Ebenhaeser

“Tot hiertoe het die Here ons gehelp.” 1 Sam 7:12

Seker een van die grootste gebeurtenisse in die Bybel. God se volk het herlewing nodig gehad. Hulle het nodig gehad om hul trou tot God te hernuwe.

Ma Sel 20171231_144246

Vandag is die herdenking van my geboortedag, en die gedagte van Ebenhaeser was nog nooit persoonlik vir my so duidelik soos nou nie. Dit kon nie op ‘n beter tyd gekom het nie. Ek het vanoggend wakker geword met hierdie één enkele woord: Ebenhaeser. Wat ‘n gepaste tyd! Net soos die volk herlewing nodig gehad het, so het ons ook herlewing nodig; tyd om van ons afgode en valse gode af te staan, en terug te draai na die Een ware God.

Sal Ú ons nie weer lewend maak, sodat u volk in U bly kan wees nie?
Ps 85:6

Tyd om weer by ons geestelike Mispa uit te kom en onsself opnuut aan God toe te wy. Tyd om skoon te maak, op te kyk, en met ons hele hart na Hom te keer. Tyd vir ‘n nuwe begin. Sit weg die mislukkings, teleurstellings, sonde, hartseer van die verlede. Waar ons met trane gesaai het, sal ons met gejubel maai. Want tot hiertoe het God ons gebring. Sal Hy ook dan nie verder met ons wees en ons lot verander soos strome in die woestyn nie?

31 Desember 1974 – 31 Desember 2017: Hier, vandag, rig ek my Ebenhaeser op.

0e6522415_1504196516_ebenezer-stone

Xxx

Advertisements

Grondpad…

….wat ek nooit ooit sal wil oor stap nie. Ja, daar was dae wat ek die mooiste view gehad het en dan was daar dae wat ek kaalvoet oor die klippies moes hardloop om net op n beter plek te kom as gister… soms op my knieë geval omdat ek net nie kans gesien het om verder te loop nie. Dan was daar dae waar ek rustig kon loop sonder omkyk of omdraai. Ek het wel die mooiste blommetjies in die veld gepluk wat saam my gereis het, van hulle het ek oppad verloor maar dis okay… dan was daar dorings wat my vele kere gesteek het dat ek vir dae net nie meer kon loop nie… maar dis ook okay… Dit was n lang pad, soms sonder water, soms sonder suurstof, soms met geskeurde skoene maar dit was n goeie pad… iets geleer? Absoluut .. dat niemand die pad vir jou kan stap nie maar wel net saam jou, dat niemand jou gelukkig kan maak as jy nie self gelukkig is nie, dat niemand jou tas vir jou gaan sorteer nie, dat min mense jou enduit gaan help, dat beloftes soms leë woorde is, dat opgee nooit n opsie is nie, dat mens soms moet sit en rustig word en dankie sê… dat daar altyd iemand sal wees wat in die middel van jou reis sal staan omdat hulle dit nie vir jou gun nie… dat mens net die beste weergawe van jouself kan wees en om nooit jou moed te verloor in iets wat mens regtig wil bereik nie. Tot hier het ek dit gemaak, as ek hierdie jaar in perspektief moes verstaan sal dit moeilik wees om te verduidelik. Van struikel, opstaan en aangaan… het ek soveel geleer van myself en van hierdie wêreld waarmee ons elke dag te doen kry. Daar was goed en sleg maar ek sien uit na die nuwe grondpad wat voorlê. Dankie aan al die blommetjies wat saam my dit enduit gemaak het, elkeen van julle het julle eie kleure, reuk en vorm gehad en so het ek by elkeen iets geleer. Wat nou voorle weet nie ek of jy nie, maar wat ek wel weet is dat ek beter skoene moet kry, ‘n groter rugsak, meer water en soveel meer suurstof om my nuwe roete aan te pak… Veilig reis, wees lief vir mekaar, help mekaar, droom saam, lag saam en maak tyd vir alles en mekaar. Vir jou… Dankie vir die deeltjie plesier en stukkie hart wat ek saam op my reis deur 2017 kon dra… Mag die Here elkeen van ons soos altyd lei op die onbekende pad van 2018 en mag ons nooit vergeet van Sy groot genade nie. Mooi week en mooiloop die laaste gedeelte van 2017.

Xxx

**Dankie oom Hans Haggard van die APK**

Geseënde Kersfees

Aan my dogters, waar julle jul ook al mag bevind, dit is my wens en gebed dat julle ‘n geseënde dag gehad het. Julle is elke oomblik in my gedagtes. Mag Jesus Sy vreugde in julle harte laat herleef en julle vul met oorvloedige blydskap en seën. Al is Kersfees nie meer Kersfees sonder julle nie, troos ek my daaraan dat julle gelukkig en gesond is, en dat God elke tree saam met julle is en julle beskut onder Sy ewige vleuels.

Dankie Mams, vir die heerlike kuier en ete vandag. Dit was, soos altyd, uit die boeke! Volgende Kersfees, as die Here ons spaar, vier ons saam Kersfees by jul nuwe woning by die see, jippie!

Vir al my blogmaats wil ek graag ‘n geseënde Kersfees toewens. Baie dankie vir julle pragtige skrywes, wat my deur elke dag en elke bui en al die vrae dra. Julle lê my baie na aan die hart en dit is my gebed dat God se liefde en krag julle sal omvou en deurdring.

kersfeesweb

Xxx

Intensies – maak dit regtig saak?

Tweede op die lys van “5 things to do” is SET YOUR INTENTIONS.

Goeie intensies? Minder goeie intensies? Is daar nie ‘n spreekwoord wat sê die pad hel toe is uitgelê met die beste intensies nie?? As ons fokus op die kragtige, euforiese, magiese, sinkronistiese, mooi van die lewe, sal dit na ons kant toe kom? Ek weet nie, maar ek is hopeloos te sinies vir so ‘n siening. Dit klink te veel na lala land, so kom ons bly realisties.

Is dit die intensies wat saakmaak, of die aksies wat ons neem op daardie intensies? Ons is immers wat ons doen en sê, nie wat ons van plan is om te doen nie, nie waar nie?

So, aan die einde van die dag het ek gesit en net gebreinstorm en vir myself ‘n lysie gemaak. Niks fancy of uitspattig nie, en intensies is nie ‘n once off ding nie. Mens word elke dag met intensies wakker, maar hier is ‘n paar wat ek dink ek onder die top tien van my daaglikse intensies sal plaas:

  1. Wees JOUSELF.
  2. Moenie alles oordink nie.
  3. Wees altyd bereid om jouself te verbeter asook die lewens vir ander makliker te maak.
  4. Moenie so gou moed opgee nie.
  5. GLO GLO GLO alles is moontlik.
  6. Werk hard.
  7. Gee sonder om terug te verwag.
  8. Dans op die musiek wat die lewe vir jou speel, al is dit nie jou smaak of voorkeur nie.
  9. Hou die lied in die hart!
  10. Moet nooit ophou bid en moed opgee met jou dogters nie.

9bd8037580d748648770877480949e68

Vyf dinge, vyf dae

My whatsapp profiel praat van “5 things to do before you get out of bed.” Ek wil egter nie al vyf dinge op een slag hanteer nie, maar eerder een vir een vat en daaroor dink. Elke dag is so ‘n gejaag dat tyd vir stil raak min is, maar ‘n mens moet ook leer om die tyd uit te koop vir dit wat goed is vir jou siel.

Die eerste gedagte is, EXPRESS GRATITUDE…. en vandag in die besonder is ek dankbaar vir hierdie geweldige belofte:

8873164c124167e611b50b857960cd42--bible-verses

Dis nie die moeite werd om terug te baklei in eie krag en eie insig nie. Party mense is net eenvoudig nie jou kommentaar werd nie.

Gee net oor. Surrender. Draai die ander wang.

Dankie Here, dat U by magte is om selfs die kwaad om te keer in iets wat goed is. Dankie dat my oorgee ‘n kragtige wapen in U hand is.

Xxx

Ontmoet vir Patat

1512229144090

….my ma se nuwe wees-kalfie. Mamma-koei het bly lê ná Patat se geboorte en kon nie na haar omsien nie, sy was te swak. My stiefpa het haar huistoe gevat en begin bottelvoed. Sy sterk baie mooi aan.

My hart kry so seer vir Patat. Mis sy haar mamma? Dink sy snags as sy alleen in die hok is, of as sy bottel drink, aan haar mamma? Net Patat sal weet, maar ek het ‘n vae idee van hoe dit voel….

Ek kom uit ‘n disfunksionele familie waaraan ek geneties verbind is, maar geen betekenisvolle verhouding hoegenaamd mee het nie, behalwe my ma. Dis reg, geen kontak met familielede nie, ook nie my pa nie. My ma trek binnekort sak en pak Gouritsrivier toe; en vir die eerste keer in 42 jaar gaan ek alleen agterbly sonder ma, sonder man, sonder kind of kraai. Ek begin voel soos ‘n weeskind. Postmasburg is nie juis ‘n plek waar mens kan uitgaan en vriende maak nie. Nie by die werk of by die kerk nie want die samelewing hiersô is net so disfunksioneel. Elkeen is vir hom of haarself.

Patat het ‘n rol in haar kalf-lewe verloor. Ek kyk vanoggend na my potplante en dink, elke plant staan in sy eie pot, geforseer om te groei in die spasie waarin hulle geprop is. Hulle het ook in ‘n mate hulle natuurlike rolle verloor; net soos ek my rol as ma vir my dogters verloor het; as dogter vir my pa; as vrou vir ‘n man; as deel van ‘n familie.

Ek kyk na Patat en ek weet, verlies is nie iets wat ligtelik is nie. Dit laat ‘n mens weerloos en breekbaar voel, en jy bly gedurig soekend na iets tasbaar om die leemtes te vul. Dis ‘n konstante gevoel van verlorenheid. Jy pas nooit rêrig iewers in nie. Daar is geen instruksies of “how-to” gids om jou te help cope nie. Niks om jou te help voorberei nie. Die kind in jou is amper ontroosbaar want jou daaglikse bestaan, bestaan uit ‘n stryd om oorlewing en om jou eie pad deur die wildernis oop te kap.

Ek ken ‘n weeskind wat my ma-hulle destyds ingeneem het oor skoolvakansies. Hy was so te sê deel van die gesin. Ronald het nie sy situasie as verskoning gebruik om op te gee en te stagneer nie. Hy het dit as katalisator gebruik en hoog uitgestyg. Vandag is hy ‘n suksesvolle ingenieur en werk en woon saam met sy vrou en babadogtertjie in Kanada.

Sien, ten spyte van die slapelose nagte en mistroostige dae en die verlange en hunkering wat mens vir niemand kan beskryf nie, leer jy tog ‘n skyn van normaliteit. Elke oomblik van stilte en isolasie en kalmte is ‘n seën van Bo.

Die lewe gaan aan, en die seer gaan nie weg nie, maar jy vind elke dag iets nuuts om voor dankbaar te wees. Die klein dingetjies in die lewe is wat saakmaak, soos ‘n rooi blom in jou tuin. Jy waardeer nie net die lewe nie, maar die feit dat jy lewe, meer…. En jy leer dat jy eintlik sterker is as wat jy gedink het – want Hy wat jou gevorm het, het jou by die naam geroep en jy behoort aan Hom: ‘n Vader vir die wese, ‘n Tuistegewer vir die eensame; ‘n Ondersteuner van en Regter vir weeskinders en weduwees; ‘n Leermeester wat ons leer hóé om te lewe en wat ons op ‘n gelyke pad lei.

“Selfs al sou my pa en ma my verlaat, die Here sal my styf vashou.” Ps 27:10

In ‘n stortvloed van trane en in elke gebroke hart, vertoef God geduldig. Aan die einde van elke eensame pad, wag Hy geduldig vir Sy kind.

*opgedra aan Patat*

Xxx

 

 

Dis nou of nooit

Vandag het die werk ‘n bom laat val dat die begroting vir my pos goedgekeur is vir ‘n permanente pos. Die pos is in Aug 2016 geskep as ‘n fixed term contract en ek was bevoorreg om die pos as ‘n tydelike werker te beklee, ek kon alles leer wat ek moes en ek kon ook my stempel afdruk en ‘n verskil maak. My departement worstel al vir ‘n geruime tyd om die pos permanent te maak so dit is goeie nuus dat dit wel uiteindelik goedgekeur is…. Die probleem is egter dat dit intern geadverteer gaan word so ek moet nou oor aansoek doen en weer vir ‘n onderhoud gaan. Ek staan ‘n kans so goed soos enige iemand anders, daar is geen waarborg dat ek hierdie keer suksesvol gaan wees nie. So ek is nogal benoud want daar is ‘n paar dinge wat teen my tel, onder andere my velkleur. Hierdie is maar een van talle polities-georiënteerde organisasies….

Onsekerheid is ‘n aaklige ding en ek is seker dat dit meeste van die tyd ongegrond is. Vir my voel dit of my werk skielik in gevaar is. Mens weet nooit het jy rede om bekommerd te wees nie.

Ek reken dis nou die regte tyd om van my hoë perdjie af te klim en uit my gemaksone wakker te skrik. Weet, ‘n mens kan sooooo gou té selfversekerd, selfvoldaan en verwaand raak, en so sus jy jouself vas aan die slaap. Hierdie was ‘n wake up call dat ek niks is en niks kan doen sonder die Here nie. As dit Sy wil is dat ek hier bly, dan glo en vertrou ek dat Hy my werk veilig sal hou. As Hy egter ander planne vir my het, dan bid ek dat Hy vir my daardie deur sal oopmaak en my gereed sal maak om daardeur te loop.

Wanneer laas het jy vertrou dat alles sal uitwerk volgens Sy doel en plan vir jou lewe?

Xxx

 

Phalaenopsis – vir my dogters

Blomme is eintlik so eenvoudig, maar hulle kan soveel vreugde besorg. My blomme laat my altyd beter en gelukkiger voel; hulle is die sonskyn, voedsel, en medisyne van my siel.

Ek het onlangs ‘n Phalaenopsis plant persent gekry. Met die eerste oogopslag het hierdie plant soveel herinneringe teruggebring aan vroeër jare toe my dogters nog in die huis was. Ek was gevul met heimwee, maar tegelykertyd ook met bewondering. Ek het gegaan en intensiewe navorsing gaan doen rondom die Phalaenopsis. As ek maar daai tyd die moeite gedoen het….

Anike was nog op laerskool toe sy eendag vir my vertel het van die Phalaenopsis blom. Sy was mal daaroor en wou ook graag een gehad het. So het ek ‘n paar plante gekoop en in amper elke vertrek een gesit. Die probleem was egter, ek kon dit nooit aan die lewe hou nie. Dit het bly doodgaan. Dan koop ek maar weer, en na ‘n ruk dan dooi dit weer. (Ek kon dan nie eers die goudvis aan die lewe hou nie, dié moes ek ook maar noodgedwonge in die toilet afspoel!)

Niks wou by my aan die lewe bly nie, so ek het na my dogters weg is, nog nie weer ‘n plant of dier aangeskaf nie. Tot onlangs. Terloops, ek weet nóú hoekom die plante (en die goudvis) dit nie gemaak het nie. Hulle was oorvoed, verkeerd versorg, en die toestande was nie vir hulle gunstig nie. Soos met my dogters, was ek hopeloos onkundig.

Ek het uitgevind dat die Phalaenopsis eintlik van die orgidee spesies is en oorspronklik van die tropiese dele van Asië afkomstig is; en dat dit ‘n baie belonende plant kan wees onder die regte groeitoestande. Nie veeleisend nie, hulle vereis bloot net die regte balans tussen humiditeit, temperatuur, water, lig, en beweging van lug. Het jy geweet dat daar sowat 60 van die Phalaenopsis orgidee spesies aangeteken is, maar wat al so breedvoerig gehybridiseerd (kruis-bestuif) is dat daar letterlik duisende soorte Phalaenopsis plante wêreldwyd is? ‘n Mens is nooit te oud om te leer nie!

So, hier is my Phalaenopsis, en soos my dogters is daar ‘n soort mistiek rondom hulle wat hulle uitsonder van ander. Hulle is elegant, uniek, en maklik om te versorg.

Ek hoop om hierdie keer ‘n pad te stap met die blom…. ter herinnering aan my pragtige blomme-dogters.

xxx

Vir die moedelose moet daar liefde wees

___hopeless_dreamer____by_pure_poison89-d6e87s5Soms, as ‘n mens jou verdriet en ongeluk en onbarmhartige smart weeg, voel dit swaarder as al die sand van die see. Jy kan nie bid nie, jy het geen verwagtinge nie, jy voel net eenvoudig verpletter, hulpeloos in jouself. Jy kyk toe hoe geliefdes en vriende troueloos teenoor jou handel, hoe hul paaie kronkelend van jou af wegloop en heengaan. Jy bly alleen agter staan – beskaamd en teleurgesteld – want skielik is jy niks; uitgeloot soos ‘n weeskind en verhandel soos ‘n slaaf.

Dit is dán – wanneer jou siel soos ‘n opgedroogde spruit is, troebel en moedeloos – wanneer jy die liefde van God en van ware vriende ervaar; want “vir die moedelose moet daar liefde wees van die kant van sy vriend, ook al laat hy die vrees vir Almagtige vaar.”1

Dit is dán wanneer jy leer om te swyg en stil te raak sodat God jou kan onderrig; jou kan verlos van jou smarte, en jou red uit die hand van jou teëstanders; want “in die tyd van gloeihitte verdwyn hulle; as dit warm word, droog hulle op uit hul plek.”2

Op ons lewenspad, teen die opdraandes en steiltes, hoogtes en laagtes, doof ons lampe soms uit. Ons soek die foute in ander uit en kyk die waardes mis; ons raak so behep met ander se lewens dat ons nalaat om ons eie te meet.

But the right Christian mind will seek for what it loves, and draw out of all dens and curves, and it will believe in its being, often when it cannot see it; and so it will lie lovingly over the faults and rough places of the human heart, as the snow from heaven does over the hard broken mountain rocks. ~John Ruskin

xxx

(volgens Job 6; 1Job 6:14; 2Job 6:17)

Storms

Vir die van julle wat die nuus oor Hurricane Irma volg, sal saam met my stem dat die gevolge van die storm verwoestend is. Dit het begin as ‘n vlak 5 storm, maar is ‘n kort rukkie gelede verklaar dat dit afgeneem het tot ‘n vlak 3. Nietemin, die verwoesting en skade wat Irma agterlaat, is enorm.

Florida in die VSA is vandag getref. Met winde van oor die 200 km/h wat die dood van talle mense tot gevolg het, het dele van Miami onder vloed gelaat en meer as ‘n miljoen sonder krag. Palmbome is ontwortel. Padtekens warrel soos veertjies deur die lug. Huise en karavane se dakke is afgeruk. En dit is nog nie eers die volle omgang van die storm nie. Kenners reken dis maar net die begin.

Rick Scott, Florida se goewerneur, het vandag in ‘n nuuskonferensie gesê: “People ask what they can do for us. Pray for us. We need volunteers, nurses. I hope everybody will pray for us. We can pray, that’s the biggest thing we can do.”

Die lewe is soms soos ‘n storm. Stormagtig, gooi ons heen en weer met winde van ongeluk, teëspoed, hartseer, kommer…. Daar is ‘n ou hallelujalied wat sê:

Master, with anguish of spirit

I bow in my grief today

The depths of my sad heart are troubled

Oh, waken and save, I pray!

Torrents of sin and of anguish

Sweep o’er my sinking soul

And I perish! I perish! dear Master

Oh, hasten and take control!

Daar is Een wat nie net die storm op die see van Galilea kon stilmaak nie. Hy maak ook die storms in ons harte stil. Maar dis nie altyd maklik om te onthou dat daar Iemand is wat vrede en kalmte kan bring wanneer ons so hard heen en weer gegooi word dat dit vir ons voel ons kan nie meer bo bly nie. Soms probeer ons net die storms oorleef, en ons vergeet om die Een wat dit kan stilmaak, aan te roep.

Fear not, I am with thee

Oh, be not dismayed

For I am thy God and will still give thee aid

I’ll strengthen thee, help thee

And cause thee to stand

Upheld by My righteous, omnipotent hand

Hy wat die mag het om aardse elemente tot kalmte te bring, het die mag om ons harte ook tot bedaring te bring en ‘n veilige skuilplek te bied.

Your trials may be many and great. Your cross may be very heavy. But the business of your soul is all conducted according to an everlasting covenant, ordered in all things and sure. All things are working together for your good. Your sorrows are only purifying your soul for glory; your bereavements are only fashioning you as a polished stone for the temple above, made without hands. From whatever quarter the storms blow, they only drive you nearer to heaven! Whatever weather you may go through it is only ripening you for the garner of God. Your best things are quite safe. ~JC Ryle