Vir die moedelose moet daar liefde wees

___hopeless_dreamer____by_pure_poison89-d6e87s5Soms, as ‘n mens jou verdriet en ongeluk en onbarmhartige smart weeg, voel dit swaarder as al die sand van die see. Jy kan nie bid nie, jy het geen verwagtinge nie, jy voel net eenvoudig verpletter, hulpeloos in jouself. Jy kyk toe hoe geliefdes en vriende troueloos teenoor jou handel, hoe hul paaie kronkelend van jou af wegloop en heengaan. Jy bly alleen agter staan – beskaamd en teleurgesteld – want skielik is jy niks; uitgeloot soos ‘n weeskind en verhandel soos ‘n slaaf.

Dit is dán – wanneer jou siel soos ‘n opgedroogde spruit is, troebel en moedeloos – wanneer jy die liefde van God en van ware vriende ervaar; want “vir die moedelose moet daar liefde wees van die kant van sy vriend, ook al laat hy die vrees vir Almagtige vaar.”1

Dit is dán wanneer jy leer om te swyg en stil te raak sodat God jou kan onderrig; jou kan verlos van jou smarte, en jou red uit die hand van jou teëstanders; want “in die tyd van gloeihitte verdwyn hulle; as dit warm word, droog hulle op uit hul plek.”2

Op ons lewenspad, teen die opdraandes en steiltes, hoogtes en laagtes, doof ons lampe soms uit. Ons soek die foute in ander uit en kyk die waardes mis; ons raak so behep met ander se lewens dat ons nalaat om ons eie te meet.

But the right Christian mind will seek for what it loves, and draw out of all dens and curves, and it will believe in its being, often when it cannot see it; and so it will lie lovingly over the faults and rough places of the human heart, as the snow from heaven does over the hard broken mountain rocks. ~John Ruskin

xxx

(volgens Job 6; 1Job 6:14; 2Job 6:17)

Advertisements

Storms

Vir die van julle wat die nuus oor Hurricane Irma volg, sal saam met my stem dat die gevolge van die storm verwoestend is. Dit het begin as ‘n vlak 5 storm, maar is ‘n kort rukkie gelede verklaar dat dit afgeneem het tot ‘n vlak 3. Nietemin, die verwoesting en skade wat Irma agterlaat, is enorm.

Florida in die VSA is vandag getref. Met winde van oor die 200 km/h wat die dood van talle mense tot gevolg het, het dele van Miami onder vloed gelaat en meer as ‘n miljoen sonder krag. Palmbome is ontwortel. Padtekens warrel soos veertjies deur die lug. Huise en karavane se dakke is afgeruk. En dit is nog nie eers die volle omgang van die storm nie. Kenners reken dis maar net die begin.

Rick Scott, Florida se goewerneur, het vandag in ‘n nuuskonferensie gesê: “People ask what they can do for us. Pray for us. We need volunteers, nurses. I hope everybody will pray for us. We can pray, that’s the biggest thing we can do.”

Die lewe is soms soos ‘n storm. Stormagtig, gooi ons heen en weer met winde van ongeluk, teëspoed, hartseer, kommer…. Daar is ‘n ou hallelujalied wat sê:

Master, with anguish of spirit

I bow in my grief today

The depths of my sad heart are troubled

Oh, waken and save, I pray!

Torrents of sin and of anguish

Sweep o’er my sinking soul

And I perish! I perish! dear Master

Oh, hasten and take control!

Daar is Een wat nie net die storm op die see van Galilea kon stilmaak nie. Hy maak ook die storms in ons harte stil. Maar dis nie altyd maklik om te onthou dat daar Iemand is wat vrede en kalmte kan bring wanneer ons so hard heen en weer gegooi word dat dit vir ons voel ons kan nie meer bo bly nie. Soms probeer ons net die storms oorleef, en ons vergeet om die Een wat dit kan stilmaak, aan te roep.

Fear not, I am with thee

Oh, be not dismayed

For I am thy God and will still give thee aid

I’ll strengthen thee, help thee

And cause thee to stand

Upheld by My righteous, omnipotent hand

Hy wat die mag het om aardse elemente tot kalmte te bring, het die mag om ons harte ook tot bedaring te bring en ‘n veilige skuilplek te bied.

Your trials may be many and great. Your cross may be very heavy. But the business of your soul is all conducted according to an everlasting covenant, ordered in all things and sure. All things are working together for your good. Your sorrows are only purifying your soul for glory; your bereavements are only fashioning you as a polished stone for the temple above, made without hands. From whatever quarter the storms blow, they only drive you nearer to heaven! Whatever weather you may go through it is only ripening you for the garner of God. Your best things are quite safe. ~JC Ryle

Dit is wel

Ongelukkig het ek nie groen vingers soos my ma nie. In die verlede het plante by my gevrek en niks wou groei nie. Selfs die kaktusse het dit nie gemaak nie. So ‘n paar maande gelede het ek vir my ‘n paar klein huisplantjies aangeskaf en wonder bo wonder leef hulle nog! Ek het mos nou geen kind of kraai wat ek kan vertroetel of versorg nie, so die plantjies het op ‘n goeie tyd gekom. Nou is my ma besig om vir my groter potplante aan te ry van die plaas af, sy sê sy gaan nie met al haar plante see toe trek nie. Soos met mense se name is ek baie swak met plantname, so ek weet nie watter plant moet in die son en watter plant in die skaduwee moet staan nie. Ma het my gesê maar dit het by my uitgewaai. As ek sukkel sal ek maar ‘n foto neem en vir haar whatsapp dat sy instruksies kan gee. Ek is so opgewonde soos ‘n kind met nuwe speelgoed! Met my nuwe gieter en handskoene en tuingereedskap gaan ek net môre begin om aan my tuintjie te werk, en iets uit niks probeer maak. Ek voel dit net aan my dat die keer sal hulle oorleef. Alles sal okei wees….

….wat my laat dink aan wat Romeine 8:28 sê, dat vir hulle wat God liefhet, alles ten goede meewerk, vir hulle wat na sy voorneme geroep is. Nie ‘n Polyanna-uitkyk op die lewe dat alles in die lewe “happy-go-lucky” gaan uitdraai vir ons onthalwe nie, maar dat Hy wat by magte is om alles te doen en vir wie niks onuitvoerbaar is nie, ook by my is – en by my dogters. Alles sal okei wees. Ten spyte van ons huidige situasie; watookal oor my pad en oor hulle lewenspad vorentoe mag kom – prys die Heer, dit is wel met my siel!

As vrede my pad deur die wêreld verlig
As smarte my dreig te verniel
Dan antwoord ek vry, watter lot my ook tref
Dit is wel, dit is wel met my siel!

Dit is wel, met my siel
Dit is wel, dit is wel
Met my siel

Hoe fel die besoeking, hoe Satan ook trag
Om my te vertrap met sy hiel
Steeds gryp ek weer moed, want my Heiland is daar
En Hy stort nuwe krag in my siel

Dit is wel, met my siel
Dit is wel, dit is wel
Met my siel

 

Tweede kans

Die meeste van ons glo dat elke mens ‘n tweede kans verdien. Ek persoonlik is baie hard op myself en op ander mense. Ek gee nie sommer tweede kanse nie. As jy my eenmaal teleurgestel of seergemaak het, is dit verby. Ek sny jou af soos ‘n dooie tak. Seker omdat ek al te veel in my lewe seergemaak is en omdat my kinders hulle van my vervreem het en redeneer dat ek nie ‘n tweede kans verdien nie. Dit maak ‘n mens seer en jy verhard jou hart – nie om ander terug seer te maak nie, maar om jouself te beskerm teen nog verdere seer in die lewe.

Ek erken dat ek deur ‘n slegte tyd in my lewe gegaan en die pad byster geraak het. Ek was ontrou teenoor myself, my dogters, en teenoor God. En soms moet die Here ‘n mens op ‘n plek in jou lewe bring waar jy besef jy is nou heeltemal van die pad af.

Het jy al deur so iets gegaan?

Ek dink byvoorbeeld aan Jona, ‘n profeet van God wat besluit het hy wil nie vir God luister en gaan profeteer nie. Jona moes in opdrag van God ‘n boodskap aan Nineve gaan oordra om hulle te waarsku dat God hulle sou vernietig as hulle hul nie bekeer van hul verkeerde weë nie. Jona se hart was hard teenoor die mense van Nineve. Hy het nie omgegee of hulle hul bekeer of nie. So, in plaas van om na Nineve te gaan, spring hy eerder op ‘n boot en foeter in die teenoorgestelde rigting in. Jy ken die res van sy storie. Hy word deur ‘n groot vis ingesluk en spandeer dae in die vis se maag waar hy oor sy doen en late nadink.

Daar kom altyd ‘n tyd en ‘n plek in ‘n mens se lewe waar jy nie anders kan as om te luister nie. Watter omstandighede moet plaasvind vir ons om te luister en te doen wat reg is? Vir my was die vervreemding van my kinders ‘n groot wake-up call. Dit het my tot stilstand geruk. Vir Jona was sy wake-up call in ‘n vis se maag want hy was God se profeet wat 120,000 mense moes gaan red het en hy wou nie. Hy was deur God gekies om deur God gebruik te word…. en God het nie moed opgegee met Jona nie.

Is dit nie vertroostend nie? God gee nooit moed op met ons nie.

Vandag, 6 jaar later sedert die vervreemding, meer as ooit, verstaan en glo ek dat God ons ongehoorsame harte verstaan. Hy sien ons vir wie ons regtig is…. en tog gee Hy ons ‘n tweede kans. Hy het immers vir Jona ‘n tweede kans gegee. Hy het die mense van Nineve ‘n tweede kans gegee. Wat sê dit vir ons? Dat God spesialiseer in tweede kanse.

Het jy jou kanse geblaas? Het jy iemand na aan jou diep teleurgestel? Haal diep asem en onthou: God is ‘n God van tweede kanse. Al wat ons moet doen is om ons afvalligheid te erken en dit te laat staan. Hy sal herstel. Hy sal genade gee…. Al gee ander dit nie. Hy vergeef wanneer ander nie wil vergewe nie.

Vra Hom.

Xxx

Koljander, koljander

Ek het vanoggend ‘n stukkie waarheid geleer…. by ‘n bossie koljander. Ek lees van ‘n persoon wat skryf oor die bossie koljander wat al vir meer as ‘n week in die yskas lê. Toe kom hy agter dat party van die blare erg verlep is. Sy eerste instink was om die hele bossie weg te gooi, maar besluit eerder om die blare wat nog groen is te hou deur die vrottes en verleptes af te pluk en weg te gooi. Die varses het hy in ‘n plastieksakkie terug in die yskas gesit.

Terwyl hy die verlepte blare pluk, besef hy daar is eintlik meer van die groenes oor as wat hy gedink het. So hy het darem nie sy geld gemors nie. Tog, toe sy oog aanvanklik die slegtes gevang het, het hy die ergste daarvan gedink (nes mense ook is).

Dit het hom nogal ‘n rukkie geneem om die bruikbare blare van die nie-bruikbares te skei. Hy moes dit metodies en versigtig doen, maar het beter gevoel toe hy klaar met die proses was. ‘n Propvol sakkie om te bewys hoeveel van die goeie daar nog oor was…. En sy yskas en kombuis ruik heerlik!

Dankie tog, die Here sien nie net die sleg in ons raak en besluit dis beter om die hele “bossie” weg te gooi nie. Hy sien die goeie in ons raak en snoei elke tak en loot wat nie vrug dra nie, terwyl Hy die lote wat wel vrug dra, weer en weer snoei sodat dit nog meer vrug kan dra.

Metodies en versigtig pluk Hy die sondige neigings uit ons lewens om te verhoed dat dit ons verder besmet; en Hy gebruik die goeie wat Hy in ons vind om Sy wil te doen. Dan “verpak” en “verseël” hy ons in Sy Gees om ons te beskerm en ons “vars” te hou totdat Hy ons kan gebruik.

In plaas daarvan om aanhoudend op die slegte en vrot en aaklige dele in onsself te fokus, moet ons dalk begin raaksien hoeveel van die goeie God ook in ons menswees ingeweef het. Ons moet leer om na onsself deur God se oë te kyk. Hy sien elke blaartjie raak en bepaal of dit die moeite werd is om nog te hou vir Sy gebruik. Daar is baie meer van die goeie in onsself as wat ons besef, wat Hy ten goede kan en wil gebruik.

Ek weet nie van jou nie, maar dit maak my net meer dankbaar vir die proses, ongeag van hoe lank dit vat. Want ek besef net dat daar saam met die sleg tog nog goed ook in my is – en dat dit goed genoeg is vir Hom om te snoei en te bewerk en te red.

xxx

Vir al die vervreemde mammas op moedersdag

Hoe moet moedersdag vir jou voel as jy ‘n ma is, maar jou kinders wil niks met jou te doen hê nie? Vir hulle is jy so goed soos dood; jou naam en bestaan uitgewis uit hul gedagtes. As lid van hierdie stam leef ek die revolusionêre realiteit.

Anna Jarvis was die stigter van moedersdag in 1914, ter ere aan alle moeders. Sy was self ‘n kinderlose tannie van baie niggies en nefies; en sy het moedersdag tot stand gebring om alle moeders te eer. Dit sluit in al die tannies en groottannies en oumas en peetma’s en vroue in die algemeen wat hul liefde en aandag vir kinders uitgiet wat nie hul eie is nie.

Om ‘n ma te wees en om moederlik te wees, is nie altyd dieselfde nie. Baba’s word gebore uit die baarmoeder. Moederlikheid word gebore uit die siel. Daar is baie maniere om ‘n ma te wees. Ek weet van ma’s wat kinders het, maar wat nie verdien om kinders te hê nie; wat ‘n klad op naam van moederskap is. Dan kry jy vroue wat met ‘n instinktiewe moederlikheid gebore is en ‘n hunkering en strewe na ‘n kindjie van haar eie het, maar nie kinders kan hê nie.

Almal kan ma’s wees, maar nie almal is moederlik nie.

Moedersdag sonder ons kinders bly maar ‘n swaar dag. Met al die moedersdag promosies en advertensies voel ‘n mens “uit” en “minder as”. Want moedersdag is ‘n harde realiteit dat ons wel eens op ‘n tyd die voorreg gehad het om moeders te kon wees. Vir my het moedersdag ‘n dag geword wat my leeg laat voel, onvolledig, hartseer, alleen, agtergelaat, onbelangrik, verwerp….

….Maar dis uit hierdie ervaring en uitkykpunt dat ek vir myself reminders begin neerskryf het, om my te herinner wie ek is en wie ek kan wees op hierdie dag en die dae wat voorlê soos die Here bepaal.

1) Die Merriam-Webster Dictionary definieer moederskap as: “om geboorte te gee”, “om te versorg en te beskerm”. Sinonieme hiervan is om te baar, genereer, aflewer, produseer…. Die idee hieragter is dat moederskap nie beperk is tot tyd en plek nie. Die Here het my goed genoeg geag om geboorte te skenk aan twee pragtige dogters. Hy het my ‘n moeder gemaak. Hy het my hulle moeder gemaak. Dis ‘n realiteit wat niemand ooit van my – of van hulle – sal kan wegvat nie. Al is ons wêrelde van mekaar geskei, ek is en bly hulle ma. Dis nie net ‘n geestelike feit nie, dis ook ‘n biologiese, wetenskaplike, en mediese feit.

2) Nie net is moederskap nie beperk tot tyd en plek nie, moederskap is nie beperk net tot kinders nie. Na die vervreemding het ek so apaties geword teenoor die samelewing, ek wou vir geen dier of mens of ding naby my omgee of sorg nie. Die skeiding / verwydering was te seer, tog het die hunkering om vir iets of iemand te sorg en om te gee, diep gesetel gebly.

Ek het by myself begin. Na myself begin kyk. Dr Phil het ‘n standpunt wat sê: “Take care of yourself before you take care of others.” Dis so waar. In die som van wat gebeur het, is ek immers die een wat agtergebly het. So ek het net myself oor. Sorg vir myself. Gee om vir myself. Geestelik, emosioneel, fisies.

Die wêreld het iemand soos ek nodig. Die werk het my nodig. My familie en vriende het my nodig. Ek verdien om goed te voel en goed te leef. Die Here het my ‘n moederlike kanaal gemaak waardeur Sy liefde en lig kan vloei. Ek kan nog steeds ‘n kanaal wees. Wanneer ‘n mens verlore en bemoeid voel, is die beste manier om na jou siel om te sien, om in “tune” te kom met die moederlikheid binne-in jouself – en moederlik te wees met jouself. Dis die moederlike wysheid en instink in ons wat ons kan vertrou, want dis die moeder in ons wat ons nooit sal verlaat of verwerp nie en wat altyd by ons bly.

3) Ons kry elke dag met mense te doen. Ek, wat ‘n privaat en teruggetrokke en afgesonderde mens is, het net een dag besef dat (of ek dit nou wil weet of nie), ek gee elke dag ‘n bietjie van myself vir die mense met wie ek te doen kry. Na die vervreemding het ek so baie teruggehou – liefde, deelname, betrokkenheid, toewyding…. omdat ek vasgeklou het aan verwyte en vrese. Ek was altyd ‘n gee-mens, maar die afgelope paar jaar sukkel ek daarmee omdat ek begin uitgeput en ontneem / beroof gevoel het. Emosioneel laat ek nie mense naby my toe nie, en ek raak ook nie emosioneel betrokke by ander mense nie.

Onder swaar boeie vasgevang en beperk sodat ek nie volle toegang het tot my vermoëns om te gee of te ontvang nie…. Nogtans kan ek van die bietjie gee wat ek het. Want God dra ons deur met ons min en al. En vir elke bietjie wat ek elke dag kan gee, kom dit veelvoudig terug. Net dit is genoeg om die gebreekte kruik stadig weer vol te begin maak.

4) Ek is bevoorreg en dankbaar dat ek nog my eie ma het om te eer op moedersdag. Sy wat deur dik en dun, deur goed en sleg, deur alles en nog wat by my gestaan het en nooit minder lief vir my was nie.

So, al is moedersdag vir my baie pynlik en nie ‘n baie positiewe dag nie, kan ek kies om hierdie dag op gelukkiger maniere te ervaar. Dit hoef nie net in die een vorm gevier te word waaraan ek altyd gewoond was nie, maar vanuit die donker leemtes kan ek dit transformeer na ‘n hoogtepunt wat die oorvloed van liefde en seën wat wel teenwoordig is in my lewe, te vier.

Laat jou moed, jou hoop, jou uitmuntendheid, jou medelye, jou geesdrif, jou intellek en jou mensliewendheid skyn en jy sal die wêreld verlig!

En vir al die wonderlike mamma’s daarbuite wat selfloos so baie van hulleself gee en opoffer, wil ek graag sê:

b479cda04089e2c3473a8aeb64a49f41

Die storie van my tande

Dit het begin met sensitiewe en bloeiende tandvleis. Gingivitis.

Toe begin die tande losraak en uitmekaar skuif. Daar was ‘n gaping tussen my voortande wat net groter en groter geword het, terwyl my selfbeeld al meer en meer gekrimp het. Ek het al minder en minder gepraat en gelag. Mense vermy. Want ek was te skaam om my mond oop te maak. Dit was vir my ‘n geweldige vernedering dat wanneer ek my mond oopgemaak het, mense altyd heel eerste na my mond gekyk het waar die gaping was. Dis nie ‘n lekker gevoel nie, want ek was altyd bewus daarvan. Ek het geen selfvertroue gehad nie.

Toe val daar ‘n tand uit. En nog een. Een vir een het my tande begin losraak. Die tandarts het probeer red wat daar te redde was, maar tevergeefs. Verlede jaar het sy gediagnoseer dat ek ‘n toestand van Advanced Periodontitis het en aanbeveel dat al my tande verwyder word. En dis nie dat ek nie my tande versorg het nie, inteendeel. Ek is te gesteld op my voorkoms en het my tande goed versorg. Maar daar was geen verweer teen die genetiese siekte nie.

En so het dit gebeur dat ek verlede jaar Oktober, op ouderdom 41, ‘n totale tandekstraksie van die bo en onderkaak moes ondergaan het. Hulle noem dit ‘n “immediate fit” – die ekstraksie van al jou tande, en die onmiddellike passing van ‘n volledige stel prostetiese tande (algemeen meer bekend as “vals tande”). En nie onder narkose nie hoor, sommer net so in die stoel. By my volle bewussyn. Vir iemand so pieperig soos ek wat ‘n absolute fobie het vir dokters en naalde, was die hele idee en die hele proses vir my geweldig traumaties. Ek het nie geweet hoe om vrede te maak met die feit dat ek vir die res van my lewe sonder my eie tande oor die weg sou moes kom nie. Dit was seer, en ek het aanvanklik soos ‘n hamster gevoel met ‘n mondvol albasters. Maar my grootste vrees was dat ek met ‘n gebrek sou leef. Ek was bang nie net my mond nie, maar my hele gesig gaan “vals” lyk…. Die vrees van enige prostetiese pasiënt.

Dis nou 6 maande later. Ek het nog nie ‘n oomblik teruggekyk nie, want my nuwe tande was van dag een af perfek. Ek was gister vir my eerste “re-lining” en opvul (kunstande moet binne ses tot agt maande na die passing opgevul word, want in daardie tydperk krimp jou kakebeen relatief baie as gevolg van ‘n gebrek aan ondersteuning van natuurlike tande). As ek net dink aan die geweldige beperkinge waarmee ek voorheen moes saamgeleef het as gevolg van die toestand van my natuurlike tande….

Alles het verander. In die begin was die veranderinge en aanpassings  drasties want natuurlik kan ek kan nie meer eet soos ek voorheen geëet het nie. Ek kan byvoorbeeld nie meer ‘n appel of ‘n ribbetjie of ‘n stuk steak hap en afbyt soos voorheen nie. Ek moet alles in kleiner stukkies sny en versigtig kou. Ek wil amper sê ek moes ‘n meer verfynde manier van eet aanleer 😁

Een van die diakens wat kort na my “operasie” huisbesoek gedoen het, het ‘n snedige opmerking gemaak en gesê: “Dis sleg. Jy is nou ‘n volwaardige kaapse hotnot.” Hy kan bitter bly wees my mond was op daardie stadium nog geswel en seer, anders het ek hom ‘n bloedbek van sy eie gegee!

Nietemin. Alles het ten goede meegewerk. Ek kan lag en gesels sonder om vir ‘n oomblik selfbewus te voel. Sonder om te wonder of my tande vals lyk, want al lê hulle presies gelyk soos wit klaviernote langs mekaar, lyk hulle nie vals nie. Dit lyk soos regte tande. Ek voel ‘n honderd maal beter oor myself, en ek voel meer vroulik. My selfvertroue is volkome herstel. Ek kan nie onthou wanneer laas ek so goed gevoel het soos nou nie.

Net onlangs het ‘n kollega by die werk vir my gesê: “You must smile more because you have an amazing smile!” Dankie, ek dink ook so. My mond lyk beter. My lippe lyk voller. Ek voel jonk van gees.

So, vir diegene daarbuite soos ek wil ek net bemoedig: Moenie dat die stigmas van vals tande jou onderkry nie. Dis beter om vrede te maak daarmee – ongeag wat ander mense sê – as om met die sielkundige impak te worstel van jou mond se siektetoestand. Ja, dit is ‘n baie emosionele proses. Selfs traumaties. Ek weet, want om jou eie tande te verloor is om deel van jouself te verloor. Maar die hele proses is uit en uit die moeite werd…. En die mense vir wie jy regtig saakmaak, sal deur dik en dun by jou staan en jou ondersteun, en jou aanvaar nes jy is. Bogger die res. Voor jy jou oë uitvee is jy on top of the world!

Glimlag.Met.Trots.

P.S. Dankie Riaan, dat jy so mooi na my gekyk het, en dat jy nie gril vir my tande wat snags in die glasie op die wasbak staan nie! Lovies, Gummy-bear xxx

Hoe bedryf jy menseverhoudings?

Wanneer dit by alledaagse menseverhoudings kom, wat vorm die basis van jou bedrystelsel? Hoe opereer jy?

My persoonlike bedryfstelsel werk so: Ek het nie ‘n saak wat ander mense van my dink of sê nie. Voorheen was ek ‘n glorified people’s pleaser. Vandag het ek my identiteit gevind in die vorm van ‘n siniese, apatiese kritikus. As mens dit te ver vat, kan die een kant so verkeerd wees soos die ander kant. Een lei na ‘n ongesonde trots en sin van onafhanklikheid…. die ander kant tot die gevolg dat jy mense aanhang en verafgod.

Paulus sê ons moet bedag wees daarop om eerbaar op te tree – voor God en voor mense1 so ‘n mens moet maar jou optrede teenoor ander evalueer en dink hoe ander jou optrede interpreteer.

Ons kry daagliks met situasies te doen waar ons teenkanting en opposisie ervaar. Situasies waar ons gemoedstoestand deur ander se optrede bepaal word. Ek het ‘n motto wat sê: “My reaction is based on how you treat me.” Maar ek vergeet dikwels dat ek ook kan seermaak en beledig en aanstoot gee.

Wanneer is ons té waaksaam?

Hoe keer ons dat ons nie soos robotte voortgedryf en gemotiveer word deur ander mense se eise, begeertes en persoonlike agendas nie?

Wanneer daag ons ander mense se optrede uit in plaas van om op eiers rondom hulle te loop?

Die antwoorde op hierdie vrae verg ongelooflike wysheid, en die wyse Salomo het geskryf:

“Moenie dat jy tekort skiet aan liefde en getrouheid nie. Koester dit soos iets waardevols wat jy om jou nek dra. Skryf dit op die tafel van jou hart. Jy sal guns vind by God en by mense.”2

Ons optrede moet dus gemotiveer word deur liefde, gegrond in waarheid. Dit gaan nie noodwendig ‘n vreedsame atmosfeer waarborg nie, en omdat ons net mens is, is dit nie altyd maklik om hierdie beginsel elke dag suksesvol uit te voer nie.

Die Here alleen weet, ek self skiet baie ver tekort. Maar as ek my daarop gaan fokus om my bedryfstelsel elke dag te probeer bou op liefde en waarheid, en na wysheid en leiding te soek in elke situasie, kan ek verseker weet dat God my sal help juis in elke gebied waarin ek faal.

  • 2 Kor 8:21

  • Spr 3:3-4

Vir Manée op haar 20e verjaarsdag

DSCN3964

My dogter,
Van die dag wat jy gebore is het jy my hart gehad.
Jy het my lewe geseën met soveel vreugde reg van die begin.
Jou glimlag kon ‘n kamer verhelder wanneer tye donker was
En jou lag kon my gemoed lig wanneer ek hartseer was.

Tyd gaan so gou verby en die eens klein dogtertjie
Het ontluik tot in ‘n pragtige jong vrou.
Ek is so trots om jou as my dogter te hê
Want jy is ‘n seëning en ek is lief vir jou!

Mag die Here jou seën en beskerm.
Mag Hy tot jou redding verskyn en jou genadig wees.
Mag Hy jou gebede verhoor en aan jou vrede gee
(vlg. Numeri 6:24-26)

Al my liefde,
Mamma xxx

die klein dingetjies in die lewe

Ons word dikwels gebombardeer met boodskappe soos: “Dink groot”…. “gaan vir goud”…. “klim die leer van sukses”…. “reik na die sterre”…. En doen dit NOU! Klink bemoedigend, tog het ek al gevind dat wanneer ek hierdie raad volg, is ek geneig om vinnig uitgebrand, uitgeput, en onvoldoende te voel.

Hoekom? Wat is verkeerd daarmee om “groot te dink”?

(Ek verpes selfhelp boeke!)

Wel, inherent is dit nie verkeerd om groot te dink nie. Maar as jy glo dat “groot” beter as “klein” is…. om buite jou vermoë te gaan eerder as om dit rustig te vat…. om die beste te wees wat jy kan wees…. troef jy die beginsel om te waardeer wie jy is en dit is nie regverdig teenoor jou ware self nie.

Kom ons wees eerlik. Nie almal is bedoel om “groot” te wees nie. Nie almal hou daarvan om die heeltyd te multitask en mal besig te wees nie. Nie almal wil al hul energie mors om vir goud te gaan nie. Baie van ons waardeer meer die rooi, oranje, geel, groen, blou, en pers in die lewe. Kleure. Kontraste. ‘n Klomp dinge wat niks te doen het met groot gaan of bo uit kom nie. En dis nie noodwendig verkeerd nie. Natuurlik kan ons nie almal daar bo in die hoogtes wees nie. Nie almal wil daar wees nie. Want daarbo kan dit eensaam raak. Die lug raak dun. So daar is nêrens om heen te gaan behalwe ondertoe nie.

So, wat is so wonderlik oor die klein dingetjies in die lewe?

Dit is iets wat ek myself moes aanleer nadat my kinders uit die huis is. Na twee mislukte huwelike. Tydens werkloosheid…. Dis die klein dingetjies wat ons altyd sal onthou en waardeer wanneer ons op die verlede reflekteer. Soos ‘n braai saam met vriende. Inkopies saam met jou ma. Jou kinders se verspotte laggies en armpies om jou nek. Daai warm gevoel wat jy kry as jy iemand in nood help; as jy die lentebloeisels bewonder.

As mens nie die klein dingetjies geniet nie, wat bly dan vir ons oor behalwe die uitdagings en teleurstellings van die lewe wat op ons voorstoepe plop wanneer ons dit die minste verwag.

Die lewe bestaan uit oomblikke. Ons dink daaraan in terme van dae, weke, maande, jare. Maar die kern van die lewe is oomblikke. Ek wil nie dat my oomblikke bestaan uit die stres van alles op een slag probeer doen, of die goed wat ek nie gedoen kry nie…. of die teleurstelling in myself vir die dinge wat ek vergeet om te doen…. of mislukkings…. of mismoedigheid omdat dit voel of ek in ‘n groef vasgeval is.

Partykeer is dit nodig om ‘n kopskuif te maak en meer te begin fokus op die oomblik van nou. ‘n Mens trek te gou skouers op en sê: “Dit was ‘n slegte dag, niks wou uitwerk nie.” Selfs ‘n slegte ervaring het ‘n waardevolle oomblik daarin toegedraai…. as mens net ‘n bietjie dieper delf om dit raak te sien.

Ek los hierdie woorde vir my dogters: Let op die dinge wat julle doen. Moenie dat die konstante spervuur om “meer te doen” en “meer te wil hê” en “meer te wees” en die stryd om “goed genoeg te wees” julle beroof van die mooi en goeie oomblikke nie. xxx

johnwooden384652

Enter a caption