ouers se integriteit wat vernietig word: die goed, die sleg, en die aaklige werklikheid

Parental alienation: As a victim of parental alienation, I can say that it is one of the most painful and devastating experiences to go through. You are kept from your children while vial accusations are made about your love for your kids and then falsely presented to your child to brainwash them. It is one of the worst forms of child abuse. If you are experiencing this unconscionable act enforced by corrupt legal activity know that you are not alone. Alec Baldwin went through similar circumstances and wrote a book about it for anyone who is interested in learning more. ~dapmd

Hierdie is een van die aanhalings wat my laat wonder het, hoekom moet ek wegkruip en in isolasie leef omdat ek ‘n vervreemde ouer is? Ek is nie die enigste een nie. Net soos die bekende akteur, Alec Baldwin, en talle ander ouers, het ek aanvanklik ook elke aand gebid en vir die Here gevra om my net weg te vat. Nee, nie gevra nie, gesmeek. Ek wou nie meer in die oggende wakker word nie, ek het die dood begeer.

Nie net ervaar ek eerstehands wat ouervervreemding is nie, ek het al taamlik baie daaroor geleer ook, daarom dat ek besluit het om daaroor te skryf. Hoekom moet mense soos ek stom op ‘n hopie gaan sit en pruil? Hierdie is MY perspektief. Ek is nie ‘n sielkundige nie. Ook nie ‘n wetsgeleerde nie. Ek is net ‘n ma. Wat weet hoe om die roller coaster van woede, depressie, magteloosheid, en ontnugtering te ry. Wat weet van sukkel om daagliks te cope. Wat wonder hoe my dogters elke dag cope.

Nie net het die regstelsel my gefaal nie, mense het my gefaal. Mense wat ouervervreemding afmaak as swak ouerskap. Ek het op ‘n stadium gevoel dat selfs God my gefaal het (dis nou in my gebroke en onkundige denkwyse). Hoe benader of addresseer ‘n mens die situasie as dit totaal buite jou ervaringsveld is; buite jou gemaksone, buite jou geloofsraamwerk…. Ek het begin deur feite bymekaar te kry. Die eerste ontnugterende feit is dit: min mense weet werklik wat ouervervreemding behels. Maar nog meer ontnugterend: min prokureurs en sielkundiges in ons regstelsel weet regtig iets van vervreemding af, of gee regtig om. Hulle weet nie hoe om die konsep wetlik of terapeuties te benader nie. Ja, hulle weet van kinderregte en egskeiding en onderhoudsplig…. Hulle kan hulle idees rondom ouervervreemding vir jou klinies en volgens die boek probeer verduidelik, maar in menslike terme faal hulle grootliks. Daar is ‘n groot verskil tussen die kliniese ontleding van die anatomie van ‘n vervreemde ouer, en om fisies aan die ontvangkant van die vervreemder te sit. Dis so goed jy bestudeer ‘n bestuurhandleiding en klim vir die eerste keer agter die kar se stuurwiel in. Om die handleiding te ken is nie dieselfde as om fisies die sleutel te draai en die kar te bestuur nie.

Die konsep van ouervervreemding is dit: een ouer of voog beskadig en vernietig doelbewus ‘n gesonde verhouding tussen ‘n kind en sy of haar ander ouer, tot so ‘n mate dat die vervreemder en die kind saamwerk om die ouer suksesvol uit die kind se lewe te elimineer. Een oomblik het ek en my dogters ‘n wonderlike verhouding gehad. Die volgende oomblik was daar nie meer iets soos ‘n verhouding nie.

Mense het al vir my gesê dat ‘n normale, gesonde ma/dogter verhouding nie in ‘n kwessie van ‘n paar dae vernietig kan word nie. Wel, hulle is verkeerd. Dit kan. Ouervervreemding is soos ‘n trein sonder ligte wat deur ‘n donker tonnel dreun. Jy staan op die treinspore in die middel van die donker tonnel wanneer daardie trein jou tref. Jy verwag dit nie. Jy hoor nie eers die trein aankom nie. Geen gevaartekens, geen waarskuwing.

Die werklikheid is dat daar mense is (ouers en voogde ingesluit) wat kinders emosioneel mishandel. Hulle is wraaksugtig. Selfgesentreerd. Stel slegs belang in die vervulling van sy/haar behoeftes – ten koste van die kind, en van familielede. Hulle het nie die vermoë om te besef dat hulle eintlik die kind geweldig seermaak deur die kind kant te laat kies in konfliksituasies nie. Hulle kant. Dis ‘n geweldige misdryf wat teen ‘n kind gepleeg word, want:

  1. die vervreemder weier om te erken dat die kind een helfte van elke ouer is, so elke keer wanneer die vervreemder vir die kind vertel hoe aaklig en waardeloos die ander ouer is, vertel hy/sy eintlik vir die kind hoe aaklig en waardeloos daardie helfte van die kind self is.
  2. die vervreemder leer die kind verkeerdelik dat, om alle kontak te verbreek met die ander ouer, familielede, vriende, ens. die regte manier is om teleurstelling en seer te hanteer. Wat hy/sy egter nie besef nie, is dat die kind gaan grootword sonder die nodige vermoëns om gesonde en normale verhoudings met ander volwassenes te hê.
  3. die kind gaan eendag uit ‘n volwasse perspektief terugkyk op die vervreemder se gedrag en besef dat die vervreemder hom/haar van iets baie kosbaar beroof het: die liefde en ‘n gesonde verhouding van die ander ouer. Die kind sal besef dat sy vertroue in die vervreemder eintlik misplaas was, en verraai voel. En op daardie stadium sal die kind nie net een beskadigde verhouding met ‘n ouer hê nie, maar met albei ouers en diegene wat hy/sy uit sy lewe gesny het.

Wat vervreemders aan ‘n kind doen, is wreed en onaanvaarbaar. Hulle rig meer skade aan die kinders, as aan die eks wat hulle eintlik teiken. Hulle is narssistiese boelies en verdien hoegenaamd nie om eers ‘n ouer of voog genoem te word nie, want hulle is ‘n skreiende skande vir die samelewing, en plaas ‘n klad op ouerskap.

Van een vervreemde ouer na ‘n ander: Onthou, die een ding wat niemand van jou af kan wegvat nie, is die feit dat JY die natuurlike en wettige ouer is van jou kinders. Die voorreg en gawe van moederskap wat GOD vir jou gegee het, kan niemand uitwis nie al wil hulle ook hoe graag.

Sterk staan, jy is nie alleen in die stryd nie!

xoxo

 

Advertisements

die klein dingetjies in die lewe

Ons word dikwels gebombardeer met boodskappe soos: “Dink groot”…. “gaan vir goud”…. “klim die leer van sukses”…. “reik na die sterre”…. En doen dit NOU! Klink bemoedigend, tog het ek al gevind dat wanneer ek hierdie raad volg, is ek geneig om vinnig uitgebrand, uitgeput, en onvoldoende te voel.

Hoekom? Wat is verkeerd daarmee om “groot te dink”?

(Ek verpes selfhelp boeke!)

Wel, inherent is dit nie verkeerd om groot te dink nie. Maar as jy glo dat “groot” beter as “klein” is…. om buite jou vermoë te gaan eerder as om dit rustig te vat…. om die beste te wees wat jy kan wees…. troef jy die beginsel om te waardeer wie jy is en dit is nie regverdig teenoor jou ware self nie.

Kom ons wees eerlik. Nie almal is bedoel om “groot” te wees nie. Nie almal hou daarvan om die heeltyd te multitask en mal besig te wees nie. Nie almal wil al hul energie mors om vir goud te gaan nie. Baie van ons waardeer meer die rooi, oranje, geel, groen, blou, en pers in die lewe. Kleure. Kontraste. ‘n Klomp dinge wat niks te doen het met groot gaan of bo uit kom nie. En dis nie noodwendig verkeerd nie. Natuurlik kan ons nie almal daar bo in die hoogtes wees nie. Nie almal wil daar wees nie. Want daarbo kan dit eensaam raak. Die lug raak dun. So daar is nêrens om heen te gaan behalwe ondertoe nie.

So, wat is so wonderlik oor die klein dingetjies in die lewe?

Dit is iets wat ek myself moes aanleer nadat my kinders uit die huis is. Na twee mislukte huwelike. Tydens werkloosheid…. Dis die klein dingetjies wat ons altyd sal onthou en waardeer wanneer ons op die verlede reflekteer. Soos ‘n braai saam met vriende. Inkopies saam met jou ma. Jou kinders se verspotte laggies en armpies om jou nek. Daai warm gevoel wat jy kry as jy iemand in nood help; as jy die lentebloeisels bewonder.

As mens nie die klein dingetjies geniet nie, wat bly dan vir ons oor behalwe die uitdagings en teleurstellings van die lewe wat op ons voorstoepe plop wanneer ons dit die minste verwag.

Die lewe bestaan uit oomblikke. Ons dink daaraan in terme van dae, weke, maande, jare. Maar die kern van die lewe is oomblikke. Ek wil nie dat my oomblikke bestaan uit die stres van alles op een slag probeer doen, of die goed wat ek nie gedoen kry nie…. of die teleurstelling in myself vir die dinge wat ek vergeet om te doen…. of mislukkings…. of mismoedigheid omdat dit voel of ek in ‘n groef vasgeval is.

Partykeer is dit nodig om ‘n kopskuif te maak en meer te begin fokus op die oomblik van nou. ‘n Mens trek te gou skouers op en sê: “Dit was ‘n slegte dag, niks wou uitwerk nie.” Selfs ‘n slegte ervaring het ‘n waardevolle oomblik daarin toegedraai…. as mens net ‘n bietjie dieper delf om dit raak te sien.

Ek los hierdie woorde vir my dogters: Let op die dinge wat julle doen. Moenie dat die konstante spervuur om “meer te doen” en “meer te wil hê” en “meer te wees” en die stryd om “goed genoeg te wees” julle beroof van die mooi en goeie oomblikke nie. xxx

johnwooden384652

Enter a caption

 

Radikaal

Die wyse Salomo het geskryf:

“Daar is ‘n vaste tyd vir alles, elke ding onder die son het sy tyd…. ‘n tyd om af te breek en ‘n tyd om op te bou. ‘n Tyd om te huil en ‘n tyd om te lag. ‘n Tyd om hartseer te wees en ‘n tyd om van vreugde te dans…. ‘n Tyd om te skeur en ‘n tyd om vas te werk. ‘n Tyd om stil te bly en ‘n tyd om te praat. ‘n Tyd om lief te hê en ‘n tyd om te haat….” (Pred. 3)

Ons lewe in ‘n wêreld van veranderinge. Tye verander. Toestande verander. Mense verander. Dis die gang van die lewe, soos die konstante vloei van ‘n rivier. Van die een ekstreem na die volgende.

As ek dink aan al die radikale veranderinge in my eie lewe, dan sien ek hierdie patrone van veranderinge oor en oor en oor. En die wonder hiervan is dat elke verandering wat betrekking het op my lewe; en elke verandering wat betrekking het op jou lewe, onveranderlik vasgemaak is en beslis word deur ‘n Hoër Hand. Ons moet dinge vat soos wat dit kom want dit is nie in ons mag om dit wat aan ons toegeskryf word, te verander nie.

Die vervreemding van my dogters was sekerlik dié radikaalste verandering ooit. Ek sou dit nie gemaak het as ek nie een dag op ‘n slag gevat het nie. Dit is maar een voorbeeld van ‘n verandering waaroor ek geen beheer gehad het nie; wat my lewe – en my menswees – radikaal verander het. Nogtans kan ek vashou aan die hoop dat ook die laagste valleie aan die hoogste berge verbind is.

Maar ek het ook geleer om nie verhewe te wees deur hoop nie, ook nie platgeslaan deur vrese nie. Maar om met ‘n egaligheid van verstand elke verandering tegemoet te kom.

Vir elke ding onder die son is daar ‘n seisoen. Die dinge wat totaal in kontras met mekaar staan, kry elkeen sy beurt om af te speel. Die dag gee plek vir die nag, en die nag vir die dag. Somer vir winter, en winter vir somer. Post gaudia luctus: Blydskap oorwin uiteindelik verdriet. Post nubile phoebus: die son skyn helder agter die donkerste wolke. Daardie dinge wat vir ons alledaags en nietig lyk, selfs dit is in die raadsplan van God opgeteken. Vooraf bepaal. Die tye wanneer dit aanbreek is reeds vooraf bepaal, en kan nie met ‘n sekond vervroeg of vertraag word nie.

Maar dan het die Here ons ook vrye wil gegee. Gesonde verstand om besluite te kan neem en Hom te raadpleeg in die proses. Hy ken immers die begeertes van ons hart.

Ek het onlangs besef dat ek nie vir ewig in die rouproses van die vervreemding kan vasklem nie. Iewers langs die pad sal ek moet laat los en laat gaan, en met my lewe aangaan. Oor begin. Dit beteken nie dat ek van my dogters gaan vergeet nie. Inteendeel, hulle afwesigheid sal altyd ‘n leemte in my lewe agterlaat. Die holte in my binneste sal nooit weggaan nie. Die pyn is altyd daar. Maar ek kan nie vir die res van my lewe in hierdie groef vasgeval bly nie.

Vir vier jaar moes ek by mense loseer het omdat ek alles verloor het en nie ‘n heenkome gehad het nie. Toe kry ek werk. Op kontrak, maar dis steeds ‘n werk. Oor drie weke trek ek en Riaan in ons eie plekkie in. Ons eie spasie. Ons ruimte. Ons privaatheid. ‘n Nessie waarna ek so lank al smag. Want Hy het geweet. En Hy voorsien ver bo wat ons bid of dink.

Gaan ek nog oor 4 maande werk hê? Ek weet nie. Gaan ek en Riaan oor ‘n jaar of vyf nog saam wees? Dit weet ek ook nie. Al wat ek weet is, ek is gedaan van voortploeter op dieselfde trant. Nee, Postmasburg bied nie gulde geleenthede nie. Ons is uitgelewer aan geen werksopsies, duur en minimum behuising, duur lewensonkostes…. Hier sit ons in die middel van niks en nêrens. Maar ons moet iets van niks maak. Die beste van ‘n slegte saak. Dis hier waar God die deure oopgemaak het, en Hy kan dit enige tyd weer toemaak. Dis hier waar ek seker moet groei terwyl ek hier geplant is.

Daar is baie verskonings wat ‘n mens aan kan dink van hoekom jy nie radikale besluite moet neem nie. Hoekom is radikale verandering nie goed vir jou nie. Hoekom dit nie realisties klink nie. Want iewers langs die pad is jy reeds deur twee mislukte huwelike. En jy sit sonder jou kinders. En jou werk is ‘n onseker saak…. En dan sien ek ‘n foto van ‘n olimpiese basketbalspeler in ‘n rolstoel sonder bene, en ek besef dat daar ‘n groot verskil is tussen uitdagings en verskonings. It’s all in the mind.

Dan is daar die mense ook nog wat wil kommentaar lewer. Wat dink jy maak ‘n groot fout. Want die oomblik wanneer jy ‘n radikale besluit neem, raak dit angswekkend. Nie vir jou nie, maar vir die mense om jou. Want hulle bevraagteken hulle eie lewens. Hulle wonder hoekom hulle nie kan doen wat jy doen nie. Min mense voel geinspireerd deur iemand anders se radikale besluite. Hulle kan nie die veranderinge waardeur jy gaan, en die besluite wat jy neem, verstaan of hanteer nie. Daarom kritiseer hulle eerder. Maar dis okei. Want hier is wat ek nie wil doen in die lewe nie: gelykvormig wees. Conform. Saam met die stroom swem. Net dooie visse dryf saam met die stroom. Wat ek wil doen in die lewe is om te inspireer, en geïnspireer te word. Ten minste weet ek, ek is nie waar en wie ek was nie. Ek is besig om in ‘n iemand te verander.

Mense wat nie bereid is om te verander nie, word nooit vernuwe nie. Hulle bly altyd soos hulle is. Hulle omstandighede bly onveranderlik. Hulle harte verander selde of nooit.

Ek is bereid om ‘n bietjie buite my gemaksone te strek en ‘n stap in geloof te neem. Gaan my besluite slaag? Ek weet nie. Ek hoop so, maar ek kan nie met sekerheid sê nie. Al wat ek doen is om dit wat ek nou goedgevind het om te doen, met oorgawe en toewyding te doen. Ek werp my brood op die water in die hoop dat ek dit weer sal terugkry.

So, al lyk dinge op die oog af asof dit nie gaan regkom of gaan realiseer nie, en eerder vererger….

“Nogtans sal ek in die Here jubel, ek sal juig in die God van my heil.” (Habakuk 3:18)