Die storie van my tande

Dit het begin met sensitiewe en bloeiende tandvleis. Gingivitis.

Toe begin die tande losraak en uitmekaar skuif. Daar was ‘n gaping tussen my voortande wat net groter en groter geword het, terwyl my selfbeeld al meer en meer gekrimp het. Ek het al minder en minder gepraat en gelag. Mense vermy. Want ek was te skaam om my mond oop te maak. Dit was vir my ‘n geweldige vernedering dat wanneer ek my mond oopgemaak het, mense altyd heel eerste na my mond gekyk het waar die gaping was. Dis nie ‘n lekker gevoel nie, want ek was altyd bewus daarvan. Ek het geen selfvertroue gehad nie.

Toe val daar ‘n tand uit. En nog een. Een vir een het my tande begin losraak. Die tandarts het probeer red wat daar te redde was, maar tevergeefs. Verlede jaar het sy gediagnoseer dat ek ‘n toestand van Advanced Periodontitis het en aanbeveel dat al my tande verwyder word. En dis nie dat ek nie my tande versorg het nie, inteendeel. Ek is te gesteld op my voorkoms en het my tande goed versorg. Maar daar was geen verweer teen die genetiese siekte nie.

En so het dit gebeur dat ek verlede jaar Oktober, op ouderdom 41, ‘n totale tandekstraksie van die bo en onderkaak moes ondergaan het. Hulle noem dit ‘n “immediate fit” – die ekstraksie van al jou tande, en die onmiddellike passing van ‘n volledige stel prostetiese tande (algemeen meer bekend as “vals tande”). En nie onder narkose nie hoor, sommer net so in die stoel. By my volle bewussyn. Vir iemand so pieperig soos ek wat ‘n absolute fobie het vir dokters en naalde, was die hele idee en die hele proses vir my geweldig traumaties. Ek het nie geweet hoe om vrede te maak met die feit dat ek vir die res van my lewe sonder my eie tande oor die weg sou moes kom nie. Dit was seer, en ek het aanvanklik soos ‘n hamster gevoel met ‘n mondvol albasters. Maar my grootste vrees was dat ek met ‘n gebrek sou leef. Ek was bang nie net my mond nie, maar my hele gesig gaan “vals” lyk…. Die vrees van enige prostetiese pasiënt.

Dis nou 6 maande later. Ek het nog nie ‘n oomblik teruggekyk nie, want my nuwe tande was van dag een af perfek. Ek was gister vir my eerste “re-lining” en opvul (kunstande moet binne ses tot agt maande na die passing opgevul word, want in daardie tydperk krimp jou kakebeen relatief baie as gevolg van ‘n gebrek aan ondersteuning van natuurlike tande). As ek net dink aan die geweldige beperkinge waarmee ek voorheen moes saamgeleef het as gevolg van die toestand van my natuurlike tande….

Alles het verander. In die begin was die veranderinge en aanpassings  drasties want natuurlik kan ek kan nie meer eet soos ek voorheen geëet het nie. Ek kan byvoorbeeld nie meer ‘n appel of ‘n ribbetjie of ‘n stuk steak hap en afbyt soos voorheen nie. Ek moet alles in kleiner stukkies sny en versigtig kou. Ek wil amper sê ek moes ‘n meer verfynde manier van eet aanleer 😁

Een van die diakens wat kort na my “operasie” huisbesoek gedoen het, het ‘n snedige opmerking gemaak en gesê: “Dis sleg. Jy is nou ‘n volwaardige kaapse hotnot.” Hy kan bitter bly wees my mond was op daardie stadium nog geswel en seer, anders het ek hom ‘n bloedbek van sy eie gegee!

Nietemin. Alles het ten goede meegewerk. Ek kan lag en gesels sonder om vir ‘n oomblik selfbewus te voel. Sonder om te wonder of my tande vals lyk, want al lê hulle presies gelyk soos wit klaviernote langs mekaar, lyk hulle nie vals nie. Dit lyk soos regte tande. Ek voel ‘n honderd maal beter oor myself, en ek voel meer vroulik. My selfvertroue is volkome herstel. Ek kan nie onthou wanneer laas ek so goed gevoel het soos nou nie.

Net onlangs het ‘n kollega by die werk vir my gesê: “You must smile more because you have an amazing smile!” Dankie, ek dink ook so. My mond lyk beter. My lippe lyk voller. Ek voel jonk van gees.

So, vir diegene daarbuite soos ek wil ek net bemoedig: Moenie dat die stigmas van vals tande jou onderkry nie. Dis beter om vrede te maak daarmee – ongeag wat ander mense sê – as om met die sielkundige impak te worstel van jou mond se siektetoestand. Ja, dit is ‘n baie emosionele proses. Selfs traumaties. Ek weet, want om jou eie tande te verloor is om deel van jouself te verloor. Maar die hele proses is uit en uit die moeite werd…. En die mense vir wie jy regtig saakmaak, sal deur dik en dun by jou staan en jou ondersteun, en jou aanvaar nes jy is. Bogger die res. Voor jy jou oë uitvee is jy on top of the world!

Glimlag.Met.Trots.

P.S. Dankie Riaan, dat jy so mooi na my gekyk het, en dat jy nie gril vir my tande wat snags in die glasie op die wasbak staan nie! Lovies, Gummy-bear xxx

Advertisements

6 thoughts on “Die storie van my tande

  1. Ek is so bly jy het hierdie stukkie getuienis neergeskryf. Ek glo baie van ons sal meer moed hê nadat ons dié gelees het. Wonderlik om te hoor hoe geseënd jy nou voel met jou nuwe glimlag.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s