Koljander, koljander

Ek het vanoggend ‘n stukkie waarheid geleer…. by ‘n bossie koljander. Ek lees van ‘n persoon wat skryf oor die bossie koljander wat al vir meer as ‘n week in die yskas lê. Toe kom hy agter dat party van die blare erg verlep is. Sy eerste instink was om die hele bossie weg te gooi, maar besluit eerder om die blare wat nog groen is te hou deur die vrottes en verleptes af te pluk en weg te gooi. Die varses het hy in ‘n plastieksakkie terug in die yskas gesit.

Terwyl hy die verlepte blare pluk, besef hy daar is eintlik meer van die groenes oor as wat hy gedink het. So hy het darem nie sy geld gemors nie. Tog, toe sy oog aanvanklik die slegtes gevang het, het hy die ergste daarvan gedink (nes mense ook is).

Dit het hom nogal ‘n rukkie geneem om die bruikbare blare van die nie-bruikbares te skei. Hy moes dit metodies en versigtig doen, maar het beter gevoel toe hy klaar met die proses was. ‘n Propvol sakkie om te bewys hoeveel van die goeie daar nog oor was…. En sy yskas en kombuis ruik heerlik!

Dankie tog, die Here sien nie net die sleg in ons raak en besluit dis beter om die hele “bossie” weg te gooi nie. Hy sien die goeie in ons raak en snoei elke tak en loot wat nie vrug dra nie, terwyl Hy die lote wat wel vrug dra, weer en weer snoei sodat dit nog meer vrug kan dra.

Metodies en versigtig pluk Hy die sondige neigings uit ons lewens om te verhoed dat dit ons verder besmet; en Hy gebruik die goeie wat Hy in ons vind om Sy wil te doen. Dan “verpak” en “verseël” hy ons in Sy Gees om ons te beskerm en ons “vars” te hou totdat Hy ons kan gebruik.

In plaas daarvan om aanhoudend op die slegte en vrot en aaklige dele in onsself te fokus, moet ons dalk begin raaksien hoeveel van die goeie God ook in ons menswees ingeweef het. Ons moet leer om na onsself deur God se oë te kyk. Hy sien elke blaartjie raak en bepaal of dit die moeite werd is om nog te hou vir Sy gebruik. Daar is baie meer van die goeie in onsself as wat ons besef, wat Hy ten goede kan en wil gebruik.

Ek weet nie van jou nie, maar dit maak my net meer dankbaar vir die proses, ongeag van hoe lank dit vat. Want ek besef net dat daar saam met die sleg tog nog goed ook in my is – en dat dit goed genoeg is vir Hom om te snoei en te bewerk en te red.

xxx

Vir al die vervreemde mammas op moedersdag

Hoe moet moedersdag vir jou voel as jy ‘n ma is, maar jou kinders wil niks met jou te doen hê nie? Vir hulle is jy so goed soos dood; jou naam en bestaan uitgewis uit hul gedagtes. As lid van hierdie stam leef ek die revolusionêre realiteit.

Anna Jarvis was die stigter van moedersdag in 1914, ter ere aan alle moeders. Sy was self ‘n kinderlose tannie van baie niggies en nefies; en sy het moedersdag tot stand gebring om alle moeders te eer. Dit sluit in al die tannies en groottannies en oumas en peetma’s en vroue in die algemeen wat hul liefde en aandag vir kinders uitgiet wat nie hul eie is nie.

Om ‘n ma te wees en om moederlik te wees, is nie altyd dieselfde nie. Baba’s word gebore uit die baarmoeder. Moederlikheid word gebore uit die siel. Daar is baie maniere om ‘n ma te wees. Ek weet van ma’s wat kinders het, maar wat nie verdien om kinders te hê nie; wat ‘n klad op naam van moederskap is. Dan kry jy vroue wat met ‘n instinktiewe moederlikheid gebore is en ‘n hunkering en strewe na ‘n kindjie van haar eie het, maar nie kinders kan hê nie.

Almal kan ma’s wees, maar nie almal is moederlik nie.

Moedersdag sonder ons kinders bly maar ‘n swaar dag. Met al die moedersdag promosies en advertensies voel ‘n mens “uit” en “minder as”. Want moedersdag is ‘n harde realiteit dat ons wel eens op ‘n tyd die voorreg gehad het om moeders te kon wees. Vir my het moedersdag ‘n dag geword wat my leeg laat voel, onvolledig, hartseer, alleen, agtergelaat, onbelangrik, verwerp….

….Maar dis uit hierdie ervaring en uitkykpunt dat ek vir myself reminders begin neerskryf het, om my te herinner wie ek is en wie ek kan wees op hierdie dag en die dae wat voorlê soos die Here bepaal.

1) Die Merriam-Webster Dictionary definieer moederskap as: “om geboorte te gee”, “om te versorg en te beskerm”. Sinonieme hiervan is om te baar, genereer, aflewer, produseer…. Die idee hieragter is dat moederskap nie beperk is tot tyd en plek nie. Die Here het my goed genoeg geag om geboorte te skenk aan twee pragtige dogters. Hy het my ‘n moeder gemaak. Hy het my hulle moeder gemaak. Dis ‘n realiteit wat niemand ooit van my – of van hulle – sal kan wegvat nie. Al is ons wêrelde van mekaar geskei, ek is en bly hulle ma. Dis nie net ‘n geestelike feit nie, dis ook ‘n biologiese, wetenskaplike, en mediese feit.

2) Nie net is moederskap nie beperk tot tyd en plek nie, moederskap is nie beperk net tot kinders nie. Na die vervreemding het ek so apaties geword teenoor die samelewing, ek wou vir geen dier of mens of ding naby my omgee of sorg nie. Die skeiding / verwydering was te seer, tog het die hunkering om vir iets of iemand te sorg en om te gee, diep gesetel gebly.

Ek het by myself begin. Na myself begin kyk. Dr Phil het ‘n standpunt wat sê: “Take care of yourself before you take care of others.” Dis so waar. In die som van wat gebeur het, is ek immers die een wat agtergebly het. So ek het net myself oor. Sorg vir myself. Gee om vir myself. Geestelik, emosioneel, fisies.

Die wêreld het iemand soos ek nodig. Die werk het my nodig. My familie en vriende het my nodig. Ek verdien om goed te voel en goed te leef. Die Here het my ‘n moederlike kanaal gemaak waardeur Sy liefde en lig kan vloei. Ek kan nog steeds ‘n kanaal wees. Wanneer ‘n mens verlore en bemoeid voel, is die beste manier om na jou siel om te sien, om in “tune” te kom met die moederlikheid binne-in jouself – en moederlik te wees met jouself. Dis die moederlike wysheid en instink in ons wat ons kan vertrou, want dis die moeder in ons wat ons nooit sal verlaat of verwerp nie en wat altyd by ons bly.

3) Ons kry elke dag met mense te doen. Ek, wat ‘n privaat en teruggetrokke en afgesonderde mens is, het net een dag besef dat (of ek dit nou wil weet of nie), ek gee elke dag ‘n bietjie van myself vir die mense met wie ek te doen kry. Na die vervreemding het ek so baie teruggehou – liefde, deelname, betrokkenheid, toewyding…. omdat ek vasgeklou het aan verwyte en vrese. Ek was altyd ‘n gee-mens, maar die afgelope paar jaar sukkel ek daarmee omdat ek begin uitgeput en ontneem / beroof gevoel het. Emosioneel laat ek nie mense naby my toe nie, en ek raak ook nie emosioneel betrokke by ander mense nie.

Onder swaar boeie vasgevang en beperk sodat ek nie volle toegang het tot my vermoëns om te gee of te ontvang nie…. Nogtans kan ek van die bietjie gee wat ek het. Want God dra ons deur met ons min en al. En vir elke bietjie wat ek elke dag kan gee, kom dit veelvoudig terug. Net dit is genoeg om die gebreekte kruik stadig weer vol te begin maak.

4) Ek is bevoorreg en dankbaar dat ek nog my eie ma het om te eer op moedersdag. Sy wat deur dik en dun, deur goed en sleg, deur alles en nog wat by my gestaan het en nooit minder lief vir my was nie.

So, al is moedersdag vir my baie pynlik en nie ‘n baie positiewe dag nie, kan ek kies om hierdie dag op gelukkiger maniere te ervaar. Dit hoef nie net in die een vorm gevier te word waaraan ek altyd gewoond was nie, maar vanuit die donker leemtes kan ek dit transformeer na ‘n hoogtepunt wat die oorvloed van liefde en seën wat wel teenwoordig is in my lewe, te vier.

Laat jou moed, jou hoop, jou uitmuntendheid, jou medelye, jou geesdrif, jou intellek en jou mensliewendheid skyn en jy sal die wêreld verlig!

En vir al die wonderlike mamma’s daarbuite wat selfloos so baie van hulleself gee en opoffer, wil ek graag sê:

b479cda04089e2c3473a8aeb64a49f41

Die storie van my tande

Dit het begin met sensitiewe en bloeiende tandvleis. Gingivitis.

Toe begin die tande losraak en uitmekaar skuif. Daar was ‘n gaping tussen my voortande wat net groter en groter geword het, terwyl my selfbeeld al meer en meer gekrimp het. Ek het al minder en minder gepraat en gelag. Mense vermy. Want ek was te skaam om my mond oop te maak. Dit was vir my ‘n geweldige vernedering dat wanneer ek my mond oopgemaak het, mense altyd heel eerste na my mond gekyk het waar die gaping was. Dis nie ‘n lekker gevoel nie, want ek was altyd bewus daarvan. Ek het geen selfvertroue gehad nie.

Toe val daar ‘n tand uit. En nog een. Een vir een het my tande begin losraak. Die tandarts het probeer red wat daar te redde was, maar tevergeefs. Verlede jaar het sy gediagnoseer dat ek ‘n toestand van Advanced Periodontitis het en aanbeveel dat al my tande verwyder word. En dis nie dat ek nie my tande versorg het nie, inteendeel. Ek is te gesteld op my voorkoms en het my tande goed versorg. Maar daar was geen verweer teen die genetiese siekte nie.

En so het dit gebeur dat ek verlede jaar Oktober, op ouderdom 41, ‘n totale tandekstraksie van die bo en onderkaak moes ondergaan het. Hulle noem dit ‘n “immediate fit” – die ekstraksie van al jou tande, en die onmiddellike passing van ‘n volledige stel prostetiese tande (algemeen meer bekend as “vals tande”). En nie onder narkose nie hoor, sommer net so in die stoel. By my volle bewussyn. Vir iemand so pieperig soos ek wat ‘n absolute fobie het vir dokters en naalde, was die hele idee en die hele proses vir my geweldig traumaties. Ek het nie geweet hoe om vrede te maak met die feit dat ek vir die res van my lewe sonder my eie tande oor die weg sou moes kom nie. Dit was seer, en ek het aanvanklik soos ‘n hamster gevoel met ‘n mondvol albasters. Maar my grootste vrees was dat ek met ‘n gebrek sou leef. Ek was bang nie net my mond nie, maar my hele gesig gaan “vals” lyk…. Die vrees van enige prostetiese pasiënt.

Dis nou 6 maande later. Ek het nog nie ‘n oomblik teruggekyk nie, want my nuwe tande was van dag een af perfek. Ek was gister vir my eerste “re-lining” en opvul (kunstande moet binne ses tot agt maande na die passing opgevul word, want in daardie tydperk krimp jou kakebeen relatief baie as gevolg van ‘n gebrek aan ondersteuning van natuurlike tande). As ek net dink aan die geweldige beperkinge waarmee ek voorheen moes saamgeleef het as gevolg van die toestand van my natuurlike tande….

Alles het verander. In die begin was die veranderinge en aanpassings  drasties want natuurlik kan ek kan nie meer eet soos ek voorheen geëet het nie. Ek kan byvoorbeeld nie meer ‘n appel of ‘n ribbetjie of ‘n stuk steak hap en afbyt soos voorheen nie. Ek moet alles in kleiner stukkies sny en versigtig kou. Ek wil amper sê ek moes ‘n meer verfynde manier van eet aanleer 😁

Een van die diakens wat kort na my “operasie” huisbesoek gedoen het, het ‘n snedige opmerking gemaak en gesê: “Dis sleg. Jy is nou ‘n volwaardige kaapse hotnot.” Hy kan bitter bly wees my mond was op daardie stadium nog geswel en seer, anders het ek hom ‘n bloedbek van sy eie gegee!

Nietemin. Alles het ten goede meegewerk. Ek kan lag en gesels sonder om vir ‘n oomblik selfbewus te voel. Sonder om te wonder of my tande vals lyk, want al lê hulle presies gelyk soos wit klaviernote langs mekaar, lyk hulle nie vals nie. Dit lyk soos regte tande. Ek voel ‘n honderd maal beter oor myself, en ek voel meer vroulik. My selfvertroue is volkome herstel. Ek kan nie onthou wanneer laas ek so goed gevoel het soos nou nie.

Net onlangs het ‘n kollega by die werk vir my gesê: “You must smile more because you have an amazing smile!” Dankie, ek dink ook so. My mond lyk beter. My lippe lyk voller. Ek voel jonk van gees.

So, vir diegene daarbuite soos ek wil ek net bemoedig: Moenie dat die stigmas van vals tande jou onderkry nie. Dis beter om vrede te maak daarmee – ongeag wat ander mense sê – as om met die sielkundige impak te worstel van jou mond se siektetoestand. Ja, dit is ‘n baie emosionele proses. Selfs traumaties. Ek weet, want om jou eie tande te verloor is om deel van jouself te verloor. Maar die hele proses is uit en uit die moeite werd…. En die mense vir wie jy regtig saakmaak, sal deur dik en dun by jou staan en jou ondersteun, en jou aanvaar nes jy is. Bogger die res. Voor jy jou oë uitvee is jy on top of the world!

Glimlag.Met.Trots.

P.S. Dankie Riaan, dat jy so mooi na my gekyk het, en dat jy nie gril vir my tande wat snags in die glasie op die wasbak staan nie! Lovies, Gummy-bear xxx

Hoe bedryf jy menseverhoudings?

Wanneer dit by alledaagse menseverhoudings kom, wat vorm die basis van jou bedrystelsel? Hoe opereer jy?

My persoonlike bedryfstelsel werk so: Ek het nie ‘n saak wat ander mense van my dink of sê nie. Voorheen was ek ‘n glorified people’s pleaser. Vandag het ek my identiteit gevind in die vorm van ‘n siniese, apatiese kritikus. As mens dit te ver vat, kan die een kant so verkeerd wees soos die ander kant. Een lei na ‘n ongesonde trots en sin van onafhanklikheid…. die ander kant tot die gevolg dat jy mense aanhang en verafgod.

Paulus sê ons moet bedag wees daarop om eerbaar op te tree – voor God en voor mense1 so ‘n mens moet maar jou optrede teenoor ander evalueer en dink hoe ander jou optrede interpreteer.

Ons kry daagliks met situasies te doen waar ons teenkanting en opposisie ervaar. Situasies waar ons gemoedstoestand deur ander se optrede bepaal word. Ek het ‘n motto wat sê: “My reaction is based on how you treat me.” Maar ek vergeet dikwels dat ek ook kan seermaak en beledig en aanstoot gee.

Wanneer is ons té waaksaam?

Hoe keer ons dat ons nie soos robotte voortgedryf en gemotiveer word deur ander mense se eise, begeertes en persoonlike agendas nie?

Wanneer daag ons ander mense se optrede uit in plaas van om op eiers rondom hulle te loop?

Die antwoorde op hierdie vrae verg ongelooflike wysheid, en die wyse Salomo het geskryf:

“Moenie dat jy tekort skiet aan liefde en getrouheid nie. Koester dit soos iets waardevols wat jy om jou nek dra. Skryf dit op die tafel van jou hart. Jy sal guns vind by God en by mense.”2

Ons optrede moet dus gemotiveer word deur liefde, gegrond in waarheid. Dit gaan nie noodwendig ‘n vreedsame atmosfeer waarborg nie, en omdat ons net mens is, is dit nie altyd maklik om hierdie beginsel elke dag suksesvol uit te voer nie.

Die Here alleen weet, ek self skiet baie ver tekort. Maar as ek my daarop gaan fokus om my bedryfstelsel elke dag te probeer bou op liefde en waarheid, en na wysheid en leiding te soek in elke situasie, kan ek verseker weet dat God my sal help juis in elke gebied waarin ek faal.

  • 2 Kor 8:21

  • Spr 3:3-4

Vir Manée op haar 20e verjaarsdag

DSCN3964

My dogter,
Van die dag wat jy gebore is het jy my hart gehad.
Jy het my lewe geseën met soveel vreugde reg van die begin.
Jou glimlag kon ‘n kamer verhelder wanneer tye donker was
En jou lag kon my gemoed lig wanneer ek hartseer was.

Tyd gaan so gou verby en die eens klein dogtertjie
Het ontluik tot in ‘n pragtige jong vrou.
Ek is so trots om jou as my dogter te hê
Want jy is ‘n seëning en ek is lief vir jou!

Mag die Here jou seën en beskerm.
Mag Hy tot jou redding verskyn en jou genadig wees.
Mag Hy jou gebede verhoor en aan jou vrede gee
(vlg. Numeri 6:24-26)

Al my liefde,
Mamma xxx

die klein dingetjies in die lewe

Ons word dikwels gebombardeer met boodskappe soos: “Dink groot”…. “gaan vir goud”…. “klim die leer van sukses”…. “reik na die sterre”…. En doen dit NOU! Klink bemoedigend, tog het ek al gevind dat wanneer ek hierdie raad volg, is ek geneig om vinnig uitgebrand, uitgeput, en onvoldoende te voel.

Hoekom? Wat is verkeerd daarmee om “groot te dink”?

(Ek verpes selfhelp boeke!)

Wel, inherent is dit nie verkeerd om groot te dink nie. Maar as jy glo dat “groot” beter as “klein” is…. om buite jou vermoë te gaan eerder as om dit rustig te vat…. om die beste te wees wat jy kan wees…. troef jy die beginsel om te waardeer wie jy is en dit is nie regverdig teenoor jou ware self nie.

Kom ons wees eerlik. Nie almal is bedoel om “groot” te wees nie. Nie almal hou daarvan om die heeltyd te multitask en mal besig te wees nie. Nie almal wil al hul energie mors om vir goud te gaan nie. Baie van ons waardeer meer die rooi, oranje, geel, groen, blou, en pers in die lewe. Kleure. Kontraste. ‘n Klomp dinge wat niks te doen het met groot gaan of bo uit kom nie. En dis nie noodwendig verkeerd nie. Natuurlik kan ons nie almal daar bo in die hoogtes wees nie. Nie almal wil daar wees nie. Want daarbo kan dit eensaam raak. Die lug raak dun. So daar is nêrens om heen te gaan behalwe ondertoe nie.

So, wat is so wonderlik oor die klein dingetjies in die lewe?

Dit is iets wat ek myself moes aanleer nadat my kinders uit die huis is. Na twee mislukte huwelike. Tydens werkloosheid…. Dis die klein dingetjies wat ons altyd sal onthou en waardeer wanneer ons op die verlede reflekteer. Soos ‘n braai saam met vriende. Inkopies saam met jou ma. Jou kinders se verspotte laggies en armpies om jou nek. Daai warm gevoel wat jy kry as jy iemand in nood help; as jy die lentebloeisels bewonder.

As mens nie die klein dingetjies geniet nie, wat bly dan vir ons oor behalwe die uitdagings en teleurstellings van die lewe wat op ons voorstoepe plop wanneer ons dit die minste verwag.

Die lewe bestaan uit oomblikke. Ons dink daaraan in terme van dae, weke, maande, jare. Maar die kern van die lewe is oomblikke. Ek wil nie dat my oomblikke bestaan uit die stres van alles op een slag probeer doen, of die goed wat ek nie gedoen kry nie…. of die teleurstelling in myself vir die dinge wat ek vergeet om te doen…. of mislukkings…. of mismoedigheid omdat dit voel of ek in ‘n groef vasgeval is.

Partykeer is dit nodig om ‘n kopskuif te maak en meer te begin fokus op die oomblik van nou. ‘n Mens trek te gou skouers op en sê: “Dit was ‘n slegte dag, niks wou uitwerk nie.” Selfs ‘n slegte ervaring het ‘n waardevolle oomblik daarin toegedraai…. as mens net ‘n bietjie dieper delf om dit raak te sien.

Ek los hierdie woorde vir my dogters: Let op die dinge wat julle doen. Moenie dat die konstante spervuur om “meer te doen” en “meer te wil hê” en “meer te wees” en die stryd om “goed genoeg te wees” julle beroof van die mooi en goeie oomblikke nie. xxx

johnwooden384652

Enter a caption

 

Radikaal

Die wyse Salomo het geskryf:

“Daar is ‘n vaste tyd vir alles, elke ding onder die son het sy tyd…. ‘n tyd om af te breek en ‘n tyd om op te bou. ‘n Tyd om te huil en ‘n tyd om te lag. ‘n Tyd om hartseer te wees en ‘n tyd om van vreugde te dans…. ‘n Tyd om te skeur en ‘n tyd om vas te werk. ‘n Tyd om stil te bly en ‘n tyd om te praat. ‘n Tyd om lief te hê en ‘n tyd om te haat….” (Pred. 3)

Ons lewe in ‘n wêreld van veranderinge. Tye verander. Toestande verander. Mense verander. Dis die gang van die lewe, soos die konstante vloei van ‘n rivier. Van die een ekstreem na die volgende.

As ek dink aan al die radikale veranderinge in my eie lewe, dan sien ek hierdie patrone van veranderinge oor en oor en oor. En die wonder hiervan is dat elke verandering wat betrekking het op my lewe; en elke verandering wat betrekking het op jou lewe, onveranderlik vasgemaak is en beslis word deur ‘n Hoër Hand. Ons moet dinge vat soos wat dit kom want dit is nie in ons mag om dit wat aan ons toegeskryf word, te verander nie.

Die vervreemding van my dogters was sekerlik dié radikaalste verandering ooit. Ek sou dit nie gemaak het as ek nie een dag op ‘n slag gevat het nie. Dit is maar een voorbeeld van ‘n verandering waaroor ek geen beheer gehad het nie; wat my lewe – en my menswees – radikaal verander het. Nogtans kan ek vashou aan die hoop dat ook die laagste valleie aan die hoogste berge verbind is.

Maar ek het ook geleer om nie verhewe te wees deur hoop nie, ook nie platgeslaan deur vrese nie. Maar om met ‘n egaligheid van verstand elke verandering tegemoet te kom.

Vir elke ding onder die son is daar ‘n seisoen. Die dinge wat totaal in kontras met mekaar staan, kry elkeen sy beurt om af te speel. Die dag gee plek vir die nag, en die nag vir die dag. Somer vir winter, en winter vir somer. Post gaudia luctus: Blydskap oorwin uiteindelik verdriet. Post nubile phoebus: die son skyn helder agter die donkerste wolke. Daardie dinge wat vir ons alledaags en nietig lyk, selfs dit is in die raadsplan van God opgeteken. Vooraf bepaal. Die tye wanneer dit aanbreek is reeds vooraf bepaal, en kan nie met ‘n sekond vervroeg of vertraag word nie.

Maar dan het die Here ons ook vrye wil gegee. Gesonde verstand om besluite te kan neem en Hom te raadpleeg in die proses. Hy ken immers die begeertes van ons hart.

Ek het onlangs besef dat ek nie vir ewig in die rouproses van die vervreemding kan vasklem nie. Iewers langs die pad sal ek moet laat los en laat gaan, en met my lewe aangaan. Oor begin. Dit beteken nie dat ek van my dogters gaan vergeet nie. Inteendeel, hulle afwesigheid sal altyd ‘n leemte in my lewe agterlaat. Die holte in my binneste sal nooit weggaan nie. Die pyn is altyd daar. Maar ek kan nie vir die res van my lewe in hierdie groef vasgeval bly nie.

Vir vier jaar moes ek by mense loseer het omdat ek alles verloor het en nie ‘n heenkome gehad het nie. Toe kry ek werk. Op kontrak, maar dis steeds ‘n werk. Oor drie weke trek ek en Riaan in ons eie plekkie in. Ons eie spasie. Ons ruimte. Ons privaatheid. ‘n Nessie waarna ek so lank al smag. Want Hy het geweet. En Hy voorsien ver bo wat ons bid of dink.

Gaan ek nog oor 4 maande werk hê? Ek weet nie. Gaan ek en Riaan oor ‘n jaar of vyf nog saam wees? Dit weet ek ook nie. Al wat ek weet is, ek is gedaan van voortploeter op dieselfde trant. Nee, Postmasburg bied nie gulde geleenthede nie. Ons is uitgelewer aan geen werksopsies, duur en minimum behuising, duur lewensonkostes…. Hier sit ons in die middel van niks en nêrens. Maar ons moet iets van niks maak. Die beste van ‘n slegte saak. Dis hier waar God die deure oopgemaak het, en Hy kan dit enige tyd weer toemaak. Dis hier waar ek seker moet groei terwyl ek hier geplant is.

Daar is baie verskonings wat ‘n mens aan kan dink van hoekom jy nie radikale besluite moet neem nie. Hoekom is radikale verandering nie goed vir jou nie. Hoekom dit nie realisties klink nie. Want iewers langs die pad is jy reeds deur twee mislukte huwelike. En jy sit sonder jou kinders. En jou werk is ‘n onseker saak…. En dan sien ek ‘n foto van ‘n olimpiese basketbalspeler in ‘n rolstoel sonder bene, en ek besef dat daar ‘n groot verskil is tussen uitdagings en verskonings. It’s all in the mind.

Dan is daar die mense ook nog wat wil kommentaar lewer. Wat dink jy maak ‘n groot fout. Want die oomblik wanneer jy ‘n radikale besluit neem, raak dit angswekkend. Nie vir jou nie, maar vir die mense om jou. Want hulle bevraagteken hulle eie lewens. Hulle wonder hoekom hulle nie kan doen wat jy doen nie. Min mense voel geinspireerd deur iemand anders se radikale besluite. Hulle kan nie die veranderinge waardeur jy gaan, en die besluite wat jy neem, verstaan of hanteer nie. Daarom kritiseer hulle eerder. Maar dis okei. Want hier is wat ek nie wil doen in die lewe nie: gelykvormig wees. Conform. Saam met die stroom swem. Net dooie visse dryf saam met die stroom. Wat ek wil doen in die lewe is om te inspireer, en geïnspireer te word. Ten minste weet ek, ek is nie waar en wie ek was nie. Ek is besig om in ‘n iemand te verander.

Mense wat nie bereid is om te verander nie, word nooit vernuwe nie. Hulle bly altyd soos hulle is. Hulle omstandighede bly onveranderlik. Hulle harte verander selde of nooit.

Ek is bereid om ‘n bietjie buite my gemaksone te strek en ‘n stap in geloof te neem. Gaan my besluite slaag? Ek weet nie. Ek hoop so, maar ek kan nie met sekerheid sê nie. Al wat ek doen is om dit wat ek nou goedgevind het om te doen, met oorgawe en toewyding te doen. Ek werp my brood op die water in die hoop dat ek dit weer sal terugkry.

So, al lyk dinge op die oog af asof dit nie gaan regkom of gaan realiseer nie, en eerder vererger….

“Nogtans sal ek in die Here jubel, ek sal juig in die God van my heil.” (Habakuk 3:18)

die slegte dae gaan ook verby

Ongeag van hoe positief ons is, daar kom tye wanneer ons glad nie onsself voel nie. Wanneer ons energievlakke laag is. Wanneer ons hartseer is. Gestres. Bekommerd. ‘n Hele reeks van negatiewe emosies ervaar. En dis nie maklik nie. Nie om daarmee te deal nie, en ook nie om enige raad te aanvaar of toe te pas nie.

Dink positief…. of nie?

In hierdie era van valse leerstellings en afgewaterde teologie, kom die moderne geesdriftiges en verkondig dat daar krag in positiewe denke is….

“… the act of reviewing thought processes in order to identify areas that need improvement, and then using the appropriate tools to change those thoughts in a positive, goal-oriented way.”

Om positief te dink is nie verkeerd nie. Glad nie. Die probleem, egter, wat geassosieer word met positiewe denke, is om te glo dat daar ‘n soort magiese krag in is. Eintlik sit hulle net ‘n masker oor die waarheid want hulle weet nie regtig hoe om slegte en moeilike tye te hanteer nie…. En dit het begin by Dr. Norman Vincent Peale in sy boek The Power of Positive Thinking in 1952. Hy het gereken dat mense so ver kan gaan as om hulle toekoms te verander deur toekomstige gebeure tot bestaan te “dink”. Met ander woorde, as jy genoeg selfvertroue en geloof in jouself het:

“… you release a magnetic force in your mind which by a law of attraction tends to bring the best to you.”

Daar is geen logika wat staaf dat ‘n magnetiese krag van ‘n mens se verstand afkomstig is, wat goeie dinge in jou “aura” intrek nie. Dit is heeltemal onnatuurlik en buitendien onbybels. Dit bevorder net ‘n valse hoop en ‘n valse geloof. Hierdie teorie vorm deel van die help-jouself-beweging waar ‘n persoon probeer om sy eie realiteit te skep deur menslike pogings, denkbeelde, en wilskrag. Feit is, mense kan nie hul eie realiteit skep deur dit tot bestaan te dink nie. Niks hiervan is op die waarheid en realiteit basseer nie.

“Elke goeie gawe en elke volmaakte geskenk kom van Bo” (Jak. 1:17)

 

As ons onsself wil verbeter en positiewe veranderinge wil maak, het ons baie meer nodig as positiewe denke. Eerder as om hulp te soek in die selfgenererende krag van positiewe denke, of pseudo-godsdienstige boeke, of psigo babbel, moet ons eerder staatmaak op wat God ons reeds gegee het: Sy inwonende Gees (Luk. 11:13).

Dis OKEI om ‘n slegte dag te hê…. en negatiewe gevoelens te hê

Almal in die lewe beleef moeilikhede en slegte omstandighede. Ons is nie veronderstel om volmaak in ‘n onvolmaakte wêreld te wees nie. Slegte dae gebeur. Party dae kan ons goed hanteer, ander dae glad nie. Buitendien, sonder slegte dae sal ons nooit die beter dae waardeer nie.

Slegte dae gebeur, maar slegte dae gaan ook verby. Watookal dit is wat jou ontstel, dit hou nie vir ewig nie. Die nag hou nie vir ewig aan nie, een of ander tyd moet die son weer opkom. En nuwe dae begin met nuwe moontlikhede. Ons moet onsself meer herinner dat ons okei sal wees. Al die negatiwiteit sal weggaan, want dit is net tydelik – net soos die situasie self.

Die lewe is nie perfek nie, maar ons het soveel om voor dankbaar te wees. Al ooit so daaraan gedink, dat iemand anders eerder graag jou stryd sou wou hê…. want dit sal nog steeds beter wees as hulle s’n? Ons fokus te veel op die dinge wat ons nie het nie; of die dinge wat verkeerd loop…. Tog het ons so baie om voor dankbaar te wees. Net om soggens wakker te word, is ‘n seën! Wanneer ons die gewoonte vorm om ons seëninge meer te tel, sal ons meer oomblikke van geluk ervaar.

“Every day may not be good…but there’s something good in every day.” – Alice Morse Earle

Dinge is net so sleg as wat jy dink dit is. Is ‘n probleem regtig ‘n probleem as ons nie langer dink dis ‘n probleem nie? As ons ‘n probleem nie sien as ‘n probleem nie, hou dit enige waarde? Wat ek hiermee bedoel is dat mense geneig is om alles te OORdink, en probleme baie erger te maak as wat dit werklik is – deur negatiewe en giftige idees soos stertjies by te voeg. Dis so maklik om iets totaal uit proporsie te blaas, en dis so onnodig!

The problem is not the problem. The problem is your attitude about the problem.” – Captain Jack Sparrow (from the movie Pirates Of The Caribbean)

Ek weet dis nie altyd maklik om positief te wees as jy glad nie positief voel nie. Dis okei. Gun jouself jou “af” tyd. Gun jouself ‘n tyd om negatief te wees en stoom af te blaas. Maar begin ook na dinge uit ‘n meer positiewe perspektief kyk. Ja, die lewe is swaar, maar in vergelyking met die mense sonder tuistes, kos en water, is jou lewe geseënd. As jy siek voel, dink ook aan diegene wat geen arms of bene het nie. Dink net aan hoe hulle oor die weg moet kom.

Elke oomblik wat ons ervaar, is ‘n oomblik wat ons nooit weer gaan terugkry nie. Die toekoms is geen waarborg nie, want tyd is nie gewaarborg nie.

“Expect trouble as an inevitable part of life and repeat to yourself, the most comforting words of all; this, too, shall pass.” – Ann Landers

 

transformasies

Na ‘n 6 maande “sabbatsrus” het ek weer moed geskep om te begin skryf. Nie dat dit enigsins ‘n avontuur of ‘n rusperiode was nie, meer stresvol en onseker oor wat vir my in die toekoms voorlê. Ek het deur baie sielewroeginge geworstel, onder andere werkloosheid (na skielike werksafleggings), en die krisis wat my lewe toetentaal omver gegooi het vir die afgelope vier jaar. Genadiglik het ek weer werk gekry, net tydelik, maar dis werk en beter as niks. Ek het ingeskryf vir ‘n kreatiewe skryfkursus, en ek het besluit om my te beywer vir die saak van VOS: Vervreemde Ouer Sindroom. Volgende keer meer hieroor. Ek is seker daar is talle ander ouers wat met dieselfde probleem as ek sit, en nie weet watter kant toe nie….

Die laaste paar maande was weer ‘n transformasie. Soms, as dit voel of jou lewe uitmekaar uit val, is dit eintlik ‘n bedekte seën want dan kan jy die stukke wat jy optel weer terug aan mekaar sit. Die keer net anders. Dan tel jy stukke op wat jy nie voorheen raakgesien het nie.

Well, sometimes I must endure the presence of a few caterpillars if I wish to become acquainted with the butterflies. ~Antoine de Saint-Exupery

Wie raak nie wiebelend gedurende lewenstransformasies nie? Ek wil graag daardie persoon ontmoet! Transformasie is goed en wel as dit met ander mense gebeur, maar as dit met my gebeur wil ek dit net stopsit. Dis soos die verskuiwing van tektoniese plate, dan soek ek die naaste ding om aan vas te gryp en te klou vir al wat ek werd is! Ek hou nie van sulke skielike aardbewings nie, ek hou van vaste grond onder my voete.

Hoekom voel iets nuuts altyd minder standvastig as die oue? Seker omdat ‘n mens se brein so werk: die bekende is altyd makliker want dit verg minder aandag, tyd en energie…. waar ‘n mens makliker op autopilot kan gaan.

As daar iets is waarteen enige ETO (emosioneel trauma oorlewende) is, is dit om onverwags gevang te word. En die nuwe/onbekende is ‘n hele nuwe wêreld waar jy onkant gevang word. So vinnig as wat ons in die begin-blokkie van die nuwe bordspel staan, so vinnig soek ons ook die uitgang. “Moenie by die begin verby gaan nie, hou sommer reguit aan.” Dis soos kryptonite, maar tog ook een van die sterkste medisynes van innerlike genesing…. Daardie oomblikke wat jy nie kan voorspel nie, waar jy ‘n nuwe deel van jouself ervaar wat jy heel waarskynlik nog nooit vantevore ervaar het nie. ‘n Ongeoefende, ongetraumatiseerde deel van jouself. Dit is transformerend. Dit skuif die versteekte dele van jou wese rond, en help om jou weer aanmekaar te sit. Stewiger as ooit.

Maar dit kan slegs gebeur wanneer jy “laat los en laat gaan”. Nee, nie “laat los en laat God” nie. “Laat los en laat gaan”…. EK. JY. SELF. Want dis net ek en jy wat kan losmaak van ou denkpatrone, ou gewoontes, ou oortuigings. Soms moet ‘n mens net die besluit neem om te laat los…. en te val…. en wankelrig te voel…. en vir ‘n rukkie nie te weet wat om volgende te doen nie. Dit laat my dink aan daardie eerste treë wat ‘n baba gee. Of wanneer die kantwielietjies van die fiets afgehaal word. Wiebelende oomblikke, maar ook oomblikke van versterking.

Ek raak benoud as die kokon so styf om my trek. Veral as ek wil losbreek, of wens dat iemand my wil bevry. Een troos wat ek geleer het, is dat God nie van ons verwag om alles self uit te figure nie. Vertrou op Hom in die proses van transformasie, wees geduldig terwyl jy wag, want alles is reeds klaar uitgefigure.

Tot volgende keer

xxx

 

 

 

 

 

 

as die dood ons skei

Op Vrydagoggend 29 Januarie 2016 is my vriendin en medeblogger van The Prickley Pear, oorlede. Sy was 35 jaar oud, en ‘n jarelange lyer van die Lupus-virus.

Christa was ‘n dapper en moedige stryder. Lupus mag dalk haar liggaam geëis het, maar haar gees was sterk; haar wil om te leef onbreekbaar. Alhoewel sy bedlêend was, haar hande ineengekrimp, het dit haar nie gekeer om haar kunstigheid te beoefen nie. Sy het juwele gemaak, gehekel, gebrei…. en enige iemand met ‘n rekenaar of selfoonprobleem het by Christa aangeklop vir hulp, want sy was ‘n boffin met moderne tegnologie!

Christa het voluit geleef. Onselfsugtig. Nie met ‘n “laat-maar-begaan” gesindheid nie, maar met positiwiteit en blymoedigheid. Sy het nooit gekla nie, nooit meer gevra as wat nodig was nie. Sy was in staat om ten spyte van haar omstandighede, nog steeds meer van haarself vir ander te gee, om ander gelukkig te maak.

Sy het ‘n goeie lewe gehad. Baie beter as wat ons ooit sal besef omdat sy sensitief was vir ander se behoeftes. Sy was ‘n omgee-mens. ‘n Sonstraal, altyd verwonderd oor heel alledaagse dinge; bly oor die feit dat sy nog mens is en mag lewe. Bly oor haar geluk; en al die liefdes in haar lewe. Sy was lief om te gee; om te help; om te bemoedig. Christa was een van die min mense wat die wêreld om haar ‘n beter plek gemaak het en gesorg het vir ‘n glimlag op elkeen se gesig.

Sy was nie soos die ryk man in die Bybel wat alles vir haarself gehou het en geen plek vir ander in haar lewe gemaak het nie. Sy het ander geseën met dit wat sy gehad het; met dit wat in haar vermoë was…. Minwetend dat sy hier op aarde geplaas was in ‘n liggaam wat later gebrokenheid en siekte sou moes beveg. Steeds het dit Christa nie onder gekry nie. Inteendeel, haar siekte het haar net sterker en meer gedetermineerd gemaak.

Ten spyte van pyn en ongerief, as sy op dae deur angs en vertwyfeling oorspoel was, het sy steeds gekies om die klein blydskappies en seëninge van haar daaglikse bestaan te beleef. Dit was haar geaardheid. Selfs in ‘n hospitaalbed gekoppel aan naalde en masjiene en pype, het sy dit elke dag dapper in die gesig gestaar en met dankbaarheid geleef vir nog ‘n dag gespaar.

Vir die res van ons is dit nie regverdig nie. Om iemand so jonk, kosbaar en spesiaal te sien ly; vasgevang in ‘n liggaam wat geen kans op herstel gehad het nie. Maar Christa het elke stryd en elke uitdaging, eerbaar voltooi. Sy was een van God se dapper stryders.

Die dood los mens met ‘n hartseer wat niemand kan gesond maak nie. Maar dit laat mens ook met herinneringe wat niemand kan wegvat nie.

Elke keer as ek my whatsapp oopmaak en ek sien Christa se naam op my contact list, dan maak ek outomaties daar oop om vir haar ‘n boodskappie te skryf en te hoor hoe dit gaan, hoe sy voel. Dan onthou ek: sy is nie meer hier nie. En dis hartseer. Sy was ‘n goeie mens met ‘n groot hart.

Maar uit die hartseer kom daar ook dankbaarheid na vore. Dit was ‘n eer om vir Christa te kon ken, al was dit vir ‘n kort wyle. Haar dood herinner my dat my tyd op aarde beperk is en dat ek van elke geleentheid gebruik moet maak om reg en goed te leef. Ek kan nie aan ‘n beter manier dink om diegene wat ons aan die dood afstaan, te vereer nie.

Ek huil omdat Christa weg is, maar ek kan ook glimlag omdat sy voluit geleef het. Ek kan wonder of sy nie een van die gelukkiges is wat uit die dood uit sal opstaan, of na haar trippie hemel toe weer sal terugkom nie…. of ek kan eerder kyk na al die mooi dinge wat sy agtergelaat het. My hart kan leeg voel omdat ek nie meer met haar kan praat of sms nie, of ek kan vol van die liefde wees wat sy uitgedeel het. Ek kan aan haar dink as DOOD, of ek kan die mooi herinneringe van haar koester en dit laat voortleef.

Christa is vanoggend elfuur in Pretoria begrawe. Rus sag, liewe Christa. Jou lewe het goeie vrug gedra en jy het ‘n sinvolle bydrae in ons elkeen se harte en in die samelewing gemaak. Jy hoef nie meer tussen angs en sekerheid te ploeter nie, maar in die volle sekerheid dat God se genade vir jou ook genoeg was.

Tot ons weer ontmoet

xxx