Sondag Refleksie

Ek mag dalk nie verstaan hoe dinge gaan uitwerk nie; ek sien dalk nie die pad duidelik vorentoe nie, maar ek vertrou dat die Vader van beter weet en ek glo dat, op hierdie gegewe oomblik, is Hy besig om in lewens te werk, harte aan te raak, deure oop en toe te maak, die regte mense te gebruik, geleenthede…. Al lyk dit bleek en donker en onseker, ek móét glo dat die ligloosheid nie vir ewig sal duur nie. Dagbreek sal kom.

Xxx

Advertisements

Die doel in doelwitte

Dis al amper einde Junie en ek wonder hoe ver trek mense met hul nuwejaarsvoornemens. Nie ek nie, ek doen nie sulke goed nie. Ek hou nooit daarby nie want die lewe verander te veel en te vinnig. So ek is een van die twee ekstreme as dit by doelwitte kom. Ek is een van diegene wat meestal verkies om nie groot doelwitte of planne te hê nie. Ek het, maar dis met uitsondering. Ek mik na niks, en tog behaal ek ook resultate soos enige ander meer doelgerigte mens in die lewe. Maar ek is meer die “let go and let God” tipe; en minder die intellek.

Die ander ekstreem, natuurlik, is die persoon wat so rigied is in sy besluitneming dat daar geen ruimte is vir ander invloed of leiding nie.

So, wat is nou eintlik die regte manier, om doelwitte te hê, of glad nie? Want aan die een kant skryf Jakobus dat ons nie weet wat die dag van môre vir ons inhou en wat in ons lewe gaan gebeur nie; maar aan die ander kant skryf Salomo weer dat mense wat planne maak, ryk word. Nou hoe nou? Die twee staan in kontras met mekaar; een impliseer om planne te maak is eintlik ‘n mors van tyd, en die ander een sê, gaan vir goud!

Tog sien ons regdeur die Bybel voorbeelde van hoe God sy mense gelei het in hulle besluitnemings. Hy was deel van die proses: van die beplanning tot die uitvoer van planne. Jona wat moes Nineve toe gaan maar aanvanklik nie daar uitgekom het nie. God het sy plannetjies sommer vinnig kortgeknip! Paulus wou gaan evangeliseer en gaan kerke plant, en dinge het nie altyd uitgewerk soos hy beplan het nie. Sy sendingreis Asië toe het nie gerealiseer nie omdat die Heilige Gees hom verhinder het om daar te gaan preek. Die Skrif sê: “Die Gees van Jesus het hulle nie toegelaat nie.” En dan weer kry ons vir Noag wat die lewens van sy familie en die diere in die ark van die vloed gered het. Lank vooruit beplan en stappe geneem om die Godgegewe doelwit te bereik. Josef wat vir Egipte en sy familie voorsiening getref het toe die hongersnood aangebreek het. Weereens, ‘n goeie intellek en goeie beplanning. Nehemia het vir die Israeliete van sekuriteit voorsien deur die muur rondom Jerusalem te herbou. Beplanning en doelwitte. Godgegewe, Godgesentreerd, deur God beïnvloed.

Dit sê vir my dat, wanneer ons planne en doelwitte het – nog voordat ons behoorlik daaraan dink – moet ons dit in lyn met God se wil kry. Ek dink nie Jakobus het bedoel dat ons glad nie mag doelwitte hê nie. Ek dink wat hy probeer sê is, ja, stel julle doelwitte en maak julle planne; maar moenie so onlosmaaklik rigied daarin vas wees nie. “Nee, julle moet sê: “As die Here wil hê dat dit moet gebeur, dan sal ons lewe en dan sal ons hierdie dinge doen” (Jak. 4:15). En hierin lê die balans. Al het Paulus doelwitte gehad, selfs Godgesentreerde doelwitte, was hy sensitief vir die leiding van die Heilige Gees. Hy het toegelaat dat die Here sy planne bestuur en verander soos Hy goeddink.

Dit is nou maar eenmaal so dat dinge vir ons ten goede sal uitwerk wanneer ons ons planne en ambisies en agendas vir God gee sodat Hy dit in lyn met Sy wil kan bring. Hy weet wat vir ons die beste is en Hy wil vir ons die beste hê. Hy begeer dat dit met ons goed gaan en nie sleg nie (Jer. 29:11); en ek praat nie hier noodwendig van sendingreise en kerke plant nie. Ek praat spesifiek uit die staanspoor van ‘n doodnormale, alledaagse lewe. Ons moet leer om God volkome te vertrou met al ons planne en doelwitte, en toelaat dat Hy ons sal lei en in Sy besluite gegrond sal hou.

Mag Hy vir ons die regte insigte gee wat ons elke dag nodig het.

Xxx

Dit is my storie

Gister het ek ‘n paar random goed neergeskryf van wat ek graag ernstig aan wil werk. En ek wil. Regtig. Kan ‘n mens verander? Ek glo so, as jy wil. As jy toelaat dat die Here in jou hart en in jou lewe werk. Dit gee ons hoop: dat Hy die goeie werk wat Hy in ons begin het, enduit sal voer. En dis hartseer dat daar mense is wat dit nie glo nie; wat nie kan glo dat die Here iemand se hart en se lewe kan verander nie. Hulle worstel met die lelike dinge in hulleself – die lelike dinge wat maar inherent in elkeen van ons is – en dan gaan soek hulle dit in ander mense se lewens, maar hulle kom nooit op die punt om te aanvaar en te glo dat God in staat is om iemand te kan verander nie. Want hulle is nie bereid om te verander nie. Dis wie ek is. Kruidjie-roer-my-nie.

Dis jammer. Want God is vasberade om lewens te verander, en Hy wil dit graag doen. Elke mens worstel met die lelik van een of ander sonde in hul lewens. Party mense dink hulle is volmaak, maar hulle misgis hulself lelik. Ek is onlangs vertel dat ek leuens hier skryf en dat my ‘aanhangers’ my nie meer sal jammer kry as hulle die waarheid sou weet nie. Want dis hoekom mens blykbaar blog, om aanhangers te werf en sensasie te soek. Sien, die ding is, ek is nie bang vir die waarheid nie. Ek het niks om weg te steek nie. Soos ek sê, elke mens worstel met goggas in hul binneste. Elke mens het ‘n geraamte of twee in die kas. Hier is myne: Vir jare het ek geworstel met ‘n soeke na aanvaarding en goedkeuring van mense. Dit was my grootste swakheid in die lewe, van jongs af. Ek wou méér wees in die lewe; en dit het gelei daartoe dat ek my oorgegee het aan seksuele losbandigheid wat gepaard gegaan het met buite eglike verhoudings en aanlyn verhoudings. Ek wou net sosiaal aanvaarbaar wees en het liefde gesoek. Op totaal die verkeerde maniere en plekke. Dit was deurlopend aan en af in my lewe. Partymaal het dit goed gegaan vir lank, ander tye het ek geswig en geval. Dit was ‘n sielkundige ding wat ek moes oorkom het.

Dit was toe, en nou’s ek hier. Dis verby. Was gewees. Vandag kan ek terugkyk en sê, ek is baie diep uitgehaal en dit sit my in die regte posisie waar ek as instrument gebruik kan word om vir ander mense op grond van my slegte ervaringe te kan help. Jy kan nie iemand anders wil help as jy nie self deur so ‘n situasie was nie want jy het geen verwysingsraamwerk nie. Ek troos my daaraan, God het my gered uit die diepste van donker en vuil dieptes. Hy verwyder ons oortredinge so ver as die ooste van die weste en gooi dit in die dieptes van die see om nooit weer daaraan te dink nie. So mense kan my vandag beskuldig dat ek ‘n hoer is, dis okei. Ek is goed bekend met die lewe wat ek gelei het. Ragab was ook ‘n hoer, en God het haar gered. So ook die vrou by die put wat baie mans in haar lewe gehad het waarvan nie een haar eie was nie. Jesus het haar oë oopgemaak en haar siel gered. Die onsedelike vrou wat die Fariseërs wou gestenig het, het Jesus gered. Nog ‘n seksueel onreine vrou het Sy voete met haar hare en kosbare olie ingevryf. Hy het haar siel ook gered. Sien, God is in die besigheid van verlossing en transformasie. Dis Sy spesialiteit. En Hy doen nie halfhartige werk nie.

Van tyd tot tyd in ons lewens is daar areas waarmee ons sukkel; areas wat ons wens kon anders gewees het. Maar weet jy wat? Die Here bring ons op plekke in ons lewens en in situasies waar ons hierdie donker areas moet benader; waar ons ‘n weg moet vind om te wil verander. Dit is wat God se genade doen: dit bring ‘n kragtige verandering in ‘n mens se hart en se lewe. Ongetwyfeld. En wat is genade? Joseph Cooke het dit mooi beskryf, hy sê: Grace is nothing more nor less than the face that love wears when it meets imperfection, weakness, failure, sin. Dis daardie kwaliteit van God wat maak dat Hy nie met ons reken volgens ons sondes nie; wat maak dat Hy hom nie op ons wreek volgens ons oortredinge nie. Dit is God se getrouheid. Hy bly getrou, al is ons ontrou. Dit is wat liefde is; wat liefde behoort te wees: To love the unlovely, the weak, the inadequate, the undeserving, and the despicable. Onverdiende genade.

Ek is die laaste een wat dit verdien het, maar ek moes deur die vuur en die vloed gegaan het om daar te kom en Sy genade te kon ontvang. Niemand hoef dit te glo nie, maar dit was – is – lewensveranderend. Ons het God se genade die meeste nodig die oomblik wanneer ons bewus word van sekere aspekte in ons lewens wat verkeerd is. Ja, ons elkeen het ‘n goeie kant en ‘n slegte kant. En dan het ons daardie kant wat ons liewer wil wegsteek; die dinge waarvoor ons skaam is. Op grond hiervan beoordeel die wêreld ons. Hulle aanvaar ons op grond van ons goeie kant, en verwerp ons op grond van ons slegte kant. Maar nie God nie. Hy is nie so nie. Sy gedagtes is nie ons gedagtes nie. Hy kyk nie na die een of die ander kant nie. Hy aanvaar ons as ‘n geheel, net soos ons is. Nie as ‘n gesplete persoonlikheid nie. En dit maak nie saak hoeveel keer ons op ons eie probeer om ons slegte dele beter te maak nie, ons kan nie. Nie op ons eie nie. Dit sal nooit goed genoeg wees nie want God is volmaak. Daarom moet ons al ons dele – goed en sleg – vir Hom gee sodat Hy ons kan heel maak.

Party dinge wat met ‘n mens gebeur is net aaklig sleg, maar ons moet aanhou lewe, en aanhou met ons lewens aangaan, en weer sin vind. En aanhou bid vir hulle wat ons haat, want as hulle bly vasklou en vaskyk in die verlede en dink ons is die oorsaak van al die sleg in hulle lewens, lê daar vir hulle net benardheid in hulle lewens voor. Maar ek kan nie. Ek weet wat ek was en ek weet waar ek nou is. Ebenhaeser: tot hiertoe het God my gelei. Hy het nie die rooi see weggevat nie, Hy het dit oopgemaak. Hy het nie verby die tuin van Getsemane gegaan nie, Hy het daardeur gegaan vir iemand soos ek.

Slotsom is dit: Kry God se shalom vrede in jou hart. Jy is in Sy hande. Elke saak is in Sy hande. Hy voorsien op die ongelooflikste maniere; en stuur mense en situasies op jou pad wat jou elke dag bekragtig. Met tye voel ons oorweldig, maar dan kom Hy en maak alles stil in ons. Soms kry ons wysheid wat nie ons s’n nie. Hy verander ons, want Hy is lewend. Hy is in beheer met elke situasie wat ‘n mens deur gaan. Hy gee die vrede en die uitkoms gee. Skep goeie moed!

My hartsvriendin het vir my hierdie kosbare woord gegee: Kom iemand met die verlede se sondes, selfs huidige tekortkominge en gooi dit teen jou, dan sê God, sy is witter as sneeu. As ons ons sondes bely het en God ons vergeef het, kan die duiwel maar los. Geen verlede sonde word jou weer toegereken nie. Nie jou twyfel nie, nie jou sonde nie, niks nie. Mits jy dit bely en laat staan het. Die borswapen van geregtigheid. Dis soos jou Rots, dit beskerm jou teen alle bose aanvalle. Hy doen die werk in jou, saam met jou. En dis ‘n lewenslange proses. Dit vat tyd. Wat God in jou wil verander sal Hy verander, op Sy tyd en manier. Daarom, aantuigings, beskuldigings, ensovoorts maak nie meer saak nie. God sal die goeie werk wat Hy in jou begin het, enduit voer. Hy vorm ons dan op maniere wat Hy goeddink. Jy is nou Sy eiendom, klei in Sy hande. Daarom kan jy Hom vertrou.

 

 

 

Amen & Koebaai

Ek kry vanoggend die stukkie op whatsapp en dit is so besonders. Mag dit vir iemand anders ook iets beteken xxx

Amen en koebaai…

Ek weet nie van jou nie, maar ek het twee soorte bid in my lewe: die een is sommer die gewone praat met God, geliefdes voor Sy voete lê, Hom aanbid vir Sy liefde en sorg, en dan opstaan en die dag voluit aanpak… En dan is daar die amen en koebaai bid. Daardie oggende wat jou bid nie woorde wil kry nie, en sommer net rou emosie is: verlang wat te veel word, vrees vir dinge wat wag, hartseer oor dinge wat gebeur het. En as mens so voor die Here ‘voel’, wil mens nie amen sê nie. Want amen voel partydae soos koebaai, so al asof jy en God julle eie koers gaan inslaan, tot die volgende gebed natuurlik. Op sulke dae klou jy wanhopig aan die Here vas, weet jy met kinderlike geloof dat die Here jou nie mag los nie. Nie op daardie oomblik nie. Nooit nie.

Iemand het eendag gesê dat mens soms moet bid, en ander kere net moet toelaat dat die Here jou liefhê… Op amen en koebaai dae, mag jy maar net stil by Hom sit en Hom vra om vir jou lief te wees. Op amen en koebaai dae, mag jy jou oë toemaak en in jou gedagtes voel hoe die Here jou styf vashou. Op amen en koebaai dae mag jy maar jou kop teen Sy bors laat sak, en jou huile huil. Op amen en koebaai dae maak dit nie saak of jy amen sê nie, want die Een wat jou naam in Sy handpalm geskryf het, het gesê: “Moenie bang wees nie (nie vir die hartseer van verlang na n geliefde nie, nie vir die spoke van die verlede of die uitdagings wat voorlê nie), want Ek is by jou. Altyd.”

Amen & Koebaai

Ek kry vanoggend die stukkie op whatsapp en dit is so besonders. Mag dit vir iemand anders ook iets beteken xxx

Amen en koebaai…

Ek weet nie van jou nie, maar ek het twee soorte bid in my lewe: die een is sommer die gewone praat met God, geliefdes voor Sy voete lê, Hom aanbid vir Sy liefde en sorg, en dan opstaan en die dag voluit aanpak… En dan is daar die amen en koebaai bid. Daardie oggende wat jou bid nie woorde wil kry nie, en sommer net rou emosie is: verlang wat te veel word, vrees vir dinge wat wag, hartseer oor dinge wat gebeur het. En as mens so voor die Here ‘voel’, wil mens nie amen sê nie. Want amen voel partydae soos koebaai, so al asof jy en God julle eie koers gaan inslaan, tot die volgende gebed natuurlik. Op sulke dae klou jy wanhopig aan die Here vas, weet jy met kinderlike geloof dat die Here jou nie mag los nie. Nie op daardie oomblik nie. Nooit nie.

Iemand het eendag gesê dat mens soms moet bid, en ander kere net moet toelaat dat die Here jou liefhê… Op amen en koebaai dae, mag jy maar net stil by Hom sit en Hom vra om vir jou lief te wees. Op amen en koebaai dae, mag jy jou oë toemaak en in jou gedagtes voel hoe die Here jou styf vashou. Op amen en koebaai dae mag jy maar jou kop teen Sy bors laat sak, en jou huile huil. Op amen en koebaai dae maak dit nie saak of jy amen sê nie, want die Een wat jou naam in Sy handpalm geskryf het, het gesê: “Moenie bang wees nie (nie vir die hartseer van verlang na n geliefde nie, nie vir die spoke van die verlede of die uitdagings wat voorlê nie), want Ek is by jou. Altyd.”

‘n Briefie…. van Leandri

Liefste tannie Andorize

Ek sê die volgende met ‘n swaar en dankbare hart.
Ek het gister oggend wakker geword en besef dat dit die 5de vieringsdaggie is van n persoon se lewe, wie ek herken, maar sekerlik nie meer ken nie. Ek het dit probeer verswelg, maar kon dit net eenvoudig nie reg kry nie. My hart breek, in duisende fyn stukkies, om te dink hoe tannie deur die dag gevoel het en selfs om te dink aan watter hartseer denke en onthou weer in tannie se gedagtes afspeel.

Ek haal voorwaar my hoed vir tannie af. Ek weet nie hoe tannie dit doen nie, bo dit alles leef tannie nog ‘n godgewende lewe met die goedheid en die seer. Dis waar, dat die wondere wat God aan ons beskryf werklik alle monsters uit ons harte dryf. Ek bid nog vir tannie, al die pad.
And I trust deeply that your sorrows will not last, and that happiness will always be found somewhere in every situation no matter how hard it is for us to find that happiness… I trust as proverbs 3:5 says “TRUST in the Lord”.

Groete aan my liewe Tannie Andorize.

Sing, keteltjie, sing!!

Al is die ketel tot by sy nek in kookwater, sing hy steeds! Leef jou lewe, sing, en doen die moontlike. God sal die onmoontlike doen.

Elke dag – nie net sommige dae nie – maar elke dag laat ons toe dat vrese en beperkings en tekortkominge ons beheer. Ons bou rondom ons hierdie kraalmure waarbinne ons elke dag leef. En ons bly net tussen of agter hierdie mure met ‘n mentaliteit van “Ek kan nie”. As ons net kan besef dat daar lewe anderkant die mure ook is!! Ons hoef dit nie te sien nie, ons kan dit net weet; dat wanneer ons ons vertroue in die Here plaas, buite ons vermoë en begrip en krag en verstand; dít is wanneer geloof in werking tree. En wat is geloof anders dan as “‘n vaste vertroue op die dinge wat ons hoop, ‘n bewys van die dinge wat ons nie sien nie”.

Die lewe draai nie altyd uit soos ons dit wil hê nie. Myne het beslis nie. Dit het sy optes en aftes en draaie en kinkels. En dis juis hierin waar die water begin kook en die ketel begin sing. En hoe warmer die water raak, hoe harder sing hy. En hy hou nooit op met sing totdat die hitte minder raak en die water koeler raak nie.

Mag ons van iets so eenvoudig soos hierdie ketel leer; van Dawid en sy musiekleiers op snaarinstrumente, dat wanneer onheil dreig en gevare ons omring; wanneer dinge onseker is; wanneer mense ons verlaat of ons slegsê; wanneer die werk te veel raak; wanneer die kursus te moeilik raak; wanneer die huis te klein raak; en die bankrekening leeg raak…. “Nogtans sal ek jubel in die Here”.

Xxx

(Heb 11:1; Hab 3:18)

By die waters

Ons kamp by Bloemhofdam die naweek. Die dam is mooi vol teenoor die ongeveer 26% so ‘n jaar of wat gelede. Mens kan nie glo wat water aan ‘n plek kan doen wat  droog en dor en leweloos was nie. Dit laat my dink aan wat Jesaja geskryf het:

“Die Here sal jou altyd lei. Selfs in tye van droogte sal Hy voorsien in jou behoeftes. Hy sal jou gesond en sterk hou. Jy sal wees soos ‘n tuin wat genoeg water kry, soos ‘n fontein wat altyd aanhou vloei.”

The following extract from Campbell (African Light), may illustrate this passage: ‘In a hot climate, where showers seldom fall, except in what is called the rainy season, the difference between a well and ill watered garden is most striking. I remember some gardens in Africa, where they could lead no water upon them, the plants were all stinted, sickly, or others completely gone, only the hole left where the faded plant had been. The sight was unpleasant, and caused gloom to appear in every countenance; they were pictures of desolation. But in other gardens, to which the owners could bring daily supplies of water from an overflowing fountain, causing it to traverse the garden, every plant had a green, healthy appearance, loaded with fruit, in different stages toward maturity, with fragrant scent proceeding from beds of lovely flowers; and all this produced by the virtue God hath put into the single article of water.’

Die fonteine van vergifnis, vrede en blydskap is altyd oop en tot oorlopens toe vol. Die strome van verlossing vloei altyd. Die moeë pelgrim mag enige tyd daar gaan vertoef, maak nie saak hoe ver die reistog of hoe diep die slyk van sonde nie; of hoe dikwels ons daarheen gaan nie. God se water van rus; Sy strome van seën; Sy fonteine van vergifnis; Sy dou van genade faal nooit. Dit hou nooit op met vloei en droog nooit op nie. Dit is tot in ewigheid.

En dit is Sy woord, nie net vir vandag nie, maar vir elke dag.

Bly by die water xxx

Die groot “A”

AFTREDE.

Die rede hoekom hierdie onderwerp juis nou op my hart lê is omdat my en Riaan se ouers binnekort gaan wegtrek vir hulle aftrede; sy ouers Pretoria toe en myne Gouritsmond toe. Dis ver na albei kante toe. Aan die een kant is dit hartseer want dis lekker om ons ouers naby te hê, maar aan die anderkant is ons ook bly vir hulle want dis vir hulle ‘n nuwe hoofstuk in hulle lewens – en in ons s’n.

Kan kinders bekommerd wees oor hulle ouers? Natuurlik ja. Ek was bekommerd oor my ma-hulle, want anders as Riaan se ouers, trek hulle na ‘n stuk grond toe waar die huis nog gebou moet word…. En hulle trek oor twee weke, 22 Maart om presies te wees. Riaan en my stiefpa het klaar die donkies gevat (Braampie en Junior).

Die res van die gediertes trek oor twee weke saam (die budgies en hoenders; die kwakkers, kolgans, en kopereende; die potbelly vark, die hanskalf en hanslam; plus die vier honde!). So, die diere is half en half uitgesorteer, maar my ma-hulle gaan vir tyd en wyl in ‘n karavaan op die grond self moet bly terwyl die huis gebou gaan word.

Ek het aanvanklik my bedenkinge gehad. My ma word 70 die jaar en wie wil op daardie ouderdom nou gaan sit en sukkel met ‘n huisbouery en kampeer-leefstyl? Nie my ma nie. Alhoewel hulle in ‘n groot en luukse karavaan gaan bly, is sy nie ‘n kampeerder nie; en sy hou nie van sukkel nie. Vir haar gaan dit ‘n groot aanpassing wees; en soos met enige huisbouery is daar mos altyd vlieë in die salf en daar gebeur altyd dinge wat ‘n mens se planne laat dwars foeter.

Nietemin, ek het op die punt gekom waar ek vrede gemaak het met die idee en ek het net besluit dat, as my ma gelukkig is, en as sy vooruitsigte het, en as sy in haar elemente is oor hierdie skuif, wie is ek om te protesteer? Ek gun hierdie stukkie hemel vir haar, want sy het al swaar genoeg gekry in haar lewe. As daar iemand is vir wie ek dit gun, dan is dit sy. So Ma, ek is saam met Ma opgewonde en bly oor die nuwe begin op Plattebos. As dit die plek is waar Ma se siel gaan rus vind, dan berus ek my daarby.

Riaan se ouers is tans besig om vir hulle ‘n plekkie te soek in die stad. Hulle wil graag terugkeer na hul “roots”, waar die familie en naasbestaandes is; en waar Christa se graf is (Riaan se sussie wat twee jaar gelede aan Lupis oorlede is). As alles goed afloop behoort hulle ook binnekort te verhuis.

Maar op ‘n meer ernstige noot (en ek besef baie goed ek skryf hier as ‘n leek in die gebied), maar as werk die medium of platform is waar ons ‘n verskil kan maak, hoe moet ons na die konsep van aftrede kyk? Ons leef in ‘n kultuur wat die idee bevorder dat aftrede ‘n manier is om te onttrek van jou daaglikse arbeid sodat jy die lewe ten volle kan gaan geniet – sonder enige verantwoordelikheid of verpligting. Dus die mentaliteit van, ‘Ek kan doen wat ek wil en wanneer ek wil, dis my beloning na jare se harde werk‘.

Ek weet egter nie van enige een in die Bybel wat formeel ‘afgetree’ het behalwe die Levitiese priesters nie. In Numeri 8:23-25 sê God vir Moses dat die Leviete van die ouderdom van 25 af in die tabernakel moet werk; en na 50 moet hulle ophou. Dan mag hulle nie langer in die tabernakel werk nie. Maar dit stop nie daar nie. Hierdie afgetrede priesters het nie net opgepak en op die strande van Tel Aviv gaan leeglê nie. Al mag hulle nie langer in die tabernakel gewerk het nie, moes hulle raadgewers en adviseurs vir die jonger Leviete gewees het. Verder in die Bybel lees ons net van mense wat hulle lewens lank gewerk het tot die dag van hul dood.

Tree ‘n kind van God ooit af, of uit, sy of haar diensbaarheid vir God? Stellig nie. Terwyl mense van een seisoen na die volgende beweeg tydens aftrede, roep God hul steeds om te bly groei en om hul gawes en talente tot Sy beskikking te stel. Vir Christene moet aftrede ‘n tyd van nuwe en toenemende geleenthede wees om aan God diensbaar – en beskikbaar en gewillig vir diens – te bly.

Elkeen van ons moet besluit hoe ons die tyd uitkoop wat God vir ons gee. “Wees dus baie versigtig hoe julle lewe. Moenie soos dwase mense leef nie, leef wys!” vermaan Paulus. Gebruik elke geleentheid om die Here te dien. Vir baie mense bied aftrede nuwe geleenthede vir werk; hetsy dit betaald of onbetaald is…. Om iewers as ‘n vrywillige helper in te skakel; om in ‘n gebedsbediening te dien; om aan te hou as orreliste of om Sondagskool te onderrig; om aan te hou skryf aan jou blog of jou boek; om kinders op te pas of bejaardes te versorg; om ‘n besigheid te bedryf….. Over geset synde, daar lê ‘n inherente waardigheid in werk; en God roep ons om in Sy wingerde te arbei tot die dag wanneer Hy ons na ons hemelse huis toe roep.

So, aan my ouers en Riaan se ouers wil ek graag die volgende sê: Mag julle hierdie nuwe fase ingaan en die beste geniet wat die lewe vir julle bied. Mag julle altyd onthou dat julle nie uit julleself nie, maar alleen deur die Here se genade tot hier gekom het. Bly produktief. Bly getrou aan die roeping wat God vir julle gegee het. Hou aan om die goeie te doen. Moet nooit ophou om vir die Here te leef nie sodat julle ook soos Paulus aan die einde van jul lewenspad sal kan sê: “Ek het die goeie stryd gestry; ek het die wedloop voltooi; ek het die geloof behou”.

Xxx

Sterreprag

Sjoe, wat ‘n besige tyd! Busy busy busy! In Kathu vir ‘n kursus, die naweek plaastoe, Saterdag Kimberley toe saam met Ma, en werk tussenin. Mens se liggaam raak moeg, en ek is darem ook nou nie meer gister se kind nie. Liggaamlik en verstandelik raak ‘n mens soms moeg en tam, maar die vrede wat alle verstand te bowe gaan, is blywend…. En ek het dit een aand in Kathu tasbaar ervaar toe ek na ‘n tawwe dag op die bankie buitekant die hotel gaan sit het. Toe ek opkyk, toe sien ek die mooiste sterrehemel raak. Wég die gedagte van moegheid en tamheid. Ek het vir baie lank net stilgesit en gestaar…. En die eerste gedagte wat by my opgekom het:

O Heer my God, as ek in eerbied wonder en al U werke elke dag aanskou. Die son en maan, die aarde, sterre, wolke, hoe U dit elke dag so onderhou. Dan moet ek juig….

God se handewerk gee ‘n mens ‘n ondeurgrondelike blydskap. Daar is nie woorde om dit te beskryf nie. Ek het iewers gelees dat die aandster altyd met miswolke bedek is, en dat dit die lig is wat op die mis skyn, wat dit so mooi laat lyk.

Is dit nie ook waar van ons nie? Soms sak die miswolke ook op ons toe en omvou ons van alle kante, maar wanneer die son van God se liefde oor ons skyn, maak dit nie saak nie want dan verander ons miswolke in sterreprag.

My dogters, julle is ook my sterreprag blydskap en ek bid dat julle soos aand en oggendsterre in hierdie donker wêreld sal skyn.

Is dit nie ‘ n wonderlike gedagte nie, dat my dogters ook dieselfde maan en dieselfde sterrehemel as ek raaksien? Selfs die mense in die Bybel se tyd en die Here Jesus self het na dieselfde sterre gekyk waarna ek en jy ook kyk!

En nog ‘n wonderlike gedagte is dat sterre heeldag skyn. Soos wat hulle snags bo ons koppe verby beweeg, so ook bedags. Ons sien hulle egter eers as dit donker raak….

En hierin lê nog ‘n onbeskryflike wonder, maar dit moet elkeen van ons vir onsself ontdek.

Xxx

20180301_181831