Soos mens ouer word

Ek is besig om vir my “boekmerke” bymekaar te maak. Spesifiek rondom die kwessie van ouer word. Nóú vs. twintig jaar terug. Dinge het verander. Ek het verander. Drasties. So ek het bietjie gaan rondgrawe en ge-brainstorm, en dit geselekteer wat op my persoonlik van toepassing is. Ek het selfs vir my ‘n dagboek aangeskaf waarin ek alles neerpen sodat ek dit kan lees op die minder goeie dae wanneer dinge vir my nie sin maak nie. Want ouer word is nie meer ‘n probleem nie, dis ‘n avontuur.

*****

Soos mens ouer word begryp jy al hoe meer dat dit nie saakmaak wat jy besit nie. Dit gaan oor die persoon wie jy is.

Soos mens ouer word besef jy dat ware geluk nie gaan oor hoeveel jy verdien of hoe groot jou huis of hoe duur jou motor is nie. Dit gaan oor die innerlike vrede en vergenoegdheid wat jy in jou hart en siel vind.

Soos mens ouer word kan jy baie duidelik die verskil voel tussen mense wat regtig vir jou omgee, en mense wat net gerieflikheidshalwe omgee.

Soos mens ouer word kan jy sien wie het ‘n goeie opvoeding gehad, en wie nie.

Soos mens ouer word wil jy deur goeie mense omring wees. Mense wat goed is vir jou; mense wat goed doen aan jou; en mense wat jou siel goeddoen.

Soos mens ouer word begin doen jy dinge in tru-rat. Jy begin mense uit jou lewe sny en jou Kersfees-lys raak aansienliker korter omdat jy besef die dinge wat jy die graagste wil hê, kan nie met geld gekoop word nie.

Soos mens ouer word het jy al minder die behoefte om in alles eerste en die belangrikste te wees.

Soos mens ouer word leef jy jou lewe al meer op jou eie terme – sonder om verskonings te maak of skuldig te voel. Gaan teen die norm. Weier om saam met die stroom te swem; om in te pas. Loop die smal pad, of kap jou eie paadjie deur die wildernis oop. Lag in die gesig van teëspoed.

Soos mens ouer word struikel jy nie meer oor die nonsens en kleinighede wat onverwags oor jou pad kom nie. Jy loop sommer bo-oor.

Soos mens ouer word het jy al minder lus vir oppervlakkige, platoniese vriendskappe, geforseerde interaksies en onnodige ligtelike gesprekke. Jy het jou groepie vriende saam met wie jy grasieus oud word; jou hartsmense met wie jy alles kan deel en nog steeds vir hulle die belangrikste mens op aarde is.

Soos mens ouer word besef jy dat daar altyd mense sal wees wat sal kritiseer, en niks wat jy gaan doen of sê gaan hulle van opinie laat verander nie, so jy mors nie jou kosbare tyd en energie op hulle nie.

Soos mens ouer word leer jy wat nederigheid is. Jy leer om stil te raak te midde van goed en sleg.

Soos mens ouer word en deur allerhande dinge in die lewe gaan, besef jy dat dit baie wys is om grense te stel. Trek die streep wanneer jy hom moet trek.

Soos mens ouer word raak dit al hoe makliker om weg te stap van al die dramas en die mense wat dit veroorsaak.

Soos mens ouer word kry jy meer plooie, maar minder kommer. Gryser hare, maar ‘n meer kleurvolle lewe. ‘n Ouer verstand, meer ‘n jonger gees.

Soos mens ouer word raak jy sterker – omdat jy swakheid ken. Jy raak vreesloos – omdat jy vrees ken. Jy raak wyser – omdat jy dwaasheid ken.

Soos mens ouer word raak jy nougeset in jou denkwyse en weë. Net soos ‘n mens se liggaam styf en oud raak, raak jou verstand ook verstyf. Jou sieninge raak eng. Tensy jy doelbewustelik besluit om oopkop en buigbaar te wees.

Soos mens ouer word, word dit makliker om jouself te aanvaar vir wie jy is: jou swak punte sowel as jou sterk punte. Jy voel gemaklik in jou eie vel.

Soos mens ouer word kom alle vrae in die lewe neer op die volgende: Hoe lank het ek nog oor? Wat kan ek doen met die tyd wat ek oor het? Wat wil ek doen?

*****

Word vervolg.

Xxx

‘n Skielike dood

‘n Skielike, onverwagse dood skud ‘n mens se wêreld gruwelooslik. Dis ‘n verlies wat nie sin maak nie. ‘n Mens besef opnuut die lewe is nie altyd regverdig nie. Soms gebeur slegte dinge met goeie mense. Familie, vriende en kollegas is nou skielik geforseer om die verlies van ‘n geliefde sonder waarskuwing in die gesig te staar.

Die tannie wat soggens saam met my werk toe ry het my vertel van haar vorige baas se vrou wat skielik oorlede is. Ek het nie veel notisie geneem nie want ek ken per slot van rekening nie die mense op die myn nie…. Of so het ek gedink.

Vanoggend stuur die myn ‘n kennisgewing uit van die vrou se roudiens wat later in die week gehou gaan word. Ek maak die epos oop en staar met skok na die foto.
Ek ken dan die vrou. Die vrou waarvan die tannie gepraat het. Samantha. Ek was op hulle troue gewees. Eintlik ken ek haar man baie beter. Nolen. Ek het jare gelede, toe my kinders nog klein was, saam met hom in die orkes gespeel toe ons in die Assembly of God gemeente in Lime Acres was. Ons het op baie plekke opgetree en vir kerkfunksies en samekomste gespeel. Hy is ‘n uitstekende musikant; een van die talentvolste mense wat ek ken en die voorreg gehad het om mee te kon saam optree.

I am so sorry Nolen, for your loss. The right words seem to elude me at this moment, but I know that Samantha lived an inspired, spiritual and happy life. Be encouraged by that. Be encouraged by her legacy. Live each day knowing that she was very proud of you and that she loved you very much. Although it’s difficult today to see beyond the sorrow, may looking back in memory help comfort you tomorrow.

“For I am convinced that neither death nor life, neither angels nor demons, neither the present nor the future, nor any powers, neither height nor depth, nor anything else in all creation, will be able to separate us from the love of God that is in Christ Jesus our Lord.” Romans 8:38-39

xxx

 

Sommer net

Na my laaste plasing tot nou toe beleef ek erge skrywersblok. My verstand voel so toe soos ‘n klei-os se agterstewe. As ek saans so deur almal se blogs blaai en deurlees dan wens ek ek was minder ernstig en perfeksionisties en “beskaafd”. Ek wens ek het die vermoë gehad om soos ander bloggers sommer net enige iets oor enige iets te kan skryf. Sommer oor alledaagse dinge. Sonder om te wonder of dit ‘n gewigtige betekenis sal dra, sonder om dit honderd maal oor en oor te lees om te kyk hoeveel foute ek gemaak het, of ek nie dalk op iemand se tone trap nie…. Dis sieldodend! Want ek kan enige tyd van die dag met myself ‘n gesprek in my kop voer asof dit uit die mode gaan, maar wanneer ek die gedagtes wil neerpen op papier slaan ek toe. Dan vind ek skielik nie die regte woorde om neer te pen nie, en alles wat ek skryf lyk so afgewater. Hoekom, vra ek myself?

Hoe simpel kan ‘n mens wees!!

Daarby kan ek seker ook die werk blameer. Vir die afgelope paar weke is ek dun gerek van al die werk. Oorwerk, oormoeg, uitgebrand. Ek kan nie meer lekker dink nie. Hoe sê daai een gesegde? Ek is so moeg, tot my moeg is moeg! Nou dis hoe moeg ek is. Ek het nou die aand lê en dink, is dit hoe my lewe moet gaan? Werk toe en terug. Mens kom moeg in die aande by die huis, maak kos, maak skoon, stort, en slaap. Dag na dag. Oor en oor. Lewe by mekaar verby. Dit is regtig soos Salomo gesê het, alles net ‘n gejaag na wind. Dit put my uit.

En dan weet ek nou nog nie wat met my kontrak gaan gebeur nie. Ek het nog nie eers die nuwe kontrak geteken nie – en die 6 maande is amper weer verby! Iewers in die pyplyn is daar ‘n motivering vir ‘n permanente aanstelling, maar dit kom ook nie tot uitsluitsel nie. Soveel van ongeorganiseerdheid en diskriminasie het ek nog nie teëgekom nie. My kollegas word vir opleiding in Johannesburg gestuur. Waar sit ek? Net hier vasgekluister. Want dis hoe dinge rol. Maatjies sorg vir maatjies, en die res van ons veg vir oorlewing.

Maar buiten die werk het ons so ‘n klomp probleme met die woonstel gehad. As dit nie die stort se drein is wat verstop nie is dit die  kragmeter wat foutief is en kan ons nie krag oplaai nie. Die een plug na die ander blaas of smelt. As die stoof aan is kan ons nie die ketel aansit nie. Die verwarmer en die mikrogolf kan nie gelykertyd werk nie.  My stiefpa (wat ‘n gesertifiseerde elektrisiën is) sê die ou wat die bedrading gedoen het, het nie ‘n benul gehad wat hy doen nie. En waar is diegene wat eintlik verantwoordelik gehou moet word? MIA. Missing In Action. As dit nie vir Riaan was wat alles van alles af geweet het en reggemaak het nie (op ons onkostes, I’ll have you know), weet ek nie hoe sou ons gemaak het nie. Stort se drein reggemaak. Kragboks uitgesorteer (na erge dreigemente aan die munisipaliteit). Hulle het tot vir ons ‘n vergoeding van 350 eenhede gegee vir al die ongerief! Bid jou dit aan.

Gepraat van die munisipaliteit, hier staak hulle weer. Postmasburg lyk soos ‘n hool. Rommel is oral in die dorp rondgestrooi. In die strate, op die sypaadjies, voor die winkels se deure. Dan steek hulle nog daai groot staaldromme ook aan die brand. Dit stink, dis vuil, dis vieslik. Mens sal ‘n siekte optel. Elke dag moet jy hoop en bid iemand gooi nie jou voertuig met ‘n klip nie. Want dis wat hulle doen. Hulle trek sommer los en gooi klippe of glasbottels. Net wat hulle in die hande kan kry. Kan iemand nie net ‘n bom daar gaan drop nie?!! Of ‘n skerpskutter kry om al die gemors van ontslae te raak nie!

Dankie tog, dis more Vrydag! Sleepvoet het die week darem ook amper sy dinges gesien. Saterdag gaan ons bietjie Kimberley toe vir hare sny en inkopies. Dalk gou ook ‘n fliek inwerk. Sondag het ek afgevat van die orrel speel. Dit raak ook soms te veel.. Want dis al ander dag wat ek het om te rus, en ‘n naweek is net so lank! Maar ek kry nog nie moed om heeltemal te bedank van die orrel speel nie, dis nog ‘n innerlike debatvoering.

En na al die sinnelose skrywe gaan ek my rekenaar afsit en Big Bang Theory en Friends kyk tot my oë wil toeval. Want dis my ontspanning saans na werk, wanneer ek rustig kan gaan sit en hekel met ligte komedie op tv wat my kan entertain. Ek weet nie hoe mense nog saans na dramabelaaide sepies kan kyk nie. Ek sal totaal depro raak.  So na tv gaan ek  ‘n paar bladsye lees uit ‘n nuwe e-boek wat ek aangeskaf het, The Science of God. Nou DIT is ‘n goeie manier om die dag af te sluit.   Dit voel of ek vir ewig deur die skrywer se brein kan rondkrap!  En niks te worrie oor die dag van môre nie. Want elke dag sorg vir homself.

Xxx

Koljander, koljander

Ek het vanoggend ‘n stukkie waarheid geleer…. by ‘n bossie koljander. Ek lees van ‘n persoon wat skryf oor die bossie koljander wat al vir meer as ‘n week in die yskas lê. Toe kom hy agter dat party van die blare erg verlep is. Sy eerste instink was om die hele bossie weg te gooi, maar besluit eerder om die blare wat nog groen is te hou deur die vrottes en verleptes af te pluk en weg te gooi. Die varses het hy in ‘n plastieksakkie terug in die yskas gesit.

Terwyl hy die verlepte blare pluk, besef hy daar is eintlik meer van die groenes oor as wat hy gedink het. So hy het darem nie sy geld gemors nie. Tog, toe sy oog aanvanklik die slegtes gevang het, het hy die ergste daarvan gedink (nes mense ook is).

Dit het hom nogal ‘n rukkie geneem om die bruikbare blare van die nie-bruikbares te skei. Hy moes dit metodies en versigtig doen, maar het beter gevoel toe hy klaar met die proses was. ‘n Propvol sakkie om te bewys hoeveel van die goeie daar nog oor was…. En sy yskas en kombuis ruik heerlik!

Dankie tog, die Here sien nie net die sleg in ons raak en besluit dis beter om die hele “bossie” weg te gooi nie. Hy sien die goeie in ons raak en snoei elke tak en loot wat nie vrug dra nie, terwyl Hy die lote wat wel vrug dra, weer en weer snoei sodat dit nog meer vrug kan dra.

Metodies en versigtig pluk Hy die sondige neigings uit ons lewens om te verhoed dat dit ons verder besmet; en Hy gebruik die goeie wat Hy in ons vind om Sy wil te doen. Dan “verpak” en “verseël” hy ons in Sy Gees om ons te beskerm en ons “vars” te hou totdat Hy ons kan gebruik.

In plaas daarvan om aanhoudend op die slegte en vrot en aaklige dele in onsself te fokus, moet ons dalk begin raaksien hoeveel van die goeie God ook in ons menswees ingeweef het. Ons moet leer om na onsself deur God se oë te kyk. Hy sien elke blaartjie raak en bepaal of dit die moeite werd is om nog te hou vir Sy gebruik. Daar is baie meer van die goeie in onsself as wat ons besef, wat Hy ten goede kan en wil gebruik.

Ek weet nie van jou nie, maar dit maak my net meer dankbaar vir die proses, ongeag van hoe lank dit vat. Want ek besef net dat daar saam met die sleg tog nog goed ook in my is – en dat dit goed genoeg is vir Hom om te snoei en te bewerk en te red.

xxx

Aan Anike op haar 17e verjaardag

My liefste dogter,

DSCN3891

Daar is so baie dinge wat ek graag vir jou wil hê,
So baie wense vir jou wat ek vir jou in my hart koester.
Ek bid vir jou vir trots in die wete waar jy vandaan kom,
En vrede in die wete wie jy nou is.
Ek bid vir jou vir krag vir elke uitdaging,
En wysheid om die regte besluite te neem.
Ek bid vir jou vir tevredenheid as jy jou doelwitte bereik,
En vir vergenoegdheid in die eenvoudiger dinge van die lewe.

Baie geluk met jou verjaarsdag! Mag jy altyd onthou hoe oneindig lief ek jou het, en dat jy ‘n pragtige en unieke persoon is. Ek is trots om jou my dogter te kan noem.
Ek onthou dat Psalm 1 altyd jou gunsteling psalm was om te lees, en dit is my gebed vir jou op hierdie dag. Mag dit altyd in jou hart en gedagtes vasgebind wees.

“Welgeluksalig is die man wat nie wandel in die raad van die goddelose en nie staan op die weg van die sondaars en nie sit in die kring van die spotters nie;
Maar sy behae is in die wet van die Here, en hy oordink sy wet dag en nag.
En hy sal wees soos ‘n boom wat geplant is by waterstrome, wat sy vrugte gee op sy tyd en waarvan die blare nie verwelk nie; en alles wat hy doen, voer hy voorspoedig uit.
So is die goddelose mense nie, maar soos kaf wat die wind verstrooi.
Daarom sal die goddelose nie bestaan in die oordeel en die sondaars in die vergadering van die regverdiges nie.
Want die Here ken die weg van die regverdiges, maar die weg van die goddelose sal vergaan.”

Love you to the moon and back,
Mamma xxx

Vir al die vervreemde mammas op moedersdag

Hoe moet moedersdag vir jou voel as jy ‘n ma is, maar jou kinders wil niks met jou te doen hê nie? Vir hulle is jy so goed soos dood; jou naam en bestaan uitgewis uit hul gedagtes. As lid van hierdie stam leef ek die revolusionêre realiteit.

Anna Jarvis was die stigter van moedersdag in 1914, ter ere aan alle moeders. Sy was self ‘n kinderlose tannie van baie niggies en nefies; en sy het moedersdag tot stand gebring om alle moeders te eer. Dit sluit in al die tannies en groottannies en oumas en peetma’s en vroue in die algemeen wat hul liefde en aandag vir kinders uitgiet wat nie hul eie is nie.

Om ‘n ma te wees en om moederlik te wees, is nie altyd dieselfde nie. Baba’s word gebore uit die baarmoeder. Moederlikheid word gebore uit die siel. Daar is baie maniere om ‘n ma te wees. Ek weet van ma’s wat kinders het, maar wat nie verdien om kinders te hê nie; wat ‘n klad op naam van moederskap is. Dan kry jy vroue wat met ‘n instinktiewe moederlikheid gebore is en ‘n hunkering en strewe na ‘n kindjie van haar eie het, maar nie kinders kan hê nie.

Almal kan ma’s wees, maar nie almal is moederlik nie.

Moedersdag sonder ons kinders bly maar ‘n swaar dag. Met al die moedersdag promosies en advertensies voel ‘n mens “uit” en “minder as”. Want moedersdag is ‘n harde realiteit dat ons wel eens op ‘n tyd die voorreg gehad het om moeders te kon wees. Vir my het moedersdag ‘n dag geword wat my leeg laat voel, onvolledig, hartseer, alleen, agtergelaat, onbelangrik, verwerp….

….Maar dis uit hierdie ervaring en uitkykpunt dat ek vir myself reminders begin neerskryf het, om my te herinner wie ek is en wie ek kan wees op hierdie dag en die dae wat voorlê soos die Here bepaal.

1) Die Merriam-Webster Dictionary definieer moederskap as: “om geboorte te gee”, “om te versorg en te beskerm”. Sinonieme hiervan is om te baar, genereer, aflewer, produseer…. Die idee hieragter is dat moederskap nie beperk is tot tyd en plek nie. Die Here het my goed genoeg geag om geboorte te skenk aan twee pragtige dogters. Hy het my ‘n moeder gemaak. Hy het my hulle moeder gemaak. Dis ‘n realiteit wat niemand ooit van my – of van hulle – sal kan wegvat nie. Al is ons wêrelde van mekaar geskei, ek is en bly hulle ma. Dis nie net ‘n geestelike feit nie, dis ook ‘n biologiese, wetenskaplike, en mediese feit.

2) Nie net is moederskap nie beperk tot tyd en plek nie, moederskap is nie beperk net tot kinders nie. Na die vervreemding het ek so apaties geword teenoor die samelewing, ek wou vir geen dier of mens of ding naby my omgee of sorg nie. Die skeiding / verwydering was te seer, tog het die hunkering om vir iets of iemand te sorg en om te gee, diep gesetel gebly.

Ek het by myself begin. Na myself begin kyk. Dr Phil het ‘n standpunt wat sê: “Take care of yourself before you take care of others.” Dis so waar. In die som van wat gebeur het, is ek immers die een wat agtergebly het. So ek het net myself oor. Sorg vir myself. Gee om vir myself. Geestelik, emosioneel, fisies.

Die wêreld het iemand soos ek nodig. Die werk het my nodig. My familie en vriende het my nodig. Ek verdien om goed te voel en goed te leef. Die Here het my ‘n moederlike kanaal gemaak waardeur Sy liefde en lig kan vloei. Ek kan nog steeds ‘n kanaal wees. Wanneer ‘n mens verlore en bemoeid voel, is die beste manier om na jou siel om te sien, om in “tune” te kom met die moederlikheid binne-in jouself – en moederlik te wees met jouself. Dis die moederlike wysheid en instink in ons wat ons kan vertrou, want dis die moeder in ons wat ons nooit sal verlaat of verwerp nie en wat altyd by ons bly.

3) Ons kry elke dag met mense te doen. Ek, wat ‘n privaat en teruggetrokke en afgesonderde mens is, het net een dag besef dat (of ek dit nou wil weet of nie), ek gee elke dag ‘n bietjie van myself vir die mense met wie ek te doen kry. Na die vervreemding het ek so baie teruggehou – liefde, deelname, betrokkenheid, toewyding…. omdat ek vasgeklou het aan verwyte en vrese. Ek was altyd ‘n gee-mens, maar die afgelope paar jaar sukkel ek daarmee omdat ek begin uitgeput en ontneem / beroof gevoel het. Emosioneel laat ek nie mense naby my toe nie, en ek raak ook nie emosioneel betrokke by ander mense nie.

Onder swaar boeie vasgevang en beperk sodat ek nie volle toegang het tot my vermoëns om te gee of te ontvang nie…. Nogtans kan ek van die bietjie gee wat ek het. Want God dra ons deur met ons min en al. En vir elke bietjie wat ek elke dag kan gee, kom dit veelvoudig terug. Net dit is genoeg om die gebreekte kruik stadig weer vol te begin maak.

4) Ek is bevoorreg en dankbaar dat ek nog my eie ma het om te eer op moedersdag. Sy wat deur dik en dun, deur goed en sleg, deur alles en nog wat by my gestaan het en nooit minder lief vir my was nie.

So, al is moedersdag vir my baie pynlik en nie ‘n baie positiewe dag nie, kan ek kies om hierdie dag op gelukkiger maniere te ervaar. Dit hoef nie net in die een vorm gevier te word waaraan ek altyd gewoond was nie, maar vanuit die donker leemtes kan ek dit transformeer na ‘n hoogtepunt wat die oorvloed van liefde en seën wat wel teenwoordig is in my lewe, te vier.

Laat jou moed, jou hoop, jou uitmuntendheid, jou medelye, jou geesdrif, jou intellek en jou mensliewendheid skyn en jy sal die wêreld verlig!

En vir al die wonderlike mamma’s daarbuite wat selfloos so baie van hulleself gee en opoffer, wil ek graag sê:

b479cda04089e2c3473a8aeb64a49f41

Die storie van my tande

Dit het begin met sensitiewe en bloeiende tandvleis. Gingivitis.

Toe begin die tande losraak en uitmekaar skuif. Daar was ‘n gaping tussen my voortande wat net groter en groter geword het, terwyl my selfbeeld al meer en meer gekrimp het. Ek het al minder en minder gepraat en gelag. Mense vermy. Want ek was te skaam om my mond oop te maak. Dit was vir my ‘n geweldige vernedering dat wanneer ek my mond oopgemaak het, mense altyd heel eerste na my mond gekyk het waar die gaping was. Dis nie ‘n lekker gevoel nie, want ek was altyd bewus daarvan. Ek het geen selfvertroue gehad nie.

Toe val daar ‘n tand uit. En nog een. Een vir een het my tande begin losraak. Die tandarts het probeer red wat daar te redde was, maar tevergeefs. Verlede jaar het sy gediagnoseer dat ek ‘n toestand van Advanced Periodontitis het en aanbeveel dat al my tande verwyder word. En dis nie dat ek nie my tande versorg het nie, inteendeel. Ek is te gesteld op my voorkoms en het my tande goed versorg. Maar daar was geen verweer teen die genetiese siekte nie.

En so het dit gebeur dat ek verlede jaar Oktober, op ouderdom 41, ‘n totale tandekstraksie van die bo en onderkaak moes ondergaan het. Hulle noem dit ‘n “immediate fit” – die ekstraksie van al jou tande, en die onmiddellike passing van ‘n volledige stel prostetiese tande (algemeen meer bekend as “vals tande”). En nie onder narkose nie hoor, sommer net so in die stoel. By my volle bewussyn. Vir iemand so pieperig soos ek wat ‘n absolute fobie het vir dokters en naalde, was die hele idee en die hele proses vir my geweldig traumaties. Ek het nie geweet hoe om vrede te maak met die feit dat ek vir die res van my lewe sonder my eie tande oor die weg sou moes kom nie. Dit was seer, en ek het aanvanklik soos ‘n hamster gevoel met ‘n mondvol albasters. Maar my grootste vrees was dat ek met ‘n gebrek sou leef. Ek was bang nie net my mond nie, maar my hele gesig gaan “vals” lyk…. Die vrees van enige prostetiese pasiënt.

Dis nou 6 maande later. Ek het nog nie ‘n oomblik teruggekyk nie, want my nuwe tande was van dag een af perfek. Ek was gister vir my eerste “re-lining” en opvul (kunstande moet binne ses tot agt maande na die passing opgevul word, want in daardie tydperk krimp jou kakebeen relatief baie as gevolg van ‘n gebrek aan ondersteuning van natuurlike tande). As ek net dink aan die geweldige beperkinge waarmee ek voorheen moes saamgeleef het as gevolg van die toestand van my natuurlike tande….

Alles het verander. In die begin was die veranderinge en aanpassings  drasties want natuurlik kan ek kan nie meer eet soos ek voorheen geëet het nie. Ek kan byvoorbeeld nie meer ‘n appel of ‘n ribbetjie of ‘n stuk steak hap en afbyt soos voorheen nie. Ek moet alles in kleiner stukkies sny en versigtig kou. Ek wil amper sê ek moes ‘n meer verfynde manier van eet aanleer 😁

Een van die diakens wat kort na my “operasie” huisbesoek gedoen het, het ‘n snedige opmerking gemaak en gesê: “Dis sleg. Jy is nou ‘n volwaardige kaapse hotnot.” Hy kan bitter bly wees my mond was op daardie stadium nog geswel en seer, anders het ek hom ‘n bloedbek van sy eie gegee!

Nietemin. Alles het ten goede meegewerk. Ek kan lag en gesels sonder om vir ‘n oomblik selfbewus te voel. Sonder om te wonder of my tande vals lyk, want al lê hulle presies gelyk soos wit klaviernote langs mekaar, lyk hulle nie vals nie. Dit lyk soos regte tande. Ek voel ‘n honderd maal beter oor myself, en ek voel meer vroulik. My selfvertroue is volkome herstel. Ek kan nie onthou wanneer laas ek so goed gevoel het soos nou nie.

Net onlangs het ‘n kollega by die werk vir my gesê: “You must smile more because you have an amazing smile!” Dankie, ek dink ook so. My mond lyk beter. My lippe lyk voller. Ek voel jonk van gees.

So, vir diegene daarbuite soos ek wil ek net bemoedig: Moenie dat die stigmas van vals tande jou onderkry nie. Dis beter om vrede te maak daarmee – ongeag wat ander mense sê – as om met die sielkundige impak te worstel van jou mond se siektetoestand. Ja, dit is ‘n baie emosionele proses. Selfs traumaties. Ek weet, want om jou eie tande te verloor is om deel van jouself te verloor. Maar die hele proses is uit en uit die moeite werd…. En die mense vir wie jy regtig saakmaak, sal deur dik en dun by jou staan en jou ondersteun, en jou aanvaar nes jy is. Bogger die res. Voor jy jou oë uitvee is jy on top of the world!

Glimlag.Met.Trots.

P.S. Dankie Riaan, dat jy so mooi na my gekyk het, en dat jy nie gril vir my tande wat snags in die glasie op die wasbak staan nie! Lovies, Gummy-bear xxx

Hoe bedryf jy menseverhoudings?

Wanneer dit by alledaagse menseverhoudings kom, wat vorm die basis van jou bedrystelsel? Hoe opereer jy?

My persoonlike bedryfstelsel werk so: Ek het nie ‘n saak wat ander mense van my dink of sê nie. Voorheen was ek ‘n glorified people’s pleaser. Vandag het ek my identiteit gevind in die vorm van ‘n siniese, apatiese kritikus. As mens dit te ver vat, kan die een kant so verkeerd wees soos die ander kant. Een lei na ‘n ongesonde trots en sin van onafhanklikheid…. die ander kant tot die gevolg dat jy mense aanhang en verafgod.

Paulus sê ons moet bedag wees daarop om eerbaar op te tree – voor God en voor mense1 so ‘n mens moet maar jou optrede teenoor ander evalueer en dink hoe ander jou optrede interpreteer.

Ons kry daagliks met situasies te doen waar ons teenkanting en opposisie ervaar. Situasies waar ons gemoedstoestand deur ander se optrede bepaal word. Ek het ‘n motto wat sê: “My reaction is based on how you treat me.” Maar ek vergeet dikwels dat ek ook kan seermaak en beledig en aanstoot gee.

Wanneer is ons té waaksaam?

Hoe keer ons dat ons nie soos robotte voortgedryf en gemotiveer word deur ander mense se eise, begeertes en persoonlike agendas nie?

Wanneer daag ons ander mense se optrede uit in plaas van om op eiers rondom hulle te loop?

Die antwoorde op hierdie vrae verg ongelooflike wysheid, en die wyse Salomo het geskryf:

“Moenie dat jy tekort skiet aan liefde en getrouheid nie. Koester dit soos iets waardevols wat jy om jou nek dra. Skryf dit op die tafel van jou hart. Jy sal guns vind by God en by mense.”2

Ons optrede moet dus gemotiveer word deur liefde, gegrond in waarheid. Dit gaan nie noodwendig ‘n vreedsame atmosfeer waarborg nie, en omdat ons net mens is, is dit nie altyd maklik om hierdie beginsel elke dag suksesvol uit te voer nie.

Die Here alleen weet, ek self skiet baie ver tekort. Maar as ek my daarop gaan fokus om my bedryfstelsel elke dag te probeer bou op liefde en waarheid, en na wysheid en leiding te soek in elke situasie, kan ek verseker weet dat God my sal help juis in elke gebied waarin ek faal.

  • 2 Kor 8:21

  • Spr 3:3-4

Vir Manée op haar 20e verjaarsdag

DSCN3964

My dogter,
Van die dag wat jy gebore is het jy my hart gehad.
Jy het my lewe geseën met soveel vreugde reg van die begin.
Jou glimlag kon ‘n kamer verhelder wanneer tye donker was
En jou lag kon my gemoed lig wanneer ek hartseer was.

Tyd gaan so gou verby en die eens klein dogtertjie
Het ontluik tot in ‘n pragtige jong vrou.
Ek is so trots om jou as my dogter te hê
Want jy is ‘n seëning en ek is lief vir jou!

Mag die Here jou seën en beskerm.
Mag Hy tot jou redding verskyn en jou genadig wees.
Mag Hy jou gebede verhoor en aan jou vrede gee
(vlg. Numeri 6:24-26)

Al my liefde,
Mamma xxx

Home Sweet Home

forget-me-not-flowers-vase
Ek stry nie. Om te trek is ‘n schlep. Soveel van inpak en uitpak, bokse en goetertjies en gattertjies…. Nietemin, ek en Riaan het die naweek by ons nuwe tuistetjie ingetrek. Klein tuinwoonstel. Min pakplek. Min spasie. Half beknop. Maar maak nie saak nie. Elke spasie – groot of klein – verdien ‘n nuwe storie. En na vier jaar sonder ‘n ruimtetjie van my eie, glo my, is hierdie ‘n stukkie hemel op aarde. Want ‘n vrou soek maar ‘n spasie vir haarself.

Daar’s ‘n Turkse spreekwoord wat sê: “’n Tuiste sonder ‘n vrou is ‘n tuiste sonder ‘n siel.” Ek kan dit amper andersom ook stel: “’n Vrou sonder ‘n tuiste is ‘n vrou sonder ‘n siel”! Want in elke ideale tuiste is daar soort van ‘n geur en sprankel van ‘n vrou. Sonder dit is ‘n huis bloot ‘n woning en nie ‘n tuiste nie.

Onder ‘n vrou se sagte hand, val alles in plek. Skoonheid en vrede vind ‘n blywende rusplek. By uitstek is dit die vrou wat ‘n tuiste idealiseer, en te danke aan haar teenwoordigheid, ontstaan daar ‘n atmosfeer van kalmte en tevredenheid.

Die woonstel met sy kleinheid en eenvoud herinner my daaraan dat alle dinge (of die meeste) verlosbaar is. Dit begin met niks meer as ‘n leë dop nie, maar met moeite kan ‘n mens nuwe lewe daarin blaas. Dis ‘n voortdurende proses van veranderinge en aan die gang bly. Daar is altyd kans op verbetering.

So baie dinge saamgevoeg maak ‘n tuiste ideaal, selfs al is dit nog onder konstruksie. Smaak verander voortdurend. Die argitek of bouer bou die exterior volgens sy smaak en styl, maar nie in staat om ‘n praktiese interior te beplan nie. Die binnekant van jou huis word beplan van waar die fondasie gelê is. Jy maak self jou tuiste volgens jou smaak. Elke mens maak sy tuiste volgens sy eie smaak. Elke tuiste dra ‘n kenmerkende karakter. Want ‘n tuiste moet opgevat en ingeneem word deur diegene wat daarin woon; die toonbeeld volgens hulle smaak…. hulle verfyning, hulle begrip, hulle denkbeeld van wat prakties en mooi is. Elke mens se benadering is anders, en dis goed om altyd te onthou dat, nie almal gaan noodwendig van jou smaak hou nie. Mense gaan hulle neuse optrek en kritiek lewer. Mense gaan vir jou wil voorskryf hoe jy eintlik hier en eintlik daar moes gemaak het…. Maar daar sal altyd iemand wees wat dieper kyk as die binnekant van jou huis; iemand wat kyk na die binnekant van jou hart – en tuis voel. Hartsmense. Nie van die soort wat daar sit en elke foutjie uitsoek en innerlik kritiseer nie. Dit lyk mos of hulle op warm aartappels sit en nie kan wag om hulle ry te kry nie.

Vir my persoonlik moet my tuiste praat van ‘n eklektiese mengelmoes van wie ek is. My menswees. My persoonlikheid. My hart. My storie. Ek soek nie iemand anders se stempel in my huis afgedruk nie want dit is my ruimte waar ek bly, wat stadig aan besig is om my menswees en persoonlikhede te begin insluit en omsluit. So, vir nou is dit vir my voldoende, want uiteindelik het ek my eie stukkie heiligdom; ‘n veilige hawe wat my kan inspireer en aanspoor en kalmte gee.

As jy let op ander met hul goud en eer
Dink dan God beloof jou nog oneindig meer
Tel jou seëninge, weet dat prag en praal
Nooit die minste van die hemel kan behaal

Tel jou seëninge, tel hul een vir een
Seëninge jou deur God geskenk
Tel hul almal, kyk wat God verleen
En jy sal verbaas wees oor wat God jou skenk