Hoe bedryf jy menseverhoudings?

Wanneer dit by alledaagse menseverhoudings kom, wat vorm die basis van jou bedrystelsel? Hoe opereer jy?

My persoonlike bedryfstelsel werk so: Ek het nie ‘n saak wat ander mense van my dink of sê nie. Voorheen was ek ‘n glorified people’s pleaser. Vandag het ek my identiteit gevind in die vorm van ‘n siniese, apatiese kritikus. As mens dit te ver vat, kan die een kant so verkeerd wees soos die ander kant. Een lei na ‘n ongesonde trots en sin van onafhanklikheid…. die ander kant tot die gevolg dat jy mense aanhang en verafgod.

Paulus sê ons moet bedag wees daarop om eerbaar op te tree – voor God en voor mense1 so ‘n mens moet maar jou optrede teenoor ander evalueer en dink hoe ander jou optrede interpreteer.

Ons kry daagliks met situasies te doen waar ons teenkanting en opposisie ervaar. Situasies waar ons gemoedstoestand deur ander se optrede bepaal word. Ek het ‘n motto wat sê: “My reaction is based on how you treat me.” Maar ek vergeet dikwels dat ek ook kan seermaak en beledig en aanstoot gee.

Wanneer is ons té waaksaam?

Hoe keer ons dat ons nie soos robotte voortgedryf en gemotiveer word deur ander mense se eise, begeertes en persoonlike agendas nie?

Wanneer daag ons ander mense se optrede uit in plaas van om op eiers rondom hulle te loop?

Die antwoorde op hierdie vrae verg ongelooflike wysheid, en die wyse Salomo het geskryf:

“Moenie dat jy tekort skiet aan liefde en getrouheid nie. Koester dit soos iets waardevols wat jy om jou nek dra. Skryf dit op die tafel van jou hart. Jy sal guns vind by God en by mense.”2

Ons optrede moet dus gemotiveer word deur liefde, gegrond in waarheid. Dit gaan nie noodwendig ‘n vreedsame atmosfeer waarborg nie, en omdat ons net mens is, is dit nie altyd maklik om hierdie beginsel elke dag suksesvol uit te voer nie.

Die Here alleen weet, ek self skiet baie ver tekort. Maar as ek my daarop gaan fokus om my bedryfstelsel elke dag te probeer bou op liefde en waarheid, en na wysheid en leiding te soek in elke situasie, kan ek verseker weet dat God my sal help juis in elke gebied waarin ek faal.

  • 2 Kor 8:21

  • Spr 3:3-4

ouers se integriteit wat vernietig word: die goed, die sleg, en die aaklige werklikheid

Parental alienation: As a victim of parental alienation, I can say that it is one of the most painful and devastating experiences to go through. You are kept from your children while vial accusations are made about your love for your kids and then falsely presented to your child to brainwash them. It is one of the worst forms of child abuse. If you are experiencing this unconscionable act enforced by corrupt legal activity know that you are not alone. Alec Baldwin went through similar circumstances and wrote a book about it for anyone who is interested in learning more. ~dapmd

Hierdie is een van die aanhalings wat my laat wonder het, hoekom moet ek wegkruip en in isolasie leef omdat ek ‘n vervreemde ouer is? Ek is nie die enigste een nie. Net soos die bekende akteur, Alec Baldwin, en talle ander ouers, het ek aanvanklik ook elke aand gebid en vir die Here gevra om my net weg te vat. Nee, nie gevra nie, gesmeek. Ek wou nie meer in die oggende wakker word nie, ek het die dood begeer.

Nie net ervaar ek eerstehands wat ouervervreemding is nie, ek het al taamlik baie daaroor geleer ook, daarom dat ek besluit het om daaroor te skryf. Hoekom moet mense soos ek stom op ‘n hopie gaan sit en pruil? Hierdie is MY perspektief. Ek is nie ‘n sielkundige nie. Ook nie ‘n wetsgeleerde nie. Ek is net ‘n ma. Wat weet hoe om die roller coaster van woede, depressie, magteloosheid, en ontnugtering te ry. Wat weet van sukkel om daagliks te cope. Wat wonder hoe my dogters elke dag cope.

Nie net het die regstelsel my gefaal nie, mense het my gefaal. Mense wat ouervervreemding afmaak as swak ouerskap. Ek het op ‘n stadium gevoel dat selfs God my gefaal het (dis nou in my gebroke en onkundige denkwyse). Hoe benader of addresseer ‘n mens die situasie as dit totaal buite jou ervaringsveld is; buite jou gemaksone, buite jou geloofsraamwerk…. Ek het begin deur feite bymekaar te kry. Die eerste ontnugterende feit is dit: min mense weet werklik wat ouervervreemding behels. Maar nog meer ontnugterend: min prokureurs en sielkundiges in ons regstelsel weet regtig iets van vervreemding af, of gee regtig om. Hulle weet nie hoe om die konsep wetlik of terapeuties te benader nie. Ja, hulle weet van kinderregte en egskeiding en onderhoudsplig…. Hulle kan hulle idees rondom ouervervreemding vir jou klinies en volgens die boek probeer verduidelik, maar in menslike terme faal hulle grootliks. Daar is ‘n groot verskil tussen die kliniese ontleding van die anatomie van ‘n vervreemde ouer, en om fisies aan die ontvangkant van die vervreemder te sit. Dis so goed jy bestudeer ‘n bestuurhandleiding en klim vir die eerste keer agter die kar se stuurwiel in. Om die handleiding te ken is nie dieselfde as om fisies die sleutel te draai en die kar te bestuur nie.

Die konsep van ouervervreemding is dit: een ouer of voog beskadig en vernietig doelbewus ‘n gesonde verhouding tussen ‘n kind en sy of haar ander ouer, tot so ‘n mate dat die vervreemder en die kind saamwerk om die ouer suksesvol uit die kind se lewe te elimineer. Een oomblik het ek en my dogters ‘n wonderlike verhouding gehad. Die volgende oomblik was daar nie meer iets soos ‘n verhouding nie.

Mense het al vir my gesê dat ‘n normale, gesonde ma/dogter verhouding nie in ‘n kwessie van ‘n paar dae vernietig kan word nie. Wel, hulle is verkeerd. Dit kan. Ouervervreemding is soos ‘n trein sonder ligte wat deur ‘n donker tonnel dreun. Jy staan op die treinspore in die middel van die donker tonnel wanneer daardie trein jou tref. Jy verwag dit nie. Jy hoor nie eers die trein aankom nie. Geen gevaartekens, geen waarskuwing.

Die werklikheid is dat daar mense is (ouers en voogde ingesluit) wat kinders emosioneel mishandel. Hulle is wraaksugtig. Selfgesentreerd. Stel slegs belang in die vervulling van sy/haar behoeftes – ten koste van die kind, en van familielede. Hulle het nie die vermoë om te besef dat hulle eintlik die kind geweldig seermaak deur die kind kant te laat kies in konfliksituasies nie. Hulle kant. Dis ‘n geweldige misdryf wat teen ‘n kind gepleeg word, want:

  1. die vervreemder weier om te erken dat die kind een helfte van elke ouer is, so elke keer wanneer die vervreemder vir die kind vertel hoe aaklig en waardeloos die ander ouer is, vertel hy/sy eintlik vir die kind hoe aaklig en waardeloos daardie helfte van die kind self is.
  2. die vervreemder leer die kind verkeerdelik dat, om alle kontak te verbreek met die ander ouer, familielede, vriende, ens. die regte manier is om teleurstelling en seer te hanteer. Wat hy/sy egter nie besef nie, is dat die kind gaan grootword sonder die nodige vermoëns om gesonde en normale verhoudings met ander volwassenes te hê.
  3. die kind gaan eendag uit ‘n volwasse perspektief terugkyk op die vervreemder se gedrag en besef dat die vervreemder hom/haar van iets baie kosbaar beroof het: die liefde en ‘n gesonde verhouding van die ander ouer. Die kind sal besef dat sy vertroue in die vervreemder eintlik misplaas was, en verraai voel. En op daardie stadium sal die kind nie net een beskadigde verhouding met ‘n ouer hê nie, maar met albei ouers en diegene wat hy/sy uit sy lewe gesny het.

Wat vervreemders aan ‘n kind doen, is wreed en onaanvaarbaar. Hulle rig meer skade aan die kinders, as aan die eks wat hulle eintlik teiken. Hulle is narssistiese boelies en verdien hoegenaamd nie om eers ‘n ouer of voog genoem te word nie, want hulle is ‘n skreiende skande vir die samelewing, en plaas ‘n klad op ouerskap.

Van een vervreemde ouer na ‘n ander: Onthou, die een ding wat niemand van jou af kan wegvat nie, is die feit dat JY die natuurlike en wettige ouer is van jou kinders. Die voorreg en gawe van moederskap wat GOD vir jou gegee het, kan niemand uitwis nie al wil hulle ook hoe graag.

Sterk staan, jy is nie alleen in die stryd nie!

xoxo

 

elke seer het sy eie storie

En ‘n seer storie is wanneer mense jou in die rug steek…. vriende, familie, kollegas, wederhelftes, kinders…. Mense met wie jy nou ‘n pad begin stap het, of al lewenslank ‘n pad mee stap. Mense wat jy nou leer ken het, of jou lewe lank al ken. Mense wat jy vertrou. Met wie jy jou hart en jou lewe gedeel het. Mense van wie jy dit die minste verwag.

Dis nie lekker as mense jou in die rug steek nie. Dit gooi jou hele lewensopvatting en sieninge omver, en sny jou hart in skerwe. Maar nie net breek dit jou hart nie, dit verdonker jou siel. Jy vergeet nooit die pyn nie, soos ‘n miswolk wat altyd oor die dieptes van jou siel hang. Jy verloor vertroue in mense. Begin twyfel in jouself, jou oordeel, jou emosies. Dis soos om deur ‘n slang gepik te word en jy wonder hoe jy dit nooit sien kom het nie, hoekom jy nie die tekens gesien het nie. Jy begin om jouself te blameer; om op te hou glo in liefde en lojaliteit, want dit verblind jou net. Jy verwyt jouself omdat jou gevoelens jou verraai het. Jy skakel stadig maar seker af totdat die mooiste en beste dele van jouself bitter word. Jy vra en jy vra, maar die antwoorde kom nie. Niks maak sin nie….

Ek worstel met die gedagte dat ek van my kinders vervreem is – dat hulle my summier afgesny het – en ek worstel ook met die gedagte dat ek van my pa vervreem is – dat hy my afsny. Wend geen poging aan om te versoen en te rekonsilieer nie. Grootliks as gevolg van ander mense se invloed, en ek verstaan nie hoekom mense so is nie. Hoekom moet daar altyd mense wees wat ander wil trap en onwaardig laat voel. Wat bereik hulle daardeur? Probeer hulle goed voel oor hulleself of wat? Is dit wat Jesus bedoel met, ons moet soms van ons families afstand doen? Van mense afstand doen? Voorsien Hy soms dat daar dinge is wat verwydering tussen ons en mense kan bring…. sodat ons ons regte familie en vriende in geloofsgemeenskappe kan vind? Is dit hoekom die kerk Sy liggaam genoem word?

Ek is tot in my siel in moeg vir ‘n rugstekery (dis iets wat ‘n mens eventueel aftakel). Ek is net moeg vir “fake” mense met lafhartige en duistere motiewe. Asof dit nie genoeg in my persoonlike lewe gebeur nie, kry ek dit by die werk ook van alle kante. Mens se hand van vrede word net vir jou teruggegooi en jy word heeltyd vertrap…. En ek het nie geloofsvriende hier wat my kan deurdra behalwe die een of twee wat ver van my af is nie. Dit is hartseer dat die kerke hier so lou en flou is; dat dit nie ‘n veilige hawe bied nie.

Dan moet ek myself ook daaraan herinner dat ek hierdie seer na God toe moet vat. Daar is niemand anders nie, en uiteindelik moet ek my krag en alles uit Hom put.
Net omdat ons mense goed behandel, beteken dit nie hulle gaan ons terug goed behandel nie. Net omdat ons opreg is, beteken nie mense gaan nie vir ons jok en om die bos probeer lei nie. Mense gaan soms buitensporig optree om ons tena te kom…. ek reken dis wanneer ‘n mens leer om jou nie te ontstel oor ander se rugstekery nie; dat jy die verskil leer ken tussen die waarheid en die leuen; tussen selfsug en opregtheid.

Ek reken dat ek eintlik kan dankbaar wees ten spyte van my bitterheid, te midde van my donker sielstoestand, oor die groei wat in my lewe plaasvind. Die soort groei wat my help om dinge te sien soos wat dit is en dit te aanvaar; wat gee dat ek nie na dieselfde vlak toe daal as die rugstekers en klippe teruggooi nie (want as jy die klippe waarmee jy gegooi word, optel en daarmee teruggooi, staan jy ‘grond’ af aan jou teenstanders!). Die beste reaksie is soms om geen reaksie te he nie. Dit is soos om warm kole op jou vyand se kop te hoop.

Op die ou end van die dag kan mens seker opsom dat jy nie enige iemand se spitefulgeit, haat, drama, en negatiwiteit moet toelaat om in jou pad te staan en te keer dat jy die beste persoon is wat jy kan wees nie. Ek en jy is immers die CEO van ons eie lewens, so ons het die mag om mense wat oor ons pad kom, te evalueer, te”bevorder” – of te”termineer”.

Die lewe raak nie makliker nie. Mense is onvergewensgesind teenoor mekaar. Maar iewers langs die pad vind ek tog dat my selfwaarde nie bepaal word deur ander mense se rugstekery nie. Dit word nie bepaal deur werkskollegas wat bedreig voel deur my teenwoordigheid nie. Of deur die hoeveelheid “likes” en volgelinge wat ek het nie. Watookal ‘n mens doen, goed of sleg, ander sal altyd iets negatief te se wees.

Die geheim is net om bo dit alles uit te styg. Soos olie bo water.

kinders wat disrespekvol optree

Ek het nooit besef in watter posisie ek myself geplaas het in terme van die vervreemding, en in terme van respek nie, totdat ek in my verwarring begryp het dat enige mens – kinders spesifiek – op een of ander tyd in hulle lewe rebels raak. Ons ken mos daardie rebelse strepe… vloek, skree, stry, vloermoere gooi….

Maar disrespek gaan nie net oor ‘n kind wat op jou skree of die deur in jou gesig toeklap nie. Dit gaan nie net oor ‘n kind wat ongehoorsaam is of sy of haar oë rol as jy iets sê nie. Disrespek – spesifiek in die geval van vervreemde ouers – is ook wanneer ‘n kind jou ignoreer, en lelike goed van jou agter jou rug sê, en leuens oor jou versprei, en weier om kontak met jou te hê….

‘n Rebelse kind het van nature ‘n sterk persoonlikheid. Hy of sy gaan grense tot die uiterste toets. Gesag en outoriteit weerstaan. Baklei om beheer te kry, of die oorhand, oor ‘n situasie. Rebellie is sulke kinders se middelnaam. Hulle weet hoe om situasies emosioneel te manupileer en dit kan vir hulle ouers ongelooflik uitdagend en uitputtend wees. Ek weet waarvan ek praat, ek was ook een.

Gelukkig is dit ook waar dat God ons gemaak het, wie en wat ons is. Ons kinders ook. Hy is lief vir hulle, en Hy het ons nie clueless gelos om die uitdagings van ouerskap in die gesig te staar nie. Sy Woord leer ons:

Leer ‘n jongmens om die regte pad te kies, en wanneer hy eendag oud is, sal hy nie daarvan afwyk nie (Spreuke 22:6)

Ek is dankbaar vir die geleentheid dat ek my kinders van kleins af kon leer uit God se Woord; dat hulle altyd ‘n begeerte na Sy wil gehad het. As ‘n rebel moes ek op die harde manier leer dat dit wat jou in die lewe motiveer, op die ou end jou lewe gaan oorheers. Ek is nie in beheer nie, God is. En ek moes eenvoudig leer om dinge op God se manier te doen. Nie dat ek enigsins super-gelowig of Christelik is nie, maar ek hoop van harte dat my kinders ook sal terugkeer na die fondament wat vir hulle gelê is.

Spreuke 20:20 sê –

As jy jou vader en moeder vervloek, is jou lewe daarmee heen en bly net die pikdonker oor.

‘n Kind wat dislojaal teenoor ‘n ouer raak, raak in verskillende grade “boos”. Dit begin met die veragting van ‘n ouer; ongehoorsaamheid; woede-uitbarstings…. en kan naderhand uitloop op ‘n vermetelheid en goddeloosheid – tot so ‘n mate dat hy of sy ‘n ouer vloek (of vervloek); die vuil en smalende taalgebruik; om diegene wat instrumente in sy of haar opbrengs was, sleg te behandel of slegte dinge toe te wens. Dit sluit haatspraak in, en dit is ‘n uittarting van God en sy Woord – wat oneerbiedigheid teenoor ‘n ouer as ‘n erge misdaad beskou.

Levitikus 20:9 sê:

Anyone who curses their father or mother is to be put to death. Because they have cursed their father or mother, their blood will be on their own head.

O, die haatbriewe wat my tienerdogter kort voordat sy weg is, teen haar kamermuur geplak het vir my om te lees, was hartverskeurend! Of die telefoonoproepe en smse wat gemik is daarop om jou af te kraak en te verneder…. ‘n mens kan nie verwoord wat dit aan jou doen nie. Maar wat vir my nog meer hartseer is, is die besef dat ons kinders wat ons verag en slegsê en weggooi soos vrot kos, se lewens op die ou einde misrabellik gaan wees. Net die pikdonker bly oor. Al hulle trots en eer sal tot stof wees. Hulle sal sonder ware vrede en gemoedsrus leef; hul lampe uitgeblus. Dis nie wat ek of enige ander ouer ons vervreemde kinders toewens nie, dit is wat die Skrif sê hulle lot gaan wees.

Hoe dieper ek in die onderwerp delf, hoe meer van ‘n wake-up call raak dit vir my. Dit sê vir my ek het nodig om meer in beheer te wees van die situasie, en om perke te begin stel. Dit sê vir my dat ek nie nodig het om my kinders se disrespekvolle gesindheid teenoor my maar geliefd te aanvaar net om ‘n valse vrede te bewaar, of in die vae hoop dat hulle my weer sal teruglaat in hulle lewens omdat ek maar die minste is en toelaat dat hulle my nie met respek behandel nie.

‘n Baie wyse persoon het geskryf:

You cannot force a person to show you respect, but you can refuse to be disrespected. Don’t let anyone disrespect you. Don’t settle for anything other than respect. Never give people permission to disrespect you.

Ek glo dis vir kinders wat hulself wil gaan “individualiseer” en afsny van hul ouers in die proses, tog in ‘n mate pynlik. Hulle weet nie reg hoe om die situasie te hanteer nie, hulle is in elk geval nog nie volwasse genoeg om so ‘n situasie te hanteer nie, dus raak hulle onbeskof en disrespekvol. Dit is nie aanvaarbaar nie.

Persoonlik het ek net besluit om die streep te trek, hier en nou.

  • As my kinders vir my wil kwaad wees,  my wil haat, en ignoreer, dan moet hulle. As hulle nie kontak met my wil hê nie, dan hoef hulle nie. Ek is verby die punt waar ek alles wat hulle doen en sê, persoonlik vat. Nie net hulle nie, mense oor die algemeen. Die manier hoe ander mense jou behandel, gaan in werklikheid oor hulle karakter en integriteit. Dit gaan nie oor jou nie.
  • Ek gaan nie meer betrokke raak in ‘n magstryd met hulle pa en sy vrou nie. Ook nie oor wie van my en hulle die skuldigste is en wie die seerste gekry het nie. Hulle optrede huidiglik teenoor nie net my nie, maar ook hulle ouma en oupa, hulle ou skoolvriende, hulle familie, is verkeerd. Ongetwyfeld. Punt. Einde. Klaar. Dis nie debatteerbaar nie.

As ek nog nooit geleer het om die regte ding te doen nie, dan is dit nou. Baie ouers gaan nie met my saamstem nie, en dis okei. Ek soek nie ‘n gehoor of aanhangers nie, ek doen wat ek in my hart voel reg is. Dit help nie ons kies ons kinders se kante selfs al is hulle verkeerd nie. Hulle leer absoluut niks daaruit nie. Ons ook nie. Hoe langer ons toelaat dat ons kinders ons disrespekvol behandel, hoe duideliker kry hulle die boodskap: Ek word toegelaat om my ma of pa disrespekvol te behandel, so ek hoef eintlik vir niemand respek te hê nie.

download

soms is dit ‘n goeie ding om die stryd te laat vaar

Letting Go

Ons weet nou dat verskeie emosies materialiseer tydens ouervervreemding. Party voel kwaad, en ander voel hulpeloos en magteloos. Aan die anderkant is daar ‘n hoeveelheid ouers wat ontwikkel tot toegewyde advokate vir die saak, maar baie se fisiese, emosionele en finansiële vermoëns word uitgeput. ‘n Ouer mag dalk vra, wanneer los ek dit? Vervreemde ouers is bedroefde ouers. Vir party is die voortdurende hartseer gelykstaande aan die dood, waar die hartseer nooit ophou nie.

Die vyf fases van rou

Die meeste van ons is bekend met Elisabeth Kubler-Ross se vyf fases van rou. Die eerste fase is ontkenning…. waar realiteit nie erken (of erken wil) word nie. Ontkenning is ‘n beskermingsmeganisme. ‘n Wanaangepaste, onvanpaste, patologiese manier om ‘n situasie te hanteer. Natuurlik is dit moeilik vir iemand om te erken dat hy of sy ‘n verwerpte ouer is, maar partykeer is dit makliker om te ontken dat die situasie onwerklik is. En om die onwerklike te hanteer, besluit sommige ouers om maar op te gee, of te onttrek. Hulle raak passief.

Woede is die tweede fase van die rouproses. Onderliggende woede is niks anders as seer, en ‘n verlies van mag en beheer oor ‘n situasie nie. Vervreemde ouers raak kwaad wanneer hulle kant van die saak geignoreer en afgejak word as niks. Wanneer ander nie die erns daarvan insien nie. Wanneer ander hulle skepties hanteer en kritiseer. Of blameer vir die situasie.

Onderhandeling is die derde fase. ‘n Onderhandelende ouer glo dat, as hulle hard genoeg probeer, of die regte ding doen of sê, sal die kind se gesindheid skielik teenoor hom of haar verander.

Die vierde fase is depressie, selfverwyt, wanhoop…. Dit neem die ouer se lewe en gedagtes oor.

Die laaste fase is aanvaarding. Vervreemde ouers aanvaar hulle lot baie swaar. Dit is ‘n bitter pil om te sluk. Maar hulle laat vaar die stryd noodgedwonge. Dit geld vir diegene wat ‘n bewustelike besluit neem om te laat los en te laat gaan.

Maar wat gee ‘n vervreemde ouer te kenne wanneer hy die stryd laat vaar?

Die vervreemder vertel vir die kind dat sy/haar ma of pa hom/haar weggegooi het en nie meer wil hê nie. Dis ‘n blatante leuen. Wanneer ek die stryd laat vaar; wanneer ek laat los en laat gaan, beteken dit nie ek sny myself van my kinders af nie. Dit beteken bloot ek besef dat ek nie beheer oor my kinders se lewenskeuses kan uitoefen nie. Ek het nie beheer oor my kinders nie. Ek kan nie my eksman of sy vrou forseer om hulle haat-veldtog teen my te stop nie. Om die stryd te laat vaar is om te aanvaar dat sommige mense weier om mede-ouers te wees. Hulle draai permanent die kinders teen die ander ouer. Niks kan hulle keer nie. Dit is die ongelukkige werklikheid. Vervreemders spandeer alle hulle tyd en energie om die ander ouer emosioneel en finansieël te dreineer en uit te put.

Ons moet ook aanvaar dat ons vir die vervreemding blameer gaan word. Nie net deur vriende en familie nie; nie net deur die kinders nie; maar ook deur die samelewing. Al die vingers gaan na ons toe wys, want dit is sosiaal aanvaarbaar. Iemand moet die blaam dra. Maar die ouer of persoon wat eintlik verantwoordelik is vir die vervreemding, is eintlik die lafaards want hulle saai vernietiging en kruip weg agter ‘n misleidende voorkoms van balans en dissipline. En sodoende vermy hulle die blaam.

Wanneer is die regte tyd om die stryd te laat vaar?

Daar is nie ‘n regte en verkeerde tyd nie. Dis ‘n persoonlike saak. Ek persoonlik het ondervind dat ek ‘n verlore stryd stry. Ek het net aan die verloorkant gebly. Die kinderwet beskerm die kinders. Ons korrupte geregstelsel beskerm misdadigers en mense wat misdrywe begaan. Niks kan ‘n vervreemder tot moraliteit en regverdigheid dwing nie. Vervreemders se vernietigende gedrag is aan die orde van die dag. En juis om daardie rede, dat ek bang was dat ‘n voortdurende geveg iemand anders kan dryf tot geweld teen my kinders, het ek eerder die stryd laat vaar omdat ek my kinders wil beskerm. Ek wil hê hulle moet veilig wees. En ek het dit gedoen ten koste van my verhouding met hulle.

vervreemde ouersindroom

Bear your difficulties graciously, bravely and with little complaint

Tydens die in-diepte navorsing wat ek die afgelope 6 maande gedoen het rondom die onderwerp van vervreemding (parental alienation), kon ek saam met talle ander ouers en kundiges beaam dat daar amper niks so pynlik vir ‘n ouer is, as om vervreemd te wees van ‘n kind nie. Die verhale van ouers en selfs ouma’s en oupa’s wat ek gelees het, asook die verslae en menings van terapeute en sielkundiges, het my diep geraak. Die punt is, hoe ouer ons word, hoe meer hunker ons daarna om ons kinders en kleinkinders om ons te hê; om betrokke te wees by hulle lewens. Daarom is die vervreemde ouersindroom ‘n bitter moeilike en traumatiese ervaring.

Ek self is ‘n ouer wat vir die afgelope vier jaar (and counting) vervreemd is van my twee dogters. Dit is ongetwyfeld diè moeilikste tydperk van my lewe. Ouers in dieselfde situasie sal weet, ons gaan deur so baie fases van skuldgevoelens, selfverwyt, desperaatheid, voortdurende soek na raad en antwoorde en maklike oplossings…. Net om uiteindelik een hengse realiteit te besef: daar is nie ‘n resep vir maklike oplossings nie. Daar is nie antwoorde op die vrae wat jy soek nie. Dit is wat dit is.

In my soeke na logiese verduidelikings rondom die hele dilemma van vervreemding, het ek geleer dat vervreemding as gevolg van verskeie redes kan gebeur. Meeste van die kere is dit die kind se ander ouer (of stiefouer) wat die kind forseer om te distansieer en af te sny van die vervreemde ouer. Dit word gewoonlik gedoen deur ‘n kind emosioneel te boelie of op verskeie maniere te manupileer. Soms is die oorsaak ‘n ouer wat ‘n kind fisies, seksueel of emosioneel mishandel, wat die kind daartoe dryf om weg te vlug uit die situasie. Selfs omgekeer; volwasse kinders wat hulle ouers mishandel en dan sny die ouers hulle van die kind af om hulleself te beskerm. Ander kere is die oorsaak eenvoudig net onverklaarbaar en onduidelik. Watookal die rede, die verlies is en bly hartverskeurend. Dit voel soos die dood.

Om die probleem nog erger te maak, is daar ouers wat glad nie met die realiteit van vervreemding kan vrede maak nie en net verdere wrywing tussen hulle en die kind veroorsaak. Of familielede wat sterk opinies teenoor die ouer, kind en die situasie uitspreek, en net nog meer druk en ongemak op die situasie uitoefen. Dan kry jy mense wat van buite af na jou situasie kyk. Hulle laat my dink aan Job se vriende. Mense wat heel waarskynlik nie in staat is om die intensiteit van die situasie te besef nie, of self nie kans sien vir so ‘n dilemma nie. Hul redenasies grens aan die sillogisme dat God sulke en soortgelyke rampe oor jou pad stuur omdat jy erge foute gemaak het. Omdat jy gesondig het. Daarom kwalifiseer jy vir so ‘n ramp. Alhoewel ek my aanvanklik hierdie sillogisme persoonlik aangetrek het, maar mettertyd geleer het om my nie daaraan te steur nie, is dit jammer dat so baie ander vervreemde ouers dit net ooglopend aanvaar: hierdie skeefgetrekte teologie van vergelding wat beweer dat God slegs diegene seën wat goed en reg lewe, en die res straf Hy. Laat Hy dan nie die son opkom oor die goeies en die slegtes nie (Matt. 5:45)?

Ek erken dat daar egter wel ‘n Bybelse waarheid in die stukkie teologie lê. Dis net een van daardie onderwerpe waar ‘n mens regtig fyn onderskeidingsvermoë nodig het. Ja, dikwels lei die foute wat ons maak ons in ‘n posisie waarin ons nie wil wees nie. Partykeer moet die Here ‘n situasie in ons lewens toelaat om ons te laat wegdraai van gewoontevormende en herhalende foute. Maar Hy werk nie altyd so nie. ‘n Krisissituasie is nie noodwendig ‘n teken dat God jou straf nie.

Mense besef dit nie, maar daar is meer skade as goed in opmerkings soos: “Moet nooit ophou uitreik na jou kind nie”…. “Doen alles in jou vermoë om die verhouding te herstel”….”Dit is jou verantwoordelikheid om die verhouding in ‘n ander rigting te stuur”….”Sluk jou trots”….”Maak nie saak wat gebeur en wie se skuld dit is nie, vra om verskoning en moet nooit ophou vergifnis soek nie”…. “Moenie ophou probeer nie”….”Wees nederig”…. Vroom, goedbedoelde antwoorde, maar eintlik het hulle geen idee waarvan hulle praat nie want hulle sit nie in dieselfde situasie nie. Is dit nie genoeg dat ons moet worstel met skuldgevoelens, angs, depressie, en onsekerheid nie? ‘n Intense proses van rou? Hoe arrogant van ons om te dink ons weet wat God se plan vir ons of iemand anders se lewens is! Hoe dom van ons om te dink ons ken die redes agter ander mense se swaarkry en lyding! Ons weet nie eers die redes agter ons eie dilemmas nie. Ons weet partykeer self nie die verskil tussen reg en verkeerd nie. Ek beskou dit as baie meer eerlik en opreg om teenoor myself te erken of op iemand anders se situasie te reageer: “Ek weet nie hoekom dit met my (of met jou) gebeur het nie. Niemand hoef deur so iets te gaan nie.” Dit is vir my ‘n voorbeeld van God se genade en deernis.

Wat ek vir myself met verloop van tyd geleer het; wat vir my in my situasie gewerk het, is nie juis rocket science nie. Elkeen se situasie verskil. Elkeen hanteer dit anders. Maar vir my om deur die rouproses te werk, het ek vir myself die volgende geleer:

  1. Watookal die rede hoekom my kinders my afgesny het, dit is hulle storie. So ek gaan nie eers probeer om myself te regverdig en hulle storie te verander nie. As hulle storie iewers vassit in die verlede, gaan ek nie saam daar vassit nie. Hulle het lankal aangegaan met hulle lewens, ek verdien ook om aan te gaan met myne.
  2. Ek het opreg probeer om om verskoning te vra vir dit waarvoor hulle my kwalik neem, en om hulle te laat probeer verstaan dat ek besef dat ek aaklige foute gemaak het. Foute waaroor ek spyt is; verkeerde besluite waaroor ek berou het. Wat hulle daarmee maak, is hulle saak. Maar as ek my saak gestel het; met die Here uitgeklaar het; en vrede in my hart het (ek praat nie van ‘n valse vrede nie, maar ‘n diep, oortuigende, innerlike vrede)…. en hulle nog steeds besluit om my af te sny, is dit ook hulle saak. Ek gaan nie toelaat dat hulle my oorlaai met skuldgevoelens en my op ‘n permanente skuld-trip sit nie. Om spyt te wees oor wat ek verkeerd gedoen het, en om vergifnis te vra, is opsigself skulderkenning. Dan het ek nie nodig om myself aan nog meer neurotiese drama bloot te stel nie.
  3. Ek het besluit om altyd oopkop en ontvanklik te bly vir hulle ouverture, maar nie tot so ‘n mate dat hulle my emosioneel of fisies mishandel en afkraak nie, ook nie finansieel misbruik nie. Ek is en bly per slot van rekening die volwassene. Trek die grenslyn duidelik.

‘n Mens kom op ‘n stadium waar jy alle hoop laat vaar, want dit lyk so vaag en uitsigloos. Kinders verstaan nie die emosionele uitdagings wat ‘n ouer daagliks in die gesig moet staar nie. Ten minste bly daar hierdie sprankie hoop: dat hulle ook eendag dalk gaan trou en kinders hê; en daarmee saam die liefde, deernis en vergifnis van ‘n ouer sal leer verstaan. Vergifnis vir hul eie ouers ook; begrip vir ‘n ouer se omstandighede, en die besluite wat die ouer in daardie omstandighede geneem het.

Niemand is perfek nie. Niemand het perfekte ouers nie.

Ervaring het my geleer dat geen ding in die lewe, veral as dit by kinders kom, ‘n spesifieke formule vir sukses het nie. Kinders wat na aan hul ouers bly het beslis nie op Sonskynplaas grootgeword nie. En die wat hulle afsny van hul ouers en kies om geen kontak met hulle te hê nie, doen nie noodwendig so omdat hulle ouers hulle op een of ander wyse gefaal het nie. Ja, ouers faal kinders. Kinders faal ouers. Mense faal mekaar daagliks. Dit is die verloop van die lewe. Die vraag is egter: regverdig dit ‘n totale afsnyding?

Ek en my dogters was baie na aan mekaar totdat hulle heeltemal onttrek het. Hoe vinnig ‘n situasie oornag nie kan verander nie! Dit is nie in my aard om myself op iemand anders te forseer nie. Ek mag dit dalk in die verlede verkeerdelik gedoen het, maar ek het intussentyd my les geleer. Wanneer dit by my kinders kom – veral toe die situasie van vervreemding my getref het – het ek besef dat hardkoppigheid en trots my nêrens gaan bring nie. Wees hardkoppig in jou beginsels en standpunte, maar moenie hardkoppig wees in jou argumente omdat jy ‘n wil het om die argument altyd te wil wen nie. Soms moet ‘n mens die argument verloor om die siel te behou.

Dus het ek besluit om altyd openhartig teenoor my kinders te bly. Ek het telke male probeer uitreik en kontak maak, net om oor en oor verwerp te word. Toe hou ek op daarmee, want hulle het gekies om nie enige kontak met my te hê nie, en ek het besluit om hulle besluit te respekteer. Nie dat hulle my besluit noodwendig sal goedkeur of respekteer nie, want jy is en bly nou maar eenmaal die vark in die verhaal. Maak nie saak wat jy doen en wat nie, hulle gaan foutvind met alles! Maar dit beteken nie ek is minder lief vir hulle, of gee minder vir hulle om nie.

Soms is al wat ‘n mens kan doen net dit: los die buitelig aan, en die voordeur se sleutel onder die mat. Wie weet….

woorde wat jou tiener NIE vir jou sê nie….

girlEk was in die bevoorregte posisie om twee maklike tienerdogters in die huis te hê. Vir die rukkie wat ek hulle gehad het in elk geval. Voordat hulle uitgetrek het en by hul Pa gaan bly het. Dis nou ongeveer drie jaar vandat die oudste dogter weg is en twee jaar die jongste; en ek geen kontak met hulle het nie. Of mag hê nie. Op hulle versoek.

Dit het my met ontsettende hartseer, verwarring, onsekerheid, en skuldgevoelens gelos. Maar ek het my daarby berus dat hulle wel hul redes het hoekom hulle nie kontak met my wil hê nie. Toe kom ek eendag op hierdie brief af. Dit het my baie diep getref en ek wil amper sê vertroosting in groot mate besorg. Want ek het nooit regtig probeer verstaan nie. Mens aanvaar dikwels te vinnig sonder om te probeer dieper delf en verstaan wat in jou kind se kop aangaan.

(vrylik vertaal):

Liewe Ouer,

Hierdie is die brief wat ek wens ek kon skryf.

Hierdie fight waarin ons nou is, ek het dit nodig. Ek kan nie vir jou verduidelik hoekom nie, want ek weet self nie. Ek weet nie wat om te sê nie, dit sal in elk geval nie sin maak nie. Maar ek het hierdie fight nodig. Erg!

Die feit dat ek jou ”haat”, wel, ek het nodig om jou nou te haat. En jy moet dit survive. Ek het nie net nodig om jou te haat nie, maar ek het nodig dat jy die fight survive en die feit dat ek jou haat ook. En jy kan my maar terug haat, dis okei. Partykeer haat ek ook myself. En ek haat die fight net soveel soos jy. Dit maak nie saak waaroor ons fight nie, ek moet net met jou fight en jy moet terug fight. Dis al.

Maar sien jy hierdie tou? Jy aan die eenkant en ek aan die anderkant. Ek het nodig dat jy aan jou kant van die tou vashou…. terwyl ek my kant thrash. Terwyl ek probeer vashouplek en staanplek soek in my wêreld. Ek het gedink ek weet wie ek was, wie jy was, wie ons was. Maar ek doen nie. En ek wil weet wie ek is en wat ek wil doen en wat ek wil wees…. en ek kan dit net doen as ek jou toutjies trek. As ek jou tot jou limits push. Dan voel dit vir my of ek bestaan en asemhaal. Dan voel ek myself.

Ek weet jy verkies my oulike kant. Jy verlang na die ouliker kind wat ek was. Ek weet jy doen want partykeer wens ek ook ek was nog die ouliker version van myself. Maar dis te seer. Ek wil nie daaraan dink nie. Ek het die fight nodig. Dit maak nie saak hoe groot of hoe sleg my gevoelens is nie, ek moet weet dit gaan nie vir jou of vir my vernietig nie.

Ek het nodig dat jy vir my sal lief wees al is ek hoe bad. Al dink jy ek is nie lief vir jou nie. Ek het nodig dat jy jouself liefhet, en vir my. Vir ons albei op die oomblik. Ek weet dit suck om gehaat te word. Om die vark in die verhaal te wees. Maar dis wie jy nou moet wees. Wees dit vir ‘n rukkie asseblief, en kry ander grootmense om jou hierdeur te help. Want ek kan nie. Nie nou nie. As jy al jou grootmens vriende vir koffie nooi en ‘n support group stig van hoe om jou tiener te oorleef, dan is dit fine by me. Jy kan maar agter my rug van my praat, ek gee nie om nie.

Moet net nie opgee op my nie. Moenie opgee op ons fight nie. Want dit is die fight wat my gaan leer dat my dark side nie groter is as my good side nie. Dis die fight wat my gaan leer dat slegte gevoelens nie die einde van die wêreld beteken nie. Dis die fight wat my gaan leer hoe om vir myself te luister, selfs al stel dit ander mense teleur.

Moenie worrie nie, hierdie fight sal ook eindig. Dit sal oorwaai. Ek gaan hiervan vergeet en jy gaan hiervan vergeet. En dan gaan dit dalk weer kom. En dan moet jy net weer aan die tou hang. Dit gaan nog baie gebeur.

Ek weet dit is vir jou moeilik. Ek weet ek is moeilik. En ek gaan seker nooit vir jou dankie sê vir al jou harde werk nie. Ek gaan jou eerder kritiseer en slegsê. Dan gaan jy voel of niks wat jy doen ooit goed genoeg is. Maar ek maak nog steeds op jou staat om daar te wees vir my. Om daar te wees in die fight. Maak nie saak hoe baie ek met jou stry nie. Maak nie saak hoe depro ek raak nie. Maak nie saak of ek jou die silent treatment gee nie.

Hou net vas aan ons tou.

En weet dat jy nou die belangrikste werk doen wat enige iemand anders doen.

Lovies,

Jou Tiener

beter af alleen?

Eimages-32k hou van my nuutgevonde, eie geskepte rehab-tye. Dis die tye wanneer ek dinge rustig evalueer en vir myself uitredeneer. En een van die temas waaroor ek nie meer my kop breek nie, maar wat ook nodig is om soms opnuut uit te klaar, is verhoudings. Meer spesifiek – verhoudings in die romantiese sin. Maar voordat ek aangaan moet ek dit net duidelik stel, ek is nie feministies nie, nog minder anti-verhouding. Hierdie skrywe is bloot bedoel vir enkellopende mense soos ek wat nie wederhelftes het nie; wat onder die wanpersepsie is dat ons ander helftes nodig het om ons heel te maak; en wat nog die verskil tussen “soek” en “wag” moet leer.

Jy het nie noodwendig ‘n “ander helfte” nodig nie, want jy is nie “half” nie. Ek is bly dat ek uiteindelik tot hierdie besef gekom het; en ek wil dit so graag uitbasuin vir die desperate siele daarbuite dat jy nie noodwendig in ‘n verhouding of ‘n huwelik hoef te wees om gelukkig te wees en die lewe te geniet nie. Net omdat party van ons se lewens getuig van mislukte verhoudings en -huwelike, beteken dit nie daar is iets verkeerd met ons of dat ons as mense mislukkings is nie. Dit beteken ook nie noodwendig ons mis iets spesiaal in ons lewens nie. Jy kan self ‘n doodgewone oomblik neem en daarvan iets besonders maak. Jy kan ook maak dat jy ‘n beter persoon wil wees en die beste in jouself uitbring. Jy kan onder alle omstandighede alles net so los waarmee jy besig is om aan jouself aandag te gee. Jy kan jouself laat lag tot jou maag pyn; spog met jouself; trots wees op jouself. JY is jou prioriteit, en jy hoef nie langer te soek vir iemand anders om dit vir jou te wees of vir jou te doen nie. Hoe awesome en bevrydend is dit nie!! Jy kan jouself uitvat vir fliek of ‘n ete, en na plekke toe gaan wat jy nog altyd wou gaan. Jy kan vir jouself tee maak as jy af voel of siek is; of bel ‘n vriend of vriendin om dit vir jou te kom doen. Jy kan die son vir jouself helderder laat skyn en dit vir jouself gun, en jy kan jou lewe verryk. Alleen. Nie alle potte het deksels nodig nie; en soms verg dit dat jy dinge verloor wat jy dink jy nodig het om volkome mens te wees…. net om te besef jou lewe is eintlik beter af sonder dit.

Ons vroue (veral) kan nogal geneig wees om onsself in die moeilikheid te laat beland deur ons emosies, en dan kompenseer die linkerbrein logika van ‘n man en balanseer dit uitstekend uit. Kom ons wees eerlik, mans en vrouens het mekaar nodig. Ons kan nie alles self doen nie, daar is dinge wat ‘n man beter kan doen as ‘n vrou en vice versa. Nietemin, ek glo nie dit was ooit die bedoeling dat enige vrou gedomineer of gemanupileer moet word nie, veral nie in ‘n huwelik of ‘n verhouding nie. ‘n Vrou het ook ‘n sê, haar opinie is ook van waarde. Vroue is meer as bloot net seksvoorwerpe wat kan kosmaak, huis skoonmaak, en kinders grootmaak.

Dit is nie altyd lekker of maklik om die pad alleen te stap nie, maar om in ‘n hopelose en misrabele situasie te bly, maak jou nie juis lojaal nie. Dit maak jou net mismoedig en misrabelik. En ek het net op daardie punt gekom waar ek besluit het: dis tyd om vir ‘n slag lojaal teenoor myself te wees. Vir my eie gemoedsrus. Voel ek skuldig omdat mans nie toustaan soos twintig jaar terug nie? Voel ek skuldig omdat my standaarde en verwagtinge dalk buitensporig en onredelik hoog is? Nee. Glad nie. Want te veel het ek gekompromiseer van die een verhouding na die volgende, uit vrees vir alleen wees, en in die proses het ek boonop my identiteit ook nog verloor. Dit is nie die moeite werd nie.

Om enkellopend te wees beteken NIE jy is onbegeerlik; niemand stel in jou belang en niemand wil jou hê nie. Om enkellopend te wees beteken jy weet wat jou waarde as mens is, en jy wag vir daardie iemand spesiaal wat JOU waardig is. Te maklik laat val ons ons standaarde vir mense wat ons glad nie verdien nie. Dis in ‘n oomblik van swakheid dat jy ‘n ander siel op ‘n eensame plato ontmoet, en die kans waag op geluk – net om weer op daardie punt te kom waar jy besef jy het alweer te veel gedoen en hopeloos te veel van jouself gegee. Daardie oomblik wanneer jy die besluit moet neem om om te draai en weg te stap. Nie omdat jy moed opgee nie. Nie omdat jy nie probeer het nie. Maar iewers in ‘n mens se lewe moet jy leer om die lyn te trek tussen determinasie en desperaatheid. Wat joune is, en bedoel is om te wees, sal eventueel joune wees. Maak nie saak hoe onmoontlik, onbereikbaar of ondenkbaar nie. Maar wat nie joune is nie, sal nooit wees nie. Maak nie saak hoe hard jy probeer nie.

Wanneer jy te veel seergekry het; jy te veel jou hart toegesluit het om nie meer te voel nie….
Wanneer daar te veel aan jou menswees geskaaf is….
Wanneer die teleurstellings net eenvoudig te veel raak….
Wanneer jy alles gee en niks terug ontvang nie….
Wanneer jy herhaaldelik misbruik is….
Wanneer jy saam met iemand is maar eensaam en alleen voel….
Wanneer jy gedurig afgekraak en gekritiseer word….
Wanneer jy na aan iemand is maar so ver voel….
Wanneer jy nie gehoor of waardeer word nie….
Wanneer jy liefhet maar nie terug liefgehê word nie….

…. Ja, dan is jy beter af alleen. Jy is ook beter af alleen as jy geneig is om altyd mense tevrede te wil stel ten koste van jouself. Onthou: jy leer mense hoe om jou te behandel deur wat jy toelaat en wat nie. Dus, as iemand aanhou om jou seer te maak, vra jouself hoekom jy dit in die eerste plek toelaat. Jy het nie nodig om in ‘n skadelike verhouding te wees nie. Jy MAG maar wegstap van iemand wat jou aanhoudend seermaak. Jy MAG maar deur ‘n tydperk gaan van kwaad en selfsugtig en onvergewensgesind wees. Jy skuld niemand ‘n verduideliking nie, en jy hoef aan niemand rekenskap te gee nie. Jy MAG maar daardie een laat gaan wat die lewenslus uit jou dreineer, jou siel vergiftig en te veel drama veroorsaak. Jy MAG maar daardie brug brand. Dit is nie selfsugtig om jouself lief te hê, na jouself om te sien, en om jou eie geluk top prioriteit te maak nie. Dit is NODIG. En as jy dit beter kan doen op jou eie, doen dit dan. Erken jou foute (dit is baie belangrik) en skud die stof van jou voete af.

Om te skei, of ‘n verhouding te beëindig, maak seer. Maar om iemand te verloor wat jou nie respekteer of waardeer nie, is nie ‘n verlies nie. Dit is vir jou tot wins, want jy kry weer ‘n kans om jou selfrespek en waardigheid terug te win. Soms na ‘n opbreek; of wanneer jy besef jy is vasgevang in die pynlike realiteit van ‘n verhouding wat besig is om te sterf; dan dink jy jy is in die donkerste plek van jou lewe begrawe. Maar as jy mooi daaroor dink, is jy nie verlore in ‘n diep en donker gat nie. Jy is net pas oorgeplant in nuwe grond.

Grow baby, grow!