou nie.
  • Ek gaan nie meer betrokke raak in ‘n magstryd met hulle pa en sy vrou nie. Ook nie oor wie van my en hulle die skuldigste is en wie die seerste gekry het nie. Hulle optrede huidiglik teenoor nie net my nie, maar ook hulle ouma en oupa, hulle ou skoolvriende, hulle familie, is verkeerd. Ongetwyfeld. Punt. Einde. Klaar. Dis nie debatteerbaar nie.

As ek nog nooit geleer het om die regte ding te doen nie, dan is dit nou. Baie ouers gaan nie met my saamstem nie, en dis okei. Ek soek nie ‘n gehoor of aanhangers nie, ek doen wat ek in my hart voel reg is. Dit help nie ons kies ons kinders se kante selfs al is hulle verkeerd nie. Hulle leer absoluut niks daaruit nie. Ons ook nie. Hoe langer ons toelaat dat ons kinders ons disrespekvol behandel, hoe duideliker kry hulle die boodskap: Ek word toegelaat om my ma of pa disrespekvol te behandel, so ek hoef eintlik vir niemand respek te hê nie.

download

soms is dit ‘n goeie ding om die stryd te laat vaar

Letting Go

Ons weet nou dat verskeie emosies materialiseer tydens ouervervreemding. Party voel kwaad, en ander voel hulpeloos en magteloos. Aan die anderkant is daar ‘n hoeveelheid ouers wat ontwikkel tot toegewyde advokate vir die saak, maar baie se fisiese, emosionele en finansiële vermoëns word uitgeput. ‘n Ouer mag dalk vra, wanneer los ek dit? Vervreemde ouers is bedroefde ouers. Vir party is die voortdurende hartseer gelykstaande aan die dood, waar die hartseer nooit ophou nie.

Die vyf fases van rou

Die meeste van ons is bekend met Elisabeth Kubler-Ross se vyf fases van rou. Die eerste fase is ontkenning…. waar realiteit nie erken (of erken wil) word nie. Ontkenning is ‘n beskermingsmeganisme. ‘n Wanaangepaste, onvanpaste, patologiese manier om ‘n situasie te hanteer. Natuurlik is dit moeilik vir iemand om te erken dat hy of sy ‘n verwerpte ouer is, maar partykeer is dit makliker om te ontken dat die situasie onwerklik is. En om die onwerklike te hanteer, besluit sommige ouers om maar op te gee, of te onttrek. Hulle raak passief.

Woede is die tweede fase van die rouproses. Onderliggende woede is niks anders as seer, en ‘n verlies van mag en beheer oor ‘n situasie nie. Vervreemde ouers raak kwaad wanneer hulle kant van die saak geignoreer en afgejak word as niks. Wanneer ander nie die erns daarvan insien nie. Wanneer ander hulle skepties hanteer en kritiseer. Of blameer vir die situasie.

Onderhandeling is die derde fase. ‘n Onderhandelende ouer glo dat, as hulle hard genoeg probeer, of die regte ding doen of sê, sal die kind se gesindheid skielik teenoor hom of haar verander.

Die vierde fase is depressie, selfverwyt, wanhoop…. Dit neem die ouer se lewe en gedagtes oor.

Die laaste fase is aanvaarding. Vervreemde ouers aanvaar hulle lot baie swaar. Dit is ‘n bitter pil om te sluk. Maar hulle laat vaar die stryd noodgedwonge. Dit geld vir diegene wat ‘n bewustelike besluit neem om te laat los en te laat gaan.

Maar wat gee ‘n vervreemde ouer te kenne wanneer hy die stryd laat vaar?

Die vervreemder vertel vir die kind dat sy/haar ma of pa hom/haar weggegooi het en nie meer wil hê nie. Dis ‘n blatante leuen. Wanneer ek die stryd laat vaar; wanneer ek laat los en laat gaan, beteken dit nie ek sny myself van my kinders af nie. Dit beteken bloot ek besef dat ek nie beheer oor my kinders se lewenskeuses kan uitoefen nie. Ek het nie beheer oor my kinders nie. Ek kan nie my eksman of sy vrou forseer om hulle haat-veldtog teen my te stop nie. Om die stryd te laat vaar is om te aanvaar dat sommige mense weier om mede-ouers te wees. Hulle draai permanent die kinders teen die ander ouer. Niks kan hulle keer nie. Dit is die ongelukkige werklikheid. Vervreemders spandeer alle hulle tyd en energie om die ander ouer emosioneel en finansieël te dreineer en uit te put.

Ons moet ook aanvaar dat ons vir die vervreemding blameer gaan word. Nie net deur vriende en familie nie; nie net deur die kinders nie; maar ook deur die samelewing. Al die vingers gaan na ons toe wys, want dit is sosiaal aanvaarbaar. Iemand moet die blaam dra. Maar die ouer of persoon wat eintlik verantwoordelik is vir die vervreemding, is eintlik die lafaards want hulle saai vernietiging en kruip weg agter ‘n misleidende voorkoms van balans en dissipline. En sodoende vermy hulle die blaam.

Wanneer is die regte tyd om die stryd te laat vaar?

Daar is nie ‘n regte en verkeerde tyd nie. Dis ‘n persoonlike saak. Ek persoonlik het ondervind dat ek ‘n verlore stryd stry. Ek het net aan die verloorkant gebly. Die kinderwet beskerm die kinders. Ons korrupte geregstelsel beskerm misdadigers en mense wat misdrywe begaan. Niks kan ‘n vervreemder tot moraliteit en regverdigheid dwing nie. Vervreemders se vernietigende gedrag is aan die orde van die dag. En juis om daardie rede, dat ek bang was dat ‘n voortdurende geveg iemand anders kan dryf tot geweld teen my kinders, het ek eerder die stryd laat vaar omdat ek my kinders wil beskerm. Ek wil hê hulle moet veilig wees. En ek het dit gedoen ten koste van my verhouding met hulle.