soms is dit ‘n goeie ding om die stryd te laat vaar

Letting Go

Ons weet nou dat verskeie emosies materialiseer tydens ouervervreemding. Party voel kwaad, en ander voel hulpeloos en magteloos. Aan die anderkant is daar ‘n hoeveelheid ouers wat ontwikkel tot toegewyde advokate vir die saak, maar baie se fisiese, emosionele en finansiële vermoëns word uitgeput. ‘n Ouer mag dalk vra, wanneer los ek dit? Vervreemde ouers is bedroefde ouers. Vir party is die voortdurende hartseer gelykstaande aan die dood, waar die hartseer nooit ophou nie.

Die vyf fases van rou

Die meeste van ons is bekend met Elisabeth Kubler-Ross se vyf fases van rou. Die eerste fase is ontkenning…. waar realiteit nie erken (of erken wil) word nie. Ontkenning is ‘n beskermingsmeganisme. ‘n Wanaangepaste, onvanpaste, patologiese manier om ‘n situasie te hanteer. Natuurlik is dit moeilik vir iemand om te erken dat hy of sy ‘n verwerpte ouer is, maar partykeer is dit makliker om te ontken dat die situasie onwerklik is. En om die onwerklike te hanteer, besluit sommige ouers om maar op te gee, of te onttrek. Hulle raak passief.

Woede is die tweede fase van die rouproses. Onderliggende woede is niks anders as seer, en ‘n verlies van mag en beheer oor ‘n situasie nie. Vervreemde ouers raak kwaad wanneer hulle kant van die saak geignoreer en afgejak word as niks. Wanneer ander nie die erns daarvan insien nie. Wanneer ander hulle skepties hanteer en kritiseer. Of blameer vir die situasie.

Onderhandeling is die derde fase. ‘n Onderhandelende ouer glo dat, as hulle hard genoeg probeer, of die regte ding doen of sê, sal die kind se gesindheid skielik teenoor hom of haar verander.

Die vierde fase is depressie, selfverwyt, wanhoop…. Dit neem die ouer se lewe en gedagtes oor.

Die laaste fase is aanvaarding. Vervreemde ouers aanvaar hulle lot baie swaar. Dit is ‘n bitter pil om te sluk. Maar hulle laat vaar die stryd noodgedwonge. Dit geld vir diegene wat ‘n bewustelike besluit neem om te laat los en te laat gaan.

Maar wat gee ‘n vervreemde ouer te kenne wanneer hy die stryd laat vaar?

Die vervreemder vertel vir die kind dat sy/haar ma of pa hom/haar weggegooi het en nie meer wil hê nie. Dis ‘n blatante leuen. Wanneer ek die stryd laat vaar; wanneer ek laat los en laat gaan, beteken dit nie ek sny myself van my kinders af nie. Dit beteken bloot ek besef dat ek nie beheer oor my kinders se lewenskeuses kan uitoefen nie. Ek het nie beheer oor my kinders nie. Ek kan nie my eksman of sy vrou forseer om hulle haat-veldtog teen my te stop nie. Om die stryd te laat vaar is om te aanvaar dat sommige mense weier om mede-ouers te wees. Hulle draai permanent die kinders teen die ander ouer. Niks kan hulle keer nie. Dit is die ongelukkige werklikheid. Vervreemders spandeer alle hulle tyd en energie om die ander ouer emosioneel en finansieël te dreineer en uit te put.

Ons moet ook aanvaar dat ons vir die vervreemding blameer gaan word. Nie net deur vriende en familie nie; nie net deur die kinders nie; maar ook deur die samelewing. Al die vingers gaan na ons toe wys, want dit is sosiaal aanvaarbaar. Iemand moet die blaam dra. Maar die ouer of persoon wat eintlik verantwoordelik is vir die vervreemding, is eintlik die lafaards want hulle saai vernietiging en kruip weg agter ‘n misleidende voorkoms van balans en dissipline. En sodoende vermy hulle die blaam.

Wanneer is die regte tyd om die stryd te laat vaar?

Daar is nie ‘n regte en verkeerde tyd nie. Dis ‘n persoonlike saak. Ek persoonlik het ondervind dat ek ‘n verlore stryd stry. Ek het net aan die verloorkant gebly. Die kinderwet beskerm die kinders. Ons korrupte geregstelsel beskerm misdadigers en mense wat misdrywe begaan. Niks kan ‘n vervreemder tot moraliteit en regverdigheid dwing nie. Vervreemders se vernietigende gedrag is aan die orde van die dag. En juis om daardie rede, dat ek bang was dat ‘n voortdurende geveg iemand anders kan dryf tot geweld teen my kinders, het ek eerder die stryd laat vaar omdat ek my kinders wil beskerm. Ek wil hê hulle moet veilig wees. En ek het dit gedoen ten koste van my verhouding met hulle.

Advertisements

2 thoughts on “soms is dit ‘n goeie ding om die stryd te laat vaar

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s